Ο Κλινικός Ψυχολόγος Γ. Αθανασόπουλος στον «Κ»: «Αφήνομαι στη ροή»

20.04.2024 / 9:30
image001-2

Της Δήμητρας Μπαλαφούτη

Ο Κλινικός Ψυχολόγος Γιάννης Αθανασόπουλος παρουσιάζει μια ομιλία – μοίρασμα. Δεν θα μας μιλήσει για κατηγορίες και όρους. Δεν θα μπει στη διαδικασία να μας πει τι ξέρει, μα τι νιώθει, στα κοινά μας σημεία. Αυτό που νιώθουμε. Τα ίδια. Ψυχή ολόκληρη, στο μαζί. Ένα συλλογικό ασυνείδητο που γέμισε φως. Σε έναν κόσμο όπου όλα κινούνται με οδηγίες χρήσης, το «Παιδί που ανταμώσαμε» εναντιώνεται σε κλισέ αυτοβελτίωσης. Δεν μιλά για τους 10 λόγους που μπορεί να έχουμε κατάθλιψη ούτε για τους 10 τρόπους ώστε να βρούμε τον άνθρωπο μας. Αρνείται το «εσύ φταις» και συγχωρεί το «εγώ φταίω», γίνεται εκείνη η εσωτερική αναζήτηση του ανθρώπου που περνά μέσα από τους τρεις βασικούς του πυρήνες: τον Φόβο, την Ενοχή και τον Πόνο, για να βρεθεί ξανά, στην Αγάπη. Το «Παιδί που ανταμώσαμε» δεν προλογίζει την ευκολία του να υπάρχουμε και δεν επικροτεί το «σκέψου θετικά». Αντιθέτως μας ταξιδεύει μέσα στις κοινές μας αγωνίες και μας προκαλεί να σκεφτούμε αν αντέχουμε να δούμε έξω και πέρα από το «ΕΓΩ ΞΕΡΩ» και το «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ». Ο Γιάννης Αθανασόπουλος σας περιμένει να τον ανακαλύψετε μαζί, την Κυριακή 21 Απριλίου, στις 19:00, στο θέατρο Πάνθεον.

Αρχικά τι είναι αυτό που σε ώθησε να ασχοληθείς με την επιστήμη της ψυχολογίας;

Μικρό παιδί, περίπου 10 θυμάμαι ότι ήμουν, πήγαινα συνέχεια στη γιαγιά μου και της έλεγα «γιαγιά θα γίνω ψυχολόγος και θα βοηθάω τους ανθρώπους!» Μάλλον από το ριζικό το δικό μου προέρχεται, από κάποια βιώματα συγκεκριμένα που με έκαναν να νιώσω αβοήθητος και μικρός, όπως πολλούς ανθρώπους. Για αυτό το διάλεξα, αφού πρώτα με βρήκα, για να το κάνω αλχημεία στην αγάπη για τους άλλους.

Καθημερινά τα βίντεο σου στα κοινωνικά δίκτυα αποκτούν χιλιάδες προβολές και το κοινό σε έχει αγκαλιάσει. Πώς αισθάνεσαι με αυτή την ανταπόκριση;

Όμορφο είναι. Δυνατό συναίσθημα, αληθινό και έντονο! Χαίρομαι που μπορώ να αφήσω ένα αποτύπωμα δικό μου στα πιστεύω μου και τις αξίες μου.

Πού θεωρείς ότι οφείλεται; Πλέον η ψυχοθεραπεία θεωρείται ταμπού όπως τα προηγούμενα χρόνια ή το έχουμε ξεπεράσει σε μεγάλο βαθμό;

Είναι μοιρασμένος ο κόσμος σε αυτό. Ένα μέρος είναι φουλ ανοιχτό και ένα άλλο είναι φουλ κλειστό ακόμα. Σα να έχουμε χωριστεί στα δύο. Όπως σε όλα…

«Το παιδί που ανταμώσαμε». Μία παράσταση-ομιλία στο Θέατρο Πάνθεον. Πώς δημιουργήθηκε αυτή η ανάγκη και πως ήρθε η ιδέα;

Αυθόρμητα και ελεύθερα. Άρχισα να γράφω μια μέρα, απλά έπιασα το στυλό μου και έγραφα, αφημένος στη ροή και στον Θεό, χωρίς να ξέρω τι κάνω. Και να, που έγινε αυτό!

Ένας ψυχολόγος επί σκηνής… Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι αυτό το εγχείρημα; Υπάρχει διάδραση με το κοινό;

Δεν το νιώθω δύσκολο. Το νιώθω φυσικό και προορισμένο για τη ψυχή μου.

Όχι, δεν έχει κλασική διάδραση δεν είναι σεμινάριο, είναι ταξίδι και κοινό μοίρασμα. Η διάδραση είναι βαθιά πνευματική και ψυχική, όχι σεμιναριακή. Δεν χρειάζεται λόγια.

Από ότι καταλαβαίνω δεν θα παρακολουθήσουμε μια «ομιλία» με κύριο χαρακτηριστικό τον ξύλινο λόγο… Τι σου λέει ο κόσμος αμέσως μετά το τέλος της παράστασης- ομιλίας;

Πολλές αγκαλιές και πολλές καθαρές ανάσες. Αυτό γίνεται στο τέλος. Όλοι μπαίνουν άγνωστοι στο θέατρο και βγαίνουν γνωστοί.

«Από σήμερα αλλάζουν όλα»

«Σε ευχαριστώ που μου θύμισες πόσο απλό ήταν»

«Στην αγάπη όλα!»

«Νομίζω ότι μόλις ξύπνησα!»

Μπορούμε εν τέλει να ισορροπήσουμε ανάμεσα στον ενήλικα και το παιδί που κρύβουμε μέσα μας;

Υπάρχει μόνο η ψυχή, το παιδί που ανταμώσαμε, το καθαρό αγνό παιδί. Αυτό είμαστε στο μέσα μας. Μέχρι να γράψει, μετά, το τραύμα, η νεύρωση, ο ενήλικας… Το μασκάρεμα που θα μιλήσουμε επί σκηνής για αυτό.

Πόσο βοήθησαν τα βίντεο σου, στα οποία συμβουλεύεις, κινητοποιείς, αφυπνίζεις το κοινό, στο να γίνει πιο γνωστή η δουλειά σου;

Πολύ. Συνδέθηκα με τον κόσμο πολύ γρήγορα. Αστραπιαία, μέσα σε λίγους μήνες.

Σε ενοχλούν τυχόν αρνητικά σχόλια που αναγράφονται κάτω από τα βίντεό σου;

Όχι. Είναι ελάχιστα βέβαια. Αλλά, καταλαβαίνω την καχυποψία, έχω υπάρξει και εγώ αυτή η εκδοχή. Είναι δύσκολο να μιλάς για τα αυτονόητα. Συνήθισε ο κόσμος τη βία, την ένταση και τη δηθενιά. Και το οικείο, το ήσυχο, φαντάζει άβολο…

Μια συμβουλή… Τι θα πρέπει να λέμε κάθε πρωί και κάθε βράδυ που μένουμε μόνοι μας με τον εαυτό μας;

Σε ευχαριστώ Θεέ μου που με άφησες να καταλάβω ότι τελικά όλα ήταν τόσο απλά, εφόσον μπόρεσα να με ανταμώσω, να με αγαπήσω και να με συγχωρέσω. Να αγαπήσω τα πάντα γύρω μου, χωρίς προϋποθέσεις.

Βάζεις στόχους;

Αφήνομαι στη ροή, δεν θεωρώ ότι χρειάζομαι την παντοδυναμία των στόχων. Απλώς, συμβαίνουν, στην αλήθεια.

Ακολουθήστε το dete.gr στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News απο τον υπολογιστή αλλά και από την εφαρμογή Google News του κινητού σας.

Σχετικά Άρθρα

ροή ειδήσεων

πρωτοσέλιδα