Το γιατρικό της ψυχής

01.06.2024 / 11:00
touliatos

Δευτέρα βράδυ, 24 ώρες μετά το 7ο αστέρι.

Ναι, δεν γίνεται να το προσπεράσω.

Μπορεί να φανεί σχετικά ανεπίκαιρο όταν θα το διαβάσεις.

Μπορεί να είναι μια ακόμα αποτύπωση – καταγραφή, μέσα στις χιλιάδες που έχεις ήδη ακούσει/δει/διαβάσει.

Αλλά, καταλαβαίνεις ότι μικρή αξία έχει αυτό, μπροστά στη δική μου ανάγκη να καταγράψω όσα αναβλύζουν από μέσα μου.

Όλα εκείνα που έγιναν μέσα σε ένα μαγικό πενταήμερο, μια και η εκκίνηση του ρόλερκόστερ ξεκίνησε με τη μπάλα, την Τετάρτη και το κύπελλο στο 96’.

Συμπαθάτε με οι μη Παναθηναϊκοί.

Δεν είναι απαραίτητο να είμαστε όλοι με την σωστή ομάδα!

Στα σοβαρά τώρα, ακόμα και αν δεν είσαι Παναθηναϊκός, μπορείς να καταλάβεις την κλιμάκωση στον δρόμο για την ηδονή και την άγρια χαρά, που έβγαλε χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους.

Ανθρώπους με σπάνιες χαρές τα τελευταία χρόνια. Με ελάχιστες αφορμές για πανηγύρια.

Και όσες αχνοφαίνονταν, έρχονταν η δική μας κατάρα να τις σκορπίσει στους 5 ανέμους.

Ο βράχος κατρακύλαγε και πάλι στη ρίζα του βουνού.

Και φτου και από την αρχή.

Μα καλά, θα πεις…

Τόσο σπουδαίο είναι αυτό που έγινε;

Φέρε μου και μένα τόσα εκατομμύρια και θα δεις πως γίνεται.

Και ενώ πράγματι τα εκατομμύρια είναι απαραίτητα για αυτό το επίπεδο, δεν μπορούν να εγγυηθούν το αποτέλεσμα. Κανένα αποτέλεσμα σε κανένα επίπεδο.

Άλλωστε ο Παναθηναϊκός έχει καταφέρει πολλές φορές να ρίξει άπειρα εκατομμύρια στο πηγάδι των εγωισμών και της λάθος εκτίμησης.

Είχαμε ανάγκη την επαναφορά στο φως των αστεριών.

Είχαμε ανάγκη μια νίκη. Και τι νίκη!

Όχι από τις αναμενόμενες και τις προβλεπέ.

Αλά από εκείνες που έχουν τα στοιχεία του έπους.

Δυο νίκες επί της αντικειμενικά καλύτερης ομάδας, είναι στα όρια του αδιανόητου.

Και μάλιστα όταν πριν από 48 ώρες, η ομάδα αυτή έχει «σβήσει» τον επίσης φιλόδοξο Ολυμπιακό.

Γιατί, θα πει κανείς, ότι η νίκη στην Μαδρίτη, ήρθε σε μια χαλαρή για τη Ρεάλ περίοδο, που δεν σήμαινε (για εκείνη) πολλά.

Αλλά ο τελικός, είναι τελικός.

Αλλά, φίλε μου, το θέμα δεν είναι αθλητικό.

Είναι πολύ περισσότερο, πολύ μεγαλύτερο.

Οι 15.000 – 18.000 που όλη τη χρονιά γέμιζαν το ΟΑΚΑ και οι πολλές χιλιάδες που ακολουθούσαν σε όλη την Ευρώπη, πίστευαν.

Και έχει μεγάλη δύναμη αυτό φίλε μου.

Η μαζική πίστη σε κάτι.

Η σιγουριά ότι, έφτασε η στιγμή.

Η άρνηση συμβιβασμού με την μετριότητα και τον ρόλο του κομπάρσου.

Την συσσώρευση της έντασης την νιώθαμε όλοι.

Όχι για τον ανταγωνισμό και την αγαπημένη αλληλο-καζούρα με τον Ολυμπιακό.

Άλλωστε αυτό δεν έχει να κάνει με τον Ολυμπιακό, μόνο.

Έχει να κάνει με την εσωτερική μας πάλη και την δική μας ανάγκη να σταθούμε αντάξιοι των ονείρων μας

Το ακαριαίο άδειασμα από την πίεση της προσδοκίας και το βάρος του πεπρωμένου, που για μερικά δευτερόλεπτα, νοιώσαμε όλοι, αποτυπώθηκε ιδανικά στο βλέμμα του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, αλλά και στις στιγμές του Αταμάν στην καρέκλα.

Την ώρα που μια τεράστια έκρηξη ήταν σε εξέλιξη, μας πήρε κάποια δευτερόλεπτα κενού.

Μερικά δευτερόλεπτα διαστολής του χρόνου, για να χωρέσει μια σπονδή στα όνειρα, μια αναφορά στην κληρονομιά και μια ανακούφιση για την συνέχεια.

Ο Γιαννακόπουλος εκείνη την ώρα επικοινωνούσε με τον πατέρα και τον θείο του, με τον Ζέλικο και με όσους έχουν αντικρύσει το φως των αστεριών.

Κάθε οργανισμός, κάθε ομάδα, κάθε χώρα, έχει ανάγκη «το φωτεινά διάστημα που αποκαλούμε ζωή».

Και θα σου πω και κάτι ακόμα:

Δεν είναι μόνο ο Παναθηναϊκός, είναι η αιώνια ανάγκη να μας ενώνει ένας κοινός σκοπός, πέρα από την επιβίωση, πέρα από την καλοπέραση.

Η αιώνια ανάγκη να μας ενώνει μια ιδέα.

Να μας ενώνει και να μας συντονίζει σε μια ομαδική ψυχή, ένα συγκλονιστικό εγρηγορός.

Σκέψου το αυτό, πέρα και έξω από το αθλητικό πλαίσιο.

Θα σε αφήσω με τον μονόλογο του φινάλε, από το «Ταξίδι στ’ αστέρια»:

Στη ζωή, όλα αλλάζουν.

Όλα, εκτός από την ομάδα.

Γιατί όταν είναι Πανάθα στο μπάσκετ, νιώθεις μέρος της μεγάλης ιστορίας, της μεγάλης στιγμής, του μεγάλου χρόνου, της Παναθηναϊκής ιδέας

Αγαπάμε τον παίχτη, αγαπάμε τον ιδρώτα του παίχτη, αγαπάμε το διχτάκι, αγαπάμε το παρκέ, πενθούμε την ήττα, γλεντάμε τη νίκη.

Αγκαλιαζόμαστε, χαιρόμαστε, τραγουδάμε

Γιατί η Πανάθα στο μπάσκετ είναι (πως να το πω…) είναι ψυχιατρείο

Γι αυτό και εμείς είμαστε αιώνια πιστοί

Για το μεγάλο ταξίδι στ’ αστέρια

Γιατί η ομάδα αυτή, ήταν, είναι και θα είναι

το γιατρικό της ψυχής!

Ακολουθήστε το dete.gr στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News απο τον υπολογιστή αλλά και από την εφαρμογή Google News του κινητού σας.

Σχετικά Άρθρα

ροή ειδήσεων

πρωτοσέλιδα