Πως καταρρέει ένας ολόκληρος κόσμος! Συζητώντας με την συγγραφέα Έλενα Χουζούρη

05.07.2021 / 11:03
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on reddit
Share on email
Share on print
Xouzouri_Elena-ink

Συνέντευξη στον Μιχάλη Παπαγεωργίου

Τα μυθιστορήματα της Έλενας Χουζούρη αφορούν , σχεδόν, πάντα καίρια και σημαντικά πολιτικοκοινωνικά γεγονότα μέσα από τα μάτια ηρώων που ακουμπάς πάνω τους με συμπάθεια και αντιηρώων που κουβαλούν το δικό τους Σταυρό αναμένοντας μια κάποια Ανάσταση. Στο νέο της μυθιστόρημα «Στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού» (που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πατάκη») μεταφερόμαστε στην Αθήνα του 1989. Ένα ανώνυµο τηλεφώνηµα πληροφορεί τον δηµοσιογράφο Δηµήτρη Κ. για την εν ψυχρώ εκτέλεση του εικοσιεπτάχρονου «Άτακτου» από αστυνοµικές δυνάµεις, πυροδοτώντας µια σειρά απρόβλεπτων και ανεξέλεγκτων καταστάσεων. Μέσα στο ιδιαίτερα ταραγµένο πολιτικό κλίµα της εποχής, η εκτέλεση του νεαρού αναρχικού ανατρέπει εκ θεµελίων τις βεβαιότητες τόσο του στενού του φίλου Δηµήτρη Κ. όσο και του µεγαλύτερου αδερφού του Τάσου, στελέχους της κοµµουνιστικής αριστεράς. Οι δύο άντρες, που έχουν µεγαλώσει από παιδιά µαζί, θα προσπαθήσουν να κατανοήσουν πότε και πώς ο Άτακτος πέρασε στην τραγουδισμένη από τους Pink Floyd πλευρά του φεγγαριού. Μιλήσαμε μαζί της για τοξικές ιδεολογίες, το «Βρώμικο 89» και τις καταραμένες playlist.


Οι λέξεις «ρέκβιεμ» και «ματαιότητα» τυλίγουν σαν «πεσμένη σημαία» τη γραφή σας και την ύφανση του χαρακτήρα των ηρώων σας. Γιατί τόση παραίτηση από όλους; Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στη δημιουργία μιας Σισύφειας αναζήτησης ενός χαμένου σκοπού;

Η ίδια η εποχή βέβαια.

Παρόλο που και οι τρεις ήρωες του βιβλίου σας τρώνε τα μούτρα τους όταν το παρελθόν τους χτυπά τη πόρτα, τους περιβάλλετε νομίζω με τρυφερότητα και αγάπη . Ήταν ζητούμενο για σας να μη χαθούν σε έναν άσκοπο νιχιλισμό;

Εκτός από τον Άτακτο, οι άλλοι δύο, οι μεγαλύτεροι, ανήκουν στη δική μου γενιά, έχω ζήσει παρόμοιες καταστάσεις με αυτούς , έχω ακούσει παρόμοιες μουσικές, έχω πάει στα ίδια μπαράκια, ε, πώς να μην νοιώθω τρυφερότητα για αυτούς. Όσο για τον Άτακτο παραμένω εν απορία για αυτόν. Ούτε τον αντιπαθώ, ούτε τον συμπαθώ. Είναι φανερό όμως ότι δεν «ακούμε» με τον ίδιο τρόπο το εμβληματικό τραγούδι των Pink Floyd.


Τι ήταν αυτό που κάνει το 1989 τόσο σημαδιακή χρονιά για όλους όσους τη ζήσαμε; Πόσο κατακλυσμιαίες αλλαγές έφερε; Ήταν όντως «βρώμικο»;
Ο Έρικ Χομπσμπάουμ χαρακτηρίζει το 1989 τέλος του 20ου αιώνα. Έχει άδικο; Μία ακριβώς εβδομάδα μετά την δική μου μυθιστορηματική 30η Οκτωβρίου, πέφτει το Τείχος του Βερολίνου, συμπαρασύροντας σταδιακά και όλες τις ανατολικές σοσιαλιστικές χώρες, συν την ΕΣΣΔ ενάμιση χρόνο αργότερα. Αυτό σηματοδοτεί και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Στα καθ’ ημάς; Απαριθμώ: Σκάνδαλο Κοσκωτά, παραπομπή Παπανδρέου, δολοφονία Μπακογιάννη, κυβερνητική συνεργασία ΝΔ- Ενιαίου Συνασπισμού της Αριστεράς, εξαιτίας της οποίας η χρονιά εκείνη, ονομάστηκε «Βρώμικο ‘89». Θέλετε κι άλλα; Ένας ολόκληρος κόσμος καταρρέει, πεποιθήσεις δεκαετιών ανατρέπονται, είμαστε μάρτυρες ενός fin de siècle.


Το τάξιμο στην ιδέα και στα ιδανικά του Κομμουνισμού κατατρύχουν κυρίως τον Τάσο ,τον ήρωα του βιβλίου που κατ εμέ έχει και τη πιο δυνατή εξομολόγηση παραδεχόμενος την ήττα του έρωτα και της ευαισθησίας. Είναι τόσο τοξικός ο προσηλυτισμός;
Όταν δεν σέβεται τον ίδιο τον άνθρωπο και τον εργαλειοποιεί, ναι.


Αν σας ζήταγα να μου δώσετε περιεκτικά «τι έχει μείνει από τη φωτιά» του τότε σήμερα, θα κυνηγούσα απλά ανεμόμυλους;
Θα σας πω μόνον τι πιστεύω ότι έμεινε σε κάποιους από την δική μου γενιά. Η έννοια της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης και της προσπάθειας να παραμείνουν συνεπείς εκεί όπου ο καθένας έχει επιλέξει να βρίσκεται. Δεν είναι καθόλου λίγο αυτό σε τόσο μεταιχμιακούς και ασαφείς καιρούς που ζούμε. Πάντως, συναντώ νεότερους που μας ζηλεύουν λίγο για ότι ζήσαμε σε όλους τους τομείς της ζωής.

Μουσικός επίλογος . Εκτός των Pink Floyd , του Frank Zappa και άλλων μουσικών ιερών τεράτων που παρελαύνουν στο βιβλίο σας , θα ήθελα μα μοιραστείτε μαζί μας την ιδανική playlist του βιβλίου. Αν και ο συγχωρεμένος ο Γιαννουλόπουλος θα μας μάλωνε για τη χρήση λίστας…

Μα, υπάρχει μέσα στο βιβλίο. Δεν την ακούτε; Αφήστε που θα γινόταν έξαλλος ο Δημήτρης Κ. αν σας άκουγε να βάζετε σε play list τους αγαπημένους του ρόκερς, συν τον Tom Waits βέβαια, στα αισθαντικά του μπλουζ.

(από εφημερίδα Νεολόγος των Πατρών)

Ακολουθήστε το dete.gr στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News απο τον υπολογιστή αλλά και από την εφαρμογή Google News του κινητού σας.

Σχετικά Άρθρα

ροή ειδήσεων

trending

πρωτοσέλιδα