H κυρία Πρόεδρος…   | dete

H κυρία Πρόεδρος…  

Του Γιώργου Κοντογιάννη

Όσοι πίστευαν και περίμεναν από τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι θα έκανε μια επιλογή προέδρου Δημοκρατίας είτε συμβιβαστική, είτε ηχηρότερη της δικής του πολιτικής παρουσίας, δεν γνωρίζουν καλά μάλλον ή δεν παρακολουθούν τα στοιχεία της πολιτικής ταυτότητας του Μητσοτακέικου… Η μόνη περίπτωση προσώπου που θα παρέπεμπε στο πολιτικό παρελθόν, ήταν αυτή του Κώστα Καραμανλή την οποία όπως λέει το ρεπορτάζ τη διερεύνησε και τη βολιδοσκόπησε με ειλικρινείς προθέσεις ο Κυριάκος. Πλην όμως η απάντηση του πρώην πρωθυπουργού παρότι τελευταία ενεργοποιήθηκε πολιτικά με ομιλίες και παρεμβάσεις, ήταν κάτι μεταξύ αβεβαιότητας και βαριεστημάρας… Τελευταία δε, έλεγε παντού ότι «πρέπει να έχει ακόμη μία θητεία ο Προκόπης»! Κάτι που όλοι ήξεραν ότι έχει τελειώσει οριστικά. Στο σύντομο διάγγελμα του προχθές ο πρωθυπουργός άλλωστε αφιέρωσε αρκετές λέξεις να περιγράψει το καινούριο, τη νέα εποχή και το συναινετικό του πολιτικό αφήγημα τόσο με την εκλογή του πρέδρου της Βουλής όσο και στην ψήφιση του νόμου για την ψήφο των ομογενών.

Όσοι ξέρουν τα εσωτερικά της ΝΔ ψυθιρίζουν ότι εκτός των άλλων τον Παυλόπουλο τον «έφαγε» ο Παπαγγελόπουλος! Είναι χαρακτηριστικός ο διάλογος που λέγεται και διέρρευσε ότι έγινε μεταξύ του νυν προέδρου της Δημοκρατίας και παλαιού στελέχους του κόμματος σε κοινωνική εκδήλωση. «Προκόπη να τον χαίρεσαι το Μίμη! Τον κάναμε έμπιστο αρχηγό της ΕΥΠ στην κυβέρνηση Καραμανλή κι εσυ τον πρότεινες στον ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτός πήγε να ενοχοποιήσει τη μισή ΝΔ»! Αν είναι αληθινό αυτό το παρασκήνιο, τότε βοήθησε και τον Κυριάκο να απαλλαγεί και από τις όποιες φιλοδοξίες του άλλοτε διδύμου Σαμαράς Βενιζέλος εμμέσως πλην σαφώς, ώστε να θεμελιωθεί η έννοια του καινούριου…

Στα τριάντα χρόνια δημοσιογραφίας έχω δει και έχει πεισθεί για τη δυσκολία που έχουν με την πολιτική δύο κατηγορίες Ελλήνων επιστημόνων: Οι καθηγητές Πανεπιστημίου και οι ανώτεροι δικαστικοί. Είναι οι άνθρωποι του πειθαρχημένου ακροατηρίου το οποίο στη διαδρομή τους είχαν σχεδόν δεδομένο και προβλέψιμο. Η πολιτική όμως έχει ένα ακροατήριο εναλλασσόμενο και απρόβλεπτο και αυτό δυσκολεύει όσους με αυτή την εμπειρία και τις περγαμηνές μπλέκονται μαζί της. Η κυρία Αικατερίνη Σακελλαροπούλου εκτός των συμβολισμών της γυναίκας,της αμέμπτου δικαστικού και της πολυπράγμωνος επιστημόνος γύρω από το περιβάλλον, την ισότητα των φύλων κτλ, αυτό το στοίχημα οφείλει να κερδίσει: Την εξοικείωση με ένα άλλο ακροατήριο. Αυστηρό στη κρίση του, απαιτητικό και διαφορετικό σε κάθε περίπτωση. Θα ήταν τραγελαφικό να γίνει ο θηλυκός Σαρτζετάκης όπου όταν επέστρεφε από ταξίδι στο εξωτερικό, μίλαγε κανά τέταρτο στις κάμερες εξηγώντας τον πελοποννησιακό πόλεμο του 431 π.Χ.! Οφείλει να επιβεβαιώσει το ρόλο της και την αξία της και στα πλαίσια των συνταγματικών της καθηκόντων σε συνδυασμό με το νέο πρόσωπο στη ζωή μας!

Όσο για εκείνους που λένε ότι σε περίπτωση εθνικής κρίσης,εξωτερικού κινδύνου ή άλλου γεγονότος δεν την ξέρει κανεις εκτός Ελλάδας για να έχει βάρος και κύρος η γνώμη και ο λόγος της, να θυμίσω λοιπόν ότι και τον Σημίτη ως πρωθυπουργό τη βραδιά των Ιμίων σχεδόν κανείς δεν τον ήξερε  τότε στο εξωτερικό. Αλλά όταν ευχαριστήσε από το βήμα της βουλής τους Αμερικάνους τον έμαθαν όλοι! Ε λοιπόν καλύτερα είναι και ευχόμαστε να μη χρειαστεί, να μάθουν την Ελληνίδα πρόεδρο στο εξωτερικό για παρόμοιο λόγο…