Και το νερό, νεράκι;

26.03.2023 / 18:00
37107283

Του Κώστα Σπαρτινού

Λίγες μόνο μέρες πριν την εκπνοή της θητείας της και μέσα στην στροφή του ενδιαφέροντος όλης της κοινωνίας προς την τραγωδία των Τεμπών, η κυβέρνηση ξεκίνησε τις διαδικασίες – θεσμικές καταρχήν – της ιδιωτικοποίησης και του νερού. Ίσως του μόνου δημόσιου αγαθού που δεν έχει ιδιωτικοποιηθεί ακόμα στη χώρα μας, αν εξαιρέσει κανείς τον αέρα που αναπνέουμε.

Με το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε πρόσφατα από την κυβερνητική πλειοψηφία στη βουλή, συγκροτείται μια νέα Ρυθμιστική Αρχή (Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων – ΡΑΑΕΥ), με διεύρυνση αυτής για την ενέργεια και με την προσθήκη της ύδρευσης και της αποχέτευσης. Είχε προηγηθεί απόρριψη ένστασης αντισυνταγματικότητας, που υποστηρίχθηκε από σύσσωμη την αντιπολίτευση. Και αυτό παρότι η Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής είχε θέσει πολύ καθαρά το ζήτημα της αντισυνταγματικότητας των σχετικών διατάξεων και της παράκαμψης των αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας, που ορίζουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει αποκρατικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης. «Δεδομένης της νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας, τίθεται το ερώτημα αν και κατά πόσον οι μεταβιβαζόμενες με τον παρόν νομοσχέδιο αρμοδιότητες στη ΡΑΑΕΥ συμβαδίζουν με την εν λόγω νομολογία» υπογράμμισε χαρακτηριστικά στην έκθεσή της. Η Επιστημονική Υπηρεσία μάλιστα κάνει αναφορά στις αποφάσεις του ΣτΕ που ορίζουν ότι «είναι συνταγματικώς επιβεβλημένος ο έλεγχος της ΕΥΔΑΠ Α.Ε. από το Ελληνικό Δημόσιο, όχι απλώς με την άσκηση εποπτείας επ’ αυτής, αλλά και διά του μετοχικού της κεφαλαίου».

Με τον νόμο αυτό, η Πολιτεία παραχωρεί τις αρμοδιότητες που της ανήκουν με βάση το Σύνταγμα στη Ρυθμιστική Αρχή. Είναι δε γνωστό, όσο και αν προσπάθησε να το συσκοτίσει ο αρμόδιος υπουργός, ότι ρυθμιστικές αρχές συγκροτούνται σε όλη την Ευρώπη για να εποπτεύουν τομείς της αγοράς όπου ισχύει ο ανταγωνισμός μεταξύ πολλών παρόχων. Ακριβώς ό,τι συμβαίνει με την αγορά ενέργειας, εκεί όπου η κυβέρνηση έχει φροντίσει να εξασφαλίζει τα υπέρογκα κέρδη των παρόχων, αδιαφορώντας για την ενεργειακή κρίση.

Δεν πρέπει κανείς να ξεχνά ότι η κυβέρνηση έχει επανειλημμένα επιχειρήσει να ιδιωτικοποιήσει τις υπηρεσίες ύδρευσης. Μέσω ΣΔΙΤ είχε επιχειρήσει να δρομολογήσει ιδιωτικοποίηση στο εξωτερικό υδραγωγείο της Αθήνας, πράγμα που είχε προσκρούσει στο ΣτΕ. Επίσης, το καλοκαίρι του 2022, με τροπολογία Σταϊκούρα παρέκαμψε τις αποφάσεις του ΣτΕ για τη μη ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ και της ΕΥΔΑΠ. Ούτε είναι εξάλλου τυχαίο ότι ξεκίνησε τους σχεδιασμούς της για το νερό ήδη από το 2019, με την κατάργηση της Ειδικής Γραμματείας Υδάτων.

Για λόγους ιστορικής δικαιοσύνης, επιβάλλεται να θυμίσουμε ότι το 2016, μέσα στη ασφυκτική δημοσιονομική πραγματικότητα των μνημονίων, η τότε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είχε καταφέρει να εξαιρέσει την ιδιωτικοποίηση του νερού από τις μνημονιακές υποχρεώσεις.

Παγκόσμιο το πρόβλημα

Με αφορμή τη συζήτηση του νομοσχεδίου, πολλά ΜΜΕ αναφέρθηκαν στο παγκόσμιο πρόβλημα του νερού. Για παράδειγμα, διαβάζουμε στην Αυγή της Κυριακής 19/3/23 σε άρθρο της Μ. Δεδούση: «Η Παγκόσμια Τράπεζα έχει προβλέψει ότι μέχρι το 2025 τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού δεν θα έχουν πρόσβαση σε φρέσκο πόσιμο νερό. Το 2025 είναι σε λιγότερο από δύο χρόνια». Αναφέρεται και στις τεράστιες διαφορές από χώρα σε χώρα, που βάζουν θέμα εξοικονόμησης και παγκόσμιας συνεννόησης. «Ο Καναδάς πετάει νερό, ενώ στην Αφρική οι άνθρωποι πεθαίνουν από δίψα». Ας μην εφησυχάζουμε οι πολίτες της Ευρώπης. Η Αφρική δεν είναι μακριά μας. Οι περίοδοι ξηρασίας χτυπούν κι εμάς όλο και συχνότερα. Και προκύπτει αβίαστα το ερώτημα: μπορείς να πουλάς για κέρδος κάτι το οποίο είναι απαραίτητο για να ζήσουμε;

Στη συνέχεια το άρθρο της Αυγής αναφέρεται στην Αγγλία, όπου το νερό είναι πλήρως ιδιωτικοποιημένο, όπως και στην Ουαλία αλλά όχι στη Σκωτία. (Επίκαιρη υπενθύμιση: στην Αγγλία είχαν ιδιωτικοποιηθεί επί Θάτσερ και οι σιδηρόδρομοι, οι οποίοι αργότερα επέστρεψαν στο κράτος, για να μπορέσουν να λειτουργήσουν με ασφάλεια και αξιοπιστία). «Στην Αγγλία, όπου η κυβέρνηση παρακαλάει κάθε καλοκαίρι τις εταιρείες ύδρευσης να πάρουν μέτρα για τον περιορισμό της κατανάλωσης (…) αλλά εκείνες την αγνοούν και το κράτος δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα (…). Στη δεκαετία που ακολούθησε την ιδιωτικοποίηση του νερού το κόστος αυξήθηκε κατά 46%, ενώ τα νοικοκυριά που είδαν τη βρύση να στεγνώνει επειδή τους έκοψαν το νερό αυξήθηκαν κατά 200%».

Η περίπτωση του διαδημοτικού φορέα για το φράγμα Πείρου – Παραπείρου

Ας έρθουμε όμως και στα δικά μας, εννοώ αυτά που δεν αφορούν τους θιασώτες των ιδιωτικοποιήσεων αλλά τους υπέρμαχους της χρήσης του νερού ως δωρεάν, δημόσιου αγαθού. Αρκούν άραγε οι καταψηφίσεις των σχετικών νομοθετημάτων στη Βουλή, οι καταγγελίες, οι δημόσιες εκδηλώσεις, οι διαδηλώσεις – πράγματα έτσι κι αλλιώς υποχρεωτικά; Στις περιπτώσεις μάλιστα που έχει υπάρξει η δυνατότητα αποφυγής της ιδιωτικοποίησης; Λυπάμαι αλλά αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Συγκεκριμένα: η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είχε προτείνει να αναλάβει την διαχείριση των νερών του Πείρου-Παραπείρου, μετά την ολοκλήρωση των εργασιών του φράγματος, διαδημοτικός ή διαβαθμιδικός φορέας. Ο κ. Πελετίδης και η δημοτική αρχή το αρνήθηκαν. Σύσσωμη η αντιπολίτευση είχε φέρει το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο, προτείνοντας δημιουργία διαδημοτικού φορέα. Η πρόταση είχε πλειοψηφήσει με 26 ψήφους, με μειοψηφούσα την παράταξη του κ. Πελετίδη (20 ψήφοι). Ο δήμαρχος όμως με ετσιθελική και αλαζονική και συμπεριφορά, αρνήθηκε την εφαρμογή της απόφασης. Αποτέλεσμα της άρνησης αυτής ήταν να παραδοθεί η διαχείριση του φράγματος σε ιδιώτη, στρώνοντας το έδαφος για μόνιμη ιδιωτικοποίηση και διευκολύνοντας τα σχέδια της νεοφιλελεύθερης ΝΔ.

Οι ιαχές του ιδεοληπτικού δογματισμού δεν μπορούν να εμποδίσουν τον κουτοπόνηρο νεοφιλελευθερισμό….

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Νεολόγος

Ακολουθήστε το dete.gr στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News απο τον υπολογιστή αλλά και από την εφαρμογή Google News του κινητού σας.

Σχετικά Άρθρα

ροή ειδήσεων

πρωτοσέλιδα