No Surrender!

19.05.2024 / 11:00
touliatos

TOY ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΟΥΛΙΑΤΟΥ

Συγνώμη…

3 φύλλα έλειψα και τα κάνατε όλα μπάχαλο.

Μην πω ο άνθρωπος να κάνω ένα μικρό διάλειμμα, αμέσως να φέρετε τα πάνω κάτω!

Αρχικά να ευχαριστήσω τον Μιχάλη Παπαγεωργίου που εργάστηκε με επιμονή για να καλύψει, με απαράμιλλο τρόπο το κενό μου!

Ένα κενό που συνδυάστηκε με πολλά πράγματα!

Μια βόλτα στην Αγγλία, ανάσταση σε ελληνορθόδοξο ναό, συναυλία του Μπρους Σπίνγκστιν…

Γι αυτά θα σας μιλήσω σήμερα.

Κάτι ανάμεσα σε ημερολόγιο καταστρώματος και βιβλίο συμβάντων.

Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο αυτό σας ενδιαφέρει.

Αλλά, θα μου πεις, όλα ένα βήμα στο άγνωστο δεν είναι;

Κάτι που δεν μπορώ να πω για το ταξίδι μου στην Αγγλία.

Είναι πάρα πολλές οι φορές που έχω πάει, εδώ και 30 χρόνια και με ότι αφορμή μπορείς να φανταστείς.

Δουλειές, εκθέσεις, βόλτες, σεμινάρια, επίσημες αποστολές, ή απλά ΠΣΚ.

Τα τελευταία βέβαια χρόνια βασική αφορμή ήταν και η αδελφή μου βέβαια, που μαζί της γνώρισα το νότιο κομμάτι, την Κορνουάλη, το Ντέβον κλπ.

Την σκυτάλη εκεί πήρε η κόρη μου, η Ηλέκτρα και η επισκέψεις συνεχίζονται.

Το λέω αυτό για να σου δείξω ότι έχω μια σαφή εικόνα της χώρας, της νοοτροπίας και των αλλαγών μέσα στο χρόνο.

Μα αλλάζει η Αγγλία, θα μου πεις; (Λέω Αγγλία και όχι το ορθό Μεγ. Βρετανία, μια και εμείς στην Ελλάδα έχουμε μάθει να τα θεωρούμε ένα, παρ ότι δεν ισχύει βέβαια.)

Παλιότερα πίστευα πως όχι, ή μάλλον όσο αργά μπορεί να αλλάξει πορεία ένα υπερωκεάνιο.

Δύσκολα, για σπουδαίο και (συνήθως) άσχημο λόγο.

Παραδόσεις, σηκωμένα φρύδια και αποστροφή της κεφαλής.

Ακόμα και όταν η Βασίλισσα έσκαγε με αλεξίπτωτο για τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, το έκανε με το φλέγμα που προκύπτει από τον διαχρονικό σαρκασμό!

Σου έχω νέα όμως: η Αγγλία αλλάζει.

Κάπως σα να ανοίγεται.

Όχι με το επίπλαστο diversity, που στην πραγματικότητα είναι λύκος με χιτώνα αμνού, αλλά δειλά και ουσιαστικά.

Με τον φόβο παρθένας, πριν το μοιραίο.

Με δισταγμό, αλλά και προσμονή.

Αυτές τις μέρες ένοιωσα λιγότερη «σιγουριά».

Να είναι τα χαστούκια;

Να είναι η συνειδητοποίηση από τις νεώτερες γενιές των πραγματικών διαστάσεων;

Να είναι η απογοήτευση από τις εμμονές της προηγούμενης δεκαετίας;

Τι να σου πω…

Δεν μπορώ να το αποδώσω κάπου.

Το είδα παντού. Σε φράσεις που έμεναν μισές. Σε απαντήσεις που τέλειωναν σε κάτι ανάμεσα σε κατάφαση και ερωτηματικό;

Είχα δει σημάδια του και πέρσι σε μια βόλτα ανάμεσα Λονδίνο, Οξφόρδη, Έξετερ, Μπαθ και Μπρίστολ, αλλά δεν τα είχα προσέξει.

Έκανα βλέπεις ένα πρώτο ταξίδι επανεκκίνησης μετά από απώλεια.

Αλλά τούτη τη φορά, ήταν σαφές.

Γιατί στα λέω αυτά;

Τι αξία έχει για μένα και για σένα τούτη η μετακίνηση του ανεμοδείκτη.

Την θεωρώ πολύ αισιόδοξη αλλαγή.

Θεωρώ ότι ανιχνεύουμε το τέλος της αυθεντίας, της βεβαιότητας και της δικτατορίας των απόψεων.

Ο κλονισμός των βεβαιοτήτων και των γραμμένων σε μάρμαρο εντολών, μόνο δημιουργικό μπορώ να το θεωρήσω. Εγώ!

Μην γελιέσαι, θα περάσουμε πολύ λάσπη πρώτα. Ειδικά εμείς που ζούμε τα πάντα με καθυστέρηση φάσης.

Αλλά νιώθω πως στην επόμενη δεκαετία, πάμε, πραγματικά, γι’ άλλα!

Άλλα, όπως αυτά που έζησα και σε μια ελληνορθόδοξη εκκλησία στην Ανάσταση.

Είναι κι άλλες φορές που έχω κάνει Ανάσταση στην Αγγλία, ή την Αμερική, αλλά συνήθως σε ταπεινότερα εκκλησάκια, με μερικές δεκάδες πιστούς.

Τώρα για πρώτη φορά βρέθηκα σε υπερπαραγωγή!

Δεν λέω καλά ήταν και ας μην είχαμε δυνατότητα να ακούσουμε τον ιερέα να πρωτολέει το Χριστός Ανέστη.

Απαντήθηκε η απορία μας όμως, αν θα υπάρχει pos! Και ασφαλώς υπήρχε σε περίοπτη θέση, ανάμεσα στις λευκές λαμπάδες και τα πλαστικά βαζάκια με την επιγραφή HOLY WATER.

Ένα εξαιρετικό e – pagari, πλήρως εναρμονισμένο με το σήμερα.

Και ενώ ακούγαμε αναλυτικές ευχαριστίες για την προσφορά κάθε μέλους της κοινότητας, εγώ σκεφτόμουν την εφαρμογή του στα καθ ημάς!

Τον σφιγμένο στο γαμπριάτικο κουστουμάκι του επίτροπο, να ιδροκοπά, να περάσει στο «διαόλι που μας φέρανε» το αντίτιμο του κεριού!

Γιατί μπορεί οι ηλεκτρονικές ταυτότητες να είναι του σατανά, το pos, μάλλον θα έχει μάλλον θεϊκή προέλευση!

Όχι, δεν υποτιμώ αυτό που ενώνει μια κοινότητα, ούτε το γεγονός ότι παλιοί και νέοι Έλληνες μετανάστες αναζητούν τον «βορρά» στην πυξίδα της καρδιάς τους.

Αντιθέτως χάρηκα πολύ τα βλέμματα που έλεγαν: δες μας! Και εγώ και η οικογένειά μου, είμαστε εδώ, για μια ακόμα χρονιά.

Λαμπεροί δυνατοί, ελπίζοντες!

Όπως ακριβώς ήταν και 75.000 άνθρωποι την άλλη μέρα, ανήμερα Πάσχα, στο Κάρντιφ.

Ασφαλώς και δεν ήξεραν ότι δίπλα τους περνούσε ο αναστάσιμος Δημήτρης!

Βλέπεις είχαν το βλέμμα καρφωμένο στην γιγαντιαία σκηνή, που για τα επόμενα 200 λεπτά θα φιλοξενούσε την καθαρότερη μορφή ενέργειας του πλανήτη μουσική: Τον Bruce Springsteen και της E Street Band.

Η φράση δεν υπάρχουν λόγια, μάλλον έχει προκύψει από καταστάσεις σαν αυτή.

Καθαρή ενέργεια, καθαρή χαρά, δυνατό πάρτι.

Και μπορεί φίλος μου να αναρωτιόταν, βλέποντας την ανταπόκριση που του έστελνα, αν υπάρχει κάνας γιατρός, με τόσα μεγάλα κορίτσια και αγόρια, ξεχνώντας ότι η χαρά και η αδρεναλίνη, σκεπάζουν τα πάντα.

Φαντάσου ότι εγώ, με τα χρόνια και τα κιλά μου, άντεξα αγόγγυστα 2 ώρες αναμονή και 3 ώρες πάρτι, στα 5 μέτρα από τη σκηνή!

Όπως και άλλες 75.000 άνθρωποι από τα 25 μέχρι τα 75. Είναι τεράστιο το εύρος του κοινού, αφού ανάλογα τεράστιο είναι και το εύρος καριέρας του Αφεντικού.

Και είναι σα να «επιστρέφεις σπίτι» κάθε φορά. Ξέρεις τι θα δεις, τι θα ακούσεις, πως θα νιώσεις. Όλα τα καθησυχαστικά και αγαπημένα κλισέ και συνήθειες, που όταν επαληθεύονται, νιώθεις ότι τίποτε δεν μπορεί να πάει στραβά. Ότι μπορούμε να ελπίζουμε. Ότι μπορούμε να προχωρήσουμε.

Και ότι, ποτέ δεν θα παραδοθούμε!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Νεολόγος*

Ακολουθήστε το dete.gr στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News απο τον υπολογιστή αλλά και από την εφαρμογή Google News του κινητού σας.

Σχετικά Άρθρα

ροή ειδήσεων

πρωτοσέλιδα