Η Μυρτώ Καμβυσίδη στον «Κ»: «Η τέχνη πρέπει να διεγείρει το νου»

25.06.2023 / 12:45
ka-1-2-1

του ΑΝΔΡΕΑ Π. ΚΟΛΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Η Μυρτώ Καμβυσίδη μένει πιστή στην πορεία που έχει χαράξει από το ξεκίνημα της καλλιτεχνικής της σταδιοδρομίας. Κι αυτό δεν είναι ούτε αυτονόητο, ούτε τόσο εύκολο όσο γράφεται και διαβάζεται.

Θέλει αγάπη σε αυτό που κάνεις και θυσίες. Το νέο της τραγούδι «Του ξενιτεμού» είναι μια απόδειξη του πόσο πιστή παραμένει στην πορεία αυτή. Είναι ένα τραγούδι που ήδη έχει κυκλοφορήσει στο Spotify έχοντας δεχθεί αρκετά εγκωμιαστικά σχόλια και πολύ σύντομα θα βγει και στο youtube από την Minos.

Το τραγούδι είναι μια σύνθεση του Νίκου Ζούδιαρη. Η συνεργασία μαζί του κρατάει χρόνια. Σε τι κοινούς δεσμούς πάνω στη μουσική στηρίζεται αυτή η σχέση;

Μας δένει η αγάπη μας για το καλό τραγούδι και βεβαίως ο κοινός κώδικας αξιών. Ο Νίκος Ζούδιαρης δεν είναι μόνο από τους πιο πετυχημένους στον δικό μας κύκλο… είναι κι από τους πιο αξιόλογους. Έχουμε καταφέρει να κάνουμε πολύ δυνατά πράγματα που σιγά -σιγά θα αρχίσουμε να τα παρουσιάζουμε.

Πέρα από τη μουσική έχει γίνει και μια αξιόλογη δουλειά στους στίχους ή καλύτερα θα έλεγα στην ποίηση. Οι στίχοι είναι της Ντένας Δημητρακοπούλου…

Όταν διαβάσαμε το ποίημα της Ντένας μας άρεσε πολύ και αποφασίσαμε να της κάνουμε έκπληξη μελοποιώντας το. Όλοι βάλαμε από ένα λιθαράκι, όταν της το παρουσιάσαμε συγκινήθηκε. Η παρέα και το σχήμα έσπασε τελικά αλλά αυτό το τραγούδι είναι ένα δώρο για όλους μας και θα ‘ναι πάντοτε αφιερωμένο σε έναν από μας, τον Αντώνη.

Η μουσική, τα λόγια σε τι ύφος κινούνται. Παραδοσιακό, έντεχνο ή λαϊκό; Σε ρωτάω γιατί ακριβώς ξέρουμε ότι είσαι μια τραγουδίστρια που μπορείς να πεις τα πάντα.

Είναι ένα νανούρισμα, μια ωδή στη μοναξιά της γιαγιάς που σιγοτραγουδάει στα εγγονάκια που δεν έχει… διότι όλη της η οικογένεια είναι στην ξενιτιά. Αν με ρωτάς μουσικά, πάντοτε έμενα πιστή σε έναν στενό κύκλο όπου εσωκλείεται αυτό που σκεφτόμαστε ως το καλό ελληνικό τραγούδι. Οπότε θα έλεγα «έντεχνο». Βέβαια τελευταίως έχει ανοίξει πολύ την αγκαλιά του και έχει γίνει κι αυτό σε κάποιες εκφάνσεις του προς μαζική κατανάλωση…

Εύλογη απορία μου είναι ότι αν μιλάμε για καλό ελληνικό τραγούδι, τότε υπάρχει και κακό, έτσι;

Βεβαίως και υπάρχει… μάλιστα για έναν παράξενο λόγο μετά την καραντίνα σχεδόν ηγείται της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας.

Γιατί πιστεύεις ότι συμβαίνει αυτό;

Διότι ο κόσμος είναι πάρα πολύ πιεσμένος οικονομικά, ψυχολογικά και από τον τρόπο ζωής του… και υπάρχει η γενικότερη πρόνοια να μην προβληματιστεί περισσότερο. Η πραγματική τέχνη διεγείρει τον νου, προβληματίζει, επομένως κατά κάποιο τρόπο έχει εξοστρακιστεί το τελευταίο διάστημα…

Ωστόσο, ακολουθείς το δικό σου μονοπάτι και μιας και μιλάμε για ξενιτιά ίσως είναι τραγικά επίκαιρο το ναυάγιο της Πύλου. Πώς σχολιάζεις την τραγωδία αυτή;

Είναι άφατος ο πόνος. Το γεγονός σοκάρει από μόνο του… όταν ευτελίζεται η αξία της ζωής μας αφορά όλους… Όσοι παρακολουθούν εκ αποστάσεως δεν αντιλαμβάνονται ότι αργά ή γρήγορα χάνουν την αξία τους όλες οι ζωές. Χθες αυτός, σήμερα εγώ, αύριο εσύ. Στην δικιά μου κοσμοθεωρία όλα είναι ένα. Όλων οι ζωές μετρούν και θα ‘πρεπε να είμαστε «ένας για όλους κι όλοι για έναν».

Τι διαφορά έχει για σένα η ξενιτιά από την προσφυγιά;

Δεν το έχω καθόλου με τις κατηγοριοποιήσεις. Η γη είναι ένας πλανήτης με τεράστια διάρκεια ζωής πριν και μετά τον άνθρωπο. Θα ‘πρεπε λοιπόν να ‘ναι φιλόξενη για όλους. Όνειρο θερινής νυκτός; Σιγουρότατα! Ο Μαχάτμα Γκάντι με τη ΜΗ βΙΑ συνέβαλε στην ανεξαρτησία της Ινδίας. Αυτό κι αν ήταν αδιανόητο. Μας διδάσκει ακόμα ότι θα ‘πρεπε να βάζουμε τον πήχη ψηλότερα ως ανθρωπότητα.

Ποιός είναι ο μεγαλύτερος πόνος και ποιά η κύρια αγωνία για έναν καλλιτέχνη πάνω στη σκηνή όταν παίρνει το μικρόφωνο;

Να σου πω την αλήθεια ο πόνος και η αγωνία σαν συναισθήματα συντροφεύουν τον καλλιτέχνη σε όλη του τη ζωή. Στη σκηνή, τουλάχιστον εγώ, νιώθω άνεση… είναι ο χώρος μου, το περιβάλλον μου. Εκεί επικοινωνώ ουσιαστικά με ανθρώπους και νιώθω να γίνομαι ένα με αυτούς.

Πες μου ένα στίχο από τα τραγούδια σου που σε έχει αγγίξει ιδιαίτερα και γιατί;

Είναι του Νίκου Ζούδιαρη:

«Να έρθει ο δρόμος κατα ‘δω την πόρτα να του ανοίξω

Να κατέβει ο ουρανός

πάνω του να πηδήξω.»

Όταν τραγουδάω αυτούς τους στίχους αισθάνομαι δυνατή, σαν να μπορώ να κάνω τα πάντα.

Η Μυρτώ Καμβυσίδη στον «Κ»: «Η τέχνη πρέπει να διεγείρει το νου» 3

Ακολουθήστε το dete.gr στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News απο τον υπολογιστή αλλά και από την εφαρμογή Google News του κινητού σας.

Σχετικά Άρθρα

ροή ειδήσεων

πρωτοσέλιδα