Τσιτσερόνε… Στην πιο ωραία βόλτα του κόσμου

29.06.2024 / 10:00
All-focus

Απόψε που γράφω αυτό το κείμενο είναι Κυριακή βράδυ και μου φάνηκε πως χθές ονειρεύτηκα πως περπάτησα σε γνώριμους δρόμους με εικόνες πολλές που ξεσήκωσαν θύμησες και συναισθήματα…. Έτσι λοιπόν σήμερα αποφάσισα να γίνω ο Τσιτσερόνε σας και θα σας πάρω μαζί μου σε μια βόλτα που έχω κάνει πολλές φορές στην νιότη μου αλλά τούτη την φορά την ονειρεύτηκα, καθώς θα ήθελα και πάλι να βρεθώ στα μέρη αυτά.. Και βρέθηκα με την παρέα μου στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου που τώρα πλέον είναι πεζόδρομος και μάλιστα πολύβουος με τους χιλιάδες τουρίστες να πηγαινοέρχονται και να μη προλαβαίνουν να θαυμάσουν τα επιτεύγματα των προγόνων μας. Όμως εγώ γνωρίζω τα κατατόπια και πήγα πρώτα στον Άη Δημήτρη τον Λουμπαρδιάρη, στον Φιλοπάππου. Όμορφες εικόνες, από τα πλακόστρωτα δρομάκια, τα πανέμορφα παγκάκια και την ανακατασκευασμένη εκκλησία από τον σπουδαίο αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη. Πέτρες, κεραμικά και άλλα διακοσμητικά στοιχεία μετέφερε από κατεδαφίσεις νεοκλασικών σπιτιών που η αστυφιλία εξαφάνιζε από τις αρχοντικές συνοικίες της Αθήνας και με Ναξιώτες τεχνίτες, τα ενσωμάτωνε στα πλακόστρωτα δρομάκια του Φιλοπάππου, του Ηρωδείου και της Πνύκας. Πιτσιρικάδες είμαστε που στην ποδοσφαιρική μας αλάνα απέναντι από το Ηρώδειο, συχνά ξεφόρτωναν κεραμικά και φουρούσια από κατεδαφίσεις και μας χάλαγαν τα τέρματα.

Απέναντι και μετά τα σκαλάκια του Ηρωδείου, ακολουθούμε την οδό Θεωρίας, τον δρόμο της Πνύκας. Αυτή την φορά δεν ανέβηκα στον βράχο της Πνύκας αν και έχουν τοποθετήσει καινούργια σκάλα και οι επισκέπτες ανεβαίνουν ασφαλώς και όχι από εκείνη την απότομη, λαξευμένη στον βράχο, σκάλα, για να θαυμάσουν την μοναδική θέα της Αθήνας εκείνης της πλευράς. Στα δεξιά από την οδό Θεωρίας, μας αγκαλιάζουν με την σκιά τους τα Προπύλαια και ο ναός της Απτέρου Νίκης, το μνημείο του Αγρίππα και μόλις περνάμε την Μυκηναϊκή πηγή, επιλέγουμε να κατηφορίσουμε στα σκαλάκια της οδού Πανός.

Στην γωνία με την Θόλου, θα κάνουμε μια μικρή στάση στην μπουάτ του Γιώργου Ζωγράφου, το «Χρυσό κλειδί» που πέρασα όμορφες στιγμές μυσταγωγίας ανάμεσα σε σπουδαίους ανθρώπους, με όμορφα τραγούδια του νέου κύματος και απαγγελίες σπουδαίων ποιητών.

Στην Θόλου, πιο πέρα βρίσκεται η διαχρονική μπουάτ του Γιάννη Αργύρη «Απανεμία» και μέσα στα στενά ακούω κάποιες μελωδίες.

Είναι η υπέροχη φωνή της Πόπης Αστεριάδη, αυτή που ακούγεται

Πάει κι αυτή η Κυριακή και η χαρά μας πάει,

Ήτανε τόσο βιαστική όπως και κάθε Κυριακή

Που πριν την ζήσουμε περνάει…..

Θα συνεχίσουμε στην Θόλου γιατί θέλω να κατέβω τα σκαλάκια της Μνησικλέους μόνο που τώρα δεν υπάρχουν οι μικρές μπουάτ που την στόλιζαν αλλά είναι γεμάτη με καταστήματα εστίασης για τους τουρίστες. Έτσι αποφασίζουμε να καταλήξουμε στους Αέρηδες, ανάμεσα στην Στοά του Αττάλου, την βιβλιοθήκη του Αδριανού, τον πύργο με το Ωρολόγιον του Κυρρήστου και τους Ανέμους του, το Φετιχέ τζαμί, την Ρωμαϊκή αγορά. Τι άλλο θέλαμε, οι εικόνες πολλές, όσες φορές κι αν κάνουμε την βόλτα, δεν χορταίνουμε εικόνες και γνώση που αγγίζουν όλες τις περιόδους της ιστορίας μας. Και περπατάμε στους ίδιους δρόμους που περπάτησαν προσωπικότητες που χάραξαν παρακαταθήκες στην παγκόσμια ιστορία και τον πολιτισμό. Ο Περικλής, ο Αριστοφάνης, ο Πλάτωνας, ο Σωκράτης, ο Αισχύλος και πόσοι άλλοι θα έχουν περπατήσει στις ίδιους δρόμους αυτούς.

Συχνά τότε καταλήγαμε για μια μερίδα κεμπάπ με ψητή ντομάτα και κρεμμύδι, στον Θανάση τέρμα Ερμού στην πλατεία Μοναστηρακίου… τώρα γίνεται το αδιαχώρητο με τις επεκτάσεις του Θανάση και του Μπαϊρακτάρη.

Η Αδριανού ήταν ο βασικός δρόμος της επιστροφής, καθώς περνούσαμε από το Γυμνάσιό μας, που ήταν Σχολείου και Επιχάρμου και μετά την διασταύρωση με την Κυδαθηναίων, με τα περίφημα «Μπακαλιαράκια», ακολουθούσαμε την «Σέλλεϋ» και στην συνέχεια την «Βύρωνος» με το μνημείο του Λυσικράτους, πριν καταλήξουμε στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Βάκχου, Φρυνίχου, Επιμενίδου, Θέσπιδος, Κέκροπος, Πρυτανείου και τόσοι άλλοι δρόμοι ήταν η ιστορία μας που την συναντούσαμε στην βόλτα μας. Πολλές φορές, επιλέγαμε τον αρχαιότερο και μακρύτερο δρόμο της αρχαίας Αθήνας, την Τριπόδων που στα σπλάχνα της έκρυβε πολλά μυστικά, όπως αργότερα αποδείχτηκε.

Τώρα όμως στο όνειρό μου, ανεβήκαμε την Φλέσσα και στην συμβολή της με την Λυσίου είναι η ταβέρνα του παλιού μου συμμαθητή, του Σταματόπουλου. Έχει μια υπέροχη αυλή και βρήκαμε ένα τραπεζάκι. Μια κιθαρίτσα κι ένα μπουζουκάκι είναι αρκετά και με καλή διάθεση φτιάχνουν υπέροχη ατμόσφαιρα…. Ψαγμένοι τουρίστες στα γύρω τραπεζάκια, γελάνε, σιγοντάρουν τους μουσικούς και απολαμβάνουν την μοναδική ρετσίνα. Σήμερα, πολλοί καταλήγουν την βραδιά τους για ποτό σε κάποια ταράτσα ενός από τα πολλά ξενοδοχεία που περιτριγυρίζουν τον ιερό βράχο και απολαμβάνουν την ωραιότερη θέα του κόσμου., τον φωταγωγημένο Παρθενώνα να προβάλει πάνω από την αναπαλαιωμένη κλασσική Πλάκα…. Κι έτσι κάναμε κι εμείς.

Κάποια στιγμή, όμως τελειώνει η βόλτα μας, σε μια περιοχή που στα 3-4 μέτρα βάθος, αγκαλιάζει τα σπαράγματα της κλασσικής Αθήνας, όπως και φάνηκαν στις ανασκαφές που έγιναν για την κατασκευή του μουσείου της Ακροπόλεως.

Ήταν ακριβώς, «Η πιο ωραία βόλτα του κόσμου» που περιγράφει σε βιβλίο του ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Σε μια βόλτα που συναντιούνται η Μυκηναϊκή εποχή, η Κλασσική Αθήνα του Περικλή, οι Ελληνιστικοί χρόνοι με την Στοά του Αττάλου, η αίγλη της Ρωμαϊκής εποχής με την Αδριάνειο Βιβλιοθήκη, η Βυζαντινή εποχή, η Τουρκοκρατία, η νεότερη κλασσική Αρχιτεκτονική και δεν είναι τυχαίο που αποτελεί προορισμό του παγκόσμιου Προσκυνηματικού τουρισμού.

Ακολουθήστε το dete.gr στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News απο τον υπολογιστή αλλά και από την εφαρμογή Google News του κινητού σας.

Σχετικά Άρθρα

ροή ειδήσεων

πρωτοσέλιδα