Ολίγα για τη μπάλα

15.06.2024 / 19:00
touliatos

Του Δημήτρη Τουλιάτου

Η μεγάλη γιορτή της μπάλας, είναι ήδη εδώ.

Μπορεί το Μουντιάλ, λόγω της συμμετοχής και άλλων ηπείρων, να την έχει μεγαλύτερη (τη γιορτή), αλλά και το Ευρωπαϊκό, μας πέφτει κουτί!

Πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα πράγματα που δημιουργούν μια κοινή εμπειρία, μια κοινή συνισταμένη.

Η μπάλα αποτελεί μάλλον ένα από τα ελάχιστα πλαίσια που μπορεί να μας συμπεριλάβει όλους.

Σε μια εποχή πραγματικών ή τεχνητών διαιρέσεων, η μπάλα ενώνει.

Ακόμα και όταν, χωρίζει!

Γιατί, ακόμα και όταν κατεβούμε στην υποδιαίρεση που διαλέξαμε για ομάδα μας και το υποσύνολο στο οποίο επιλέξαμε να ανήκουμε, οι κανόνες παραμένουν αναλλοίωτοι.

Το Ευρωπαϊκό, θα μου πεις, είναι μάρκετινγκ, όχημα πώλησης προϊόντων και προώθησης συμπεριφορών, τεχνητός διαχωρισμός, εθνικιστική έξαρση και διάφορα άλλα συναφή.

Ναι, γιατί όλος ο άλλος κόσμος, εκτός μπάλας, είναι ένας παράδεισος ισότητας, αγάπης και αδελφοσύνης!

Και περιμέναμε το ποδόσφαιρο για να πέσουμε από άλλο ένα σύννεφο!

Ξέρουμε να φιλτράρουμε τα πράγματα! Και όσα δεν τα έχουμε πάρει χαμπάρι, ευτυχώς υπάρχουν και οι διάφορες «πεφωτισμένες» τηλεπερσόνες/πολιτικοί, να μας τα εξηγήσουν.

Στα σοβαρά τώρα…

Δεν είναι ο ρομαντισμός που μας λιγώνει, όταν ξεκινά μια ανάλογη διοργάνωση.

Είναι η ανάγκη να πιστέψουμε ότι, μπορεί η ζωή να δείχνει προβλέψιμη σαν ένα καλοσχεδιασμένο πλάνο, αλλά μια φορά στο τόσο, υπάρχουν στιγμές όπου το αδιανόητο, συμβαίνει.

Όπου το απίθανο συμβαίνει.

Όπου η μονάδα και η ατομική φαντασία, μπορούν να δημιουργήσουν μια ρωγμή στην συνέχεια των πραγμάτων.

Όπως έγινε με εμάς το 2004.

Όπως μπορεί να γίνει ανά πάσα στιγμή.

Γιατί, αυτό το άθροισμα στιγμών, στο οποίο συντονιζόμαστε, αποτελεί ένα παράθυρο απόδρασης.

Ή μάλλον καλύτερα μια ευκαιρία δράσης.

Αντιγράφω πρόσφατο κείμενο από τον ειδικό στα κινηματικά αποδυτήρια (μεταξύ άλλων) Τάσο Σαγρή

«Για αυτό σου λέω, πολλά πράγματα μοιάζουν συχνά γελοία αν τα συζητήσεις λογικά- η θρησκεία, το ποδόσφαιρο, ο έρωτας, η επανάσταση, η ποίηση, η γιορτή, τα κόλπα του ταχυδακτυλουργού- βγάζουν νόημα μόνο για όσους τα μοιράστηκαν. Το βίωμα κάποιων πραγμάτων δεν έχει λόγο να το συζητάμε- το αφήνουμε στη σφαίρα του βιώματος ή της παρηγοριάς.

 Πράγματα απαραίτητα γιατί ενισχύουν τελικά την λογική μας, επειδή μας βοηθούν, με ένα παράλογο και γελοίο τρόπο, να μην τρελαινόμαστε, να μην απελπιζόμαστε, να αντέχουμε τη φρίκη αυτού του κόσμου.

Μην ξεχνάς πως όταν ο Μαρξ έλεγε πως η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, τότε το όπιο ήταν το μόνο παυσίπονο που είχαν οι φτωχοί, ήθελε να πει πως η θρησκεία είναι η ανακούφιση του κοσμάκη. Χωρίς «το όπιο του λαού» η ζωή αυτή δεν θα αντεχόταν για κανέναν μας.

Το να πάμε πέρα από αυτό θέλει δουλειά πολύ- και κυρίως μαζί με αυτούς που χρειάζονται όλες αυτές τις διάφορες μορφές ανακούφισης.

Δεν γίνεται ούτως ή άλλως να δεις το όνειρο ενός άλλου ανθρώπου – και για αυτό δεν μπορείς να μου το χαλάσεις τώρα που ονειρεύομαι- στα όνειρα είμαστε όλοι ελεύθεροι.

Μας έμαθαν να απαξιώνουμε την σημασία των ονείρων μας, αλλά αποδείχθηκε ξανά, πως το κοινό όνειρο εκατομμυρίων νεκρών και ζωντανών για εκατό χρόνια έχει τελικά μεγάλη σημασία, ακόμα και αν είναι απλά, το παιδικό μας όνειρο για ένα ευρωπαϊκό πρωτάθλημα συλλόγων στο ποδόσφαιρο.

Πρέπει να μπορούμε να την δούμε αυτή την σημασία- και να την εμπλουτίσουμε και με άλλα κοινά βιώματα, πιο σπουδαία νοήματα, πιο βαθιές ανάγκες και επιθυμίες.

Στην κερκίδα ή είσαι μέσα ή δεν είσαι καθόλου. Απέξω δεν μπορείς να την δεις, ακούς απλά τις ιαχές σαν άναρθρες κραυγές. Μερικά πράγματα είναι για όσους συμμετέχουν, οι υπόλοιποι δεν μπορούν να μοιραστούν ή να νιώσουν τίποτα από αυτά…

Υπό κάποια λογική αντιστοίχως άσχετες είναι συχνά οι κριτικές των άθεων προς τους εκκλησιαζόμενους κάθε θρησκείας- αν δεν είσαι μέρος ενός εκκλησιάσματος όλα αυτά σου φαίνονται σαν γελοίες απάτες και παραμύθια.

Το βίωμα είναι όμως που μοιραζόμαστε, και μας κρατάει στην ζωή και αυτό είναι σπουδαίο – και για τους άσχετους που δεν το βίωσαν δεν λένε τίποτα όλα αυτά τα πράγματα.

Είναι παρηγοριά και έκσταση το βίωμα, δεν βγάζει νόημα, δεν μπορεί να εξηγηθεί- όσο το εξηγείς φαίνεται πόσο γελοίο είναι, δεν είναι γελοίο όμως…

Τουλάχιστον, δεν είναι μόνο γελοίο- συντελεί και άλλες λειτουργίες, μην τις ξεχνάμε.»

Η βιωματική εμπειρία, που λέει ο Τάσος, η ομαδική ψυχή που συμπληρώνω εγώ, μπορεί να αποτελούν ένα αδάμαστο και ανίκητο φυσικό φαινόμενο.

Που, όπως τα φυσικά φαινόμενα, μπορεί να καταγραφεί, μπορεί να μετρηθεί.

Μπορεί ακόμα και να εξηγηθεί με τύπους, αιτιάσεις και αποτελέσματα.

Αυτό που δεν μπορεί να γίνει ποτέ, είναι να αγνοηθεί!

(Εννοείται, Αγγλία!)

Ακολουθήστε το dete.gr στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News απο τον υπολογιστή αλλά και από την εφαρμογή Google News του κινητού σας.

Σχετικά Άρθρα

ροή ειδήσεων

πρωτοσέλιδα