Semper Fidelis!

06.07.2024 / 9:30
touliatos

TOY ΔΗMΗΤΡΗ ΤΟΥΛΙΑΤΟΥ

Πάλι για τα μηχανάκια σου; Γκρίνιαξε – εύλογα – ο Μιχάλης.

Ναι, πάλι και πάλι. Γιατί έχουμε επέτειο!

Η μικρή λευκή μου βέσπα με συνάντησε πριν από είκοσι χρόνια, το 2004!

Στη λεγόμενη χρονιά της Ελλάδας, ένα περλέ κορίτσι, ήρθε στα χέρια μου.

Δεν ήταν κάποιο από τα ιερά τέρατα της Πιάτζιο.

Δεν είχε καν ταχύτητες!

Άσε που ήταν και τετράχρονη.

Αλλά μέχρι εκεί.

Μέσα και έξω, βέσπα.

Το πιο αξιόπιστο όχημα που είχα ποτέ μου.

Τόσο αξιόπιστο που έχει περάσει στα όρια του μύθου.

Αλλά, δεν είναι αυτό που σε προκαλεί αρχικά κοντά της.

Η σαγήνη της συμμετοχής σε μια κουλτούρα και μια παράδοση είναι το πρώτο δόλωμα. Αφού τσιμπήσεις, αρχίζεις μετά να βλέπεις διάφορες λεπτομέρειες.

Χτες η βέσπα μου συμπλήρωσε τις 44.444 χιλιόμετρα. Ξέρω, δεν είναι κάτι τραγικά μεγάλο.

Υπάρχουν μηχανάκια και μοτοσυκλέτες που έχουν κάνει 100 φορές το γύρο του κόσμου.

Και άλλα που λειτουργούν σε καθημερινή χρήση από τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο.

Τι είναι εκείνο που κάνει για σένα το βεσπάκι σου ξεχωριστό, θα ρωτήσεις.

Αρχικά να πούμε ότι δεν είναι όλα τα πράγματα στη ζωή συγκριτικά.

Για την ακρίβεια, τα περισσότερα από εκείνα που αξίζουν και έχουν καπαρώσει μια θέση στην καρδιά μας, σπάνια είναι συγκριτικά.

Έχει να κάνει με τα βιώματά μας.

Έχει να κάνει με όσα ζήσαμε, όσα νιώσαμε και όσα πάθαμε.

Γιατί αυτό το βεσπάκι με έχει ακολουθήσει σε δεκάδες περιπέτειες. Έχει ταξιδέψει και ζήσει σε 4-5 πόλεις. Έχει μεταφέρει στη σέλα του από κάθε φίλο και φίλη μου. Έχει έρθει μαζί μου σε πλοία, νησιά, βουνά, λαγκάδια, αμμουδιές και μονοπάτια για τα οποία δεν είναι φτιαγμένο.

Από την Αθήνα και τα Γιάννενα, σε όλο το Ιόνιο και την Πελοπόννησο. Και από την Ιταλία μέχρι την Κρήτη.

Και έχει μεταφέρει από βάρη πραγματικά, μέχρι βάρη ευθύνης και αγάπης, χωρίς ποτέ να διστάσει.

Φέρει σημάδια από τις περιπέτειές μας, από αυτά που μας έκαναν και από εκείνα που κάναμε.

Το κορμί της βέσπας μου αποτελεί τον χάρτη μιας διαδρομής 20 χρόνων.

Από την Αθήνα των Ολυμπιακών, στην Πολιτιστική της Πάτρας.

Και πάλι Αθήνα και Γιάννενα και Θεσσαλονίκη και Κεφαλονιά.

Έχει αναλάβει να με γυρίσει σπίτι, ακόμα και όταν δεν θα έπρεπε, αλλά και να με πάει σε μέρη και καταστάσεις, που επίσης δεν θα έπρεπε.

Έχει καταφέρει να φτάσει σε βενζινάδικα, ταξιδεύοντας με… αναμνήσεις καυσίμου.

Και δεν έχει παραπονεθεί ποτέ.

Δεν έχει ζητήσει τίποτε, ποτέ.

Αραιά και που μια βόλτα στον Ηλία στην Β Ηπείρου.

Κάθε 3-4 χρόνια μια μπαταριούλα και στα 10-11 χρόνια, νέα δερματίνη, στη σχισμένη σέλα της.

Α, και 2-3 λάμπες.

Και τίποτε άλλο.

Καμιά σοβαρή ζημιά, κανένα ουσιαστικό πρόβλημα.

Δεν ξέρω σε τι οφείλεται αυτό και ούτε θέλω να μάθω.

Σκεφτόμουν πρόσφατα ότι – σε αντίθεση με όλες τις άλλες μηχανές και μηχανάκια που κατά καιρούς είχα- δεν την έχω πλύνει ποτέ.

Δεν έχει μπει ποτέ σφουγγάρι, βούρτσα ή καθαριστική ουσία.

Δεν έχει νιώσει ποτέ το τρίψιμο στα καπούλια και το κορμί της.

Και όταν λέω ποτέ, το εννοώ.

Πέρα από το φυσικό ξέπλυμα της βροχής, δεν έχει ποτέ νιώσει την φροντίδα του πλυσίματος.

Κανα σκούπισμα με υγρό πανί, στη σέλα και τα γύρω μέρη, ειδικά όταν έχουν μεσολαβήσει μέρες, ή βροχή μετά σκόνης.

Δεν ξέρω γιατί.

Είναι σα να μην θέλω να φύγει από πάνω της το φιλμ της διαδρομής μας που έχει επικαλύψει τα πάντα.

Και ούτε έχω επισκευάσει τις γρατσουνιές που έχουν γίνει – κυρίως- από ριξίματα τρίτων.

Νομίζω ότι της χρωστάω μερικά χάδια τα φθινόπωρο που έρχεται.

Ένα φρεσκάρισμα στο περλέ λευκό της χρώμα, ένα πλαστικό κάλυμμα φαναριού που λείπει.

Ίσως και άλλη μια σέλα, μια και έχει κάνει πολλές ραγάδες.

Και δεν της αρέσουν.

Το καταλαβαίνω και ας μην το λέει.

Αυτό το καιρό τα πράγματα είναι στατικά.

Με περιμένει υπομονετικά όταν επιστρέφω στην Πάτρα και με αποχαιρετά, με λίγα μούτρα είναι η αλήθεια, όταν ξαναφεύγω.

Θα σου πω και μια κουβέντα που μπορεί να την θεωρήσεις και γλυκανάλατη μπαρούφα, αλλά λίγο με νοιάζει.

Αυτή η μικρή και επίμονη βέσπα, αποτελεί μια ευθεία γέφυρα με το παρελθόν μου.

Ένα παρελθόν που κοσμείται πλέον από μόνιμες ή προσωρινές απώλειες.

Και που τα 150 κυβικά της, με νύχια και με δόντια διατηρούν φωτεινό.

Αυτό το φθινόπωρο της χρωστάω ένα ακόμα ταξίδι.

Ένα ταξίδι άνευ σκοπού.

Ώσπου οι κραδασμοί της μηχανής της, να συντονιστούν με τους ρυθμούς της καρδιάς μου.

Ακολουθήστε το dete.gr στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News απο τον υπολογιστή αλλά και από την εφαρμογή Google News του κινητού σας.

Σχετικά Άρθρα

ροή ειδήσεων

πρωτοσέλιδα