Παρασκευή, 21.01.2022, 11:07 μμ

Χρήστος Στρέπκος: «Ήταν μια πολύ δημιουργική εμπειρία» δηλώνει ο πατρινός σκηνοθέτης και ηθοποιός για την ταινία «Ένας ήσυχος άνθρωπος»

05.12.2021 / 9:56
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on reddit
Share on email
Share on print
strepkos

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΑΝΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΟΥ
[email protected]

Διπλή η συμμετοχή του Χρήστου Στρέπκου στην ταινία «Ένας ήσυχος άνθρωπος» που μετά την αβάν πρεμιέρ της στην Σκύρο, όπου και γυρίστηκε, ξεκίνησε το «ταξίδι» της στις κινηματογραφικές αίθουσες. Μια, μετά από χρόνια, τυχαία συνάντηση έγινε η αιτία για να συνυπογράψουν μαζί το σενάριο της ταινίας, Τάσος Γερακίνης και Χρήστος Στρέπκος, με τον Χρήστο μάλιστα, να συμμετέχει σ’ αυτή την παραγωγή και ως επικίνδυνος δραπέτης. Ο ίδιος μιλάει σήμερα στο «Ν» για την συνεργασία του με τον Τάσο Γερακίνη και για την εμπειρία των γυρισμάτων στην Σκύρο, ενώ κάνει και μια ευχή για τον ελληνικό κινηματογράφο.


Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία στο σενάριο της ταινίας «Ένας ήσυχος άνθρωπος» με τον Τάσο Γερακίνη;


Τον Τάσο Γερακίνη τον γνώριζα από παλιά, είχαμε συνεργαστεί στην πρώτη του ταινία μικρού μήκους «Η Κρίση» αλλά είχαμε χαθεί. Συναντηθήκαμε μετά από χρόνια στα Εξάρχεια. Εγώ «έτρεχα» για την προώθηση μιας παράστασης μου και αυτός δούλευε στο εστιατόριο του (RARAU). Μού έδωσε να διαβάσω το σενάριο που δούλευε αρκετό καιρό και μου άρεσε πολύ. Ήρθε είδε την παράστασή μου και μου ζήτησε να συνεργαστούμε στην γραφή . Ήταν μια πολύ δημιουργική εμπειρία. Μου έδωσε αρκετό χώρο και το σενάριο γράφτηκε ξανά πάρα πολλές φορές μέχρι να καταλήξει στην τελική του μορφή. Κάθε φορά αναζητούσαμε την αλήθεια των χαρακτήρων και το πώς αυτό θα περάσει απλά και όμορφα στο κοινό.


Μιλώντας μας, με λίγα λόγια, για την ταινία, πως θα μας την περιέγραφες;


Είναι η ιστορία ενός οινοποιού σε ένα ακριτικό νησί που πέφτει όμηρος ενός δραπέτη που το σκάει για την Τουρκία. Η ομηρία όμως βγάζει στην επιφάνεια και την προβληματική σχέση με την κόρη του. Είναι μια ταινία με θέμα την αξιοπρέπεια. Ο οινοποιός που τον ερμηνεύει εξαιρετικά ο Τάκης Σακελαρίου έρχεται σε σύγκρουση και με τον δραπέτη και με την κόρη του αλλά και με όλη την κλειστή κοινωνία του νησιού. Η ταινία μπλέκει διάφορα είδη, το οικογενειακό δράμα, το ψυχολογικό θρίλερ ακόμα και «ελληνικό» γουέστερν. Όμως η βάση όλων είναι η πορεία του οινοποιού, από την ταπείνωση, στο να σηκώσει ξανά το ανάστημα του, να ξαναβρεί την περήφανη περπατησιά του, πράγμα που έχουμε ανάγκη όλοι μας στις σημερινές αβέβαιες συνθήκες.


Στην ταινία εμφανίζεσαι και ώς επικίνδυνος δραπέτης. Πώς προέκυψε αυτή η απόφαση, εκτός από το σενάριο, να πρωταγωνιστήσεις κιόλας;


Παίζω ένα βασικό και κομβικό ρόλο στην ταινία. Όταν με ρώτησε ο Τάσος αν το να παίξω το κακοποιό της ταινίας θα βοηθούσε και στην συγγραφή του είπα φυσικά και ναι. Οι πρώτοι ηθοποιοί των έργων είναι οι ίδιοι οι συγγραφείς, έτσι έμαθα από πρώτο χέρι πως ένας χαρακτήρας μεταπηδά από την σκέψη στο χαρτί και από εκεί στο πανί. Όταν ξεκίνησαν οι πρόβες και μετά στα γυρίσματα έπαψα να είμαι συν-σεναριογράφος, έγινα απλά ένας ηθοποιός που πρέπει να ενσαρκώσει ένα χαρακτήρα στην ταινία του Τάσου Γερακίνη.
Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στη Σκύρο και υποθέτω έμεινες εκεί για πολύ καιρό. Πως ήταν αυτή η εμπειρία;
Όλη μας η ενέργεια ήταν να γυρίσουμε την ταινία. Ο χρόνος μας πίεζε. Δεν προλάβαμε να δούμε το νησί. Πιστέψτε με, οι συνθήκες στο ελληνικό σινεμά είναι απρόβλεπτες, «πολύωρες» και εξαντλητικές. Η εμπειρία μου είχε κάτι από την αγωνία του δραπέτη που ερμηνεύω και ελπίζω αυτό να αποτυπώθηκε στην ταινία. Το νησί το είδαμε όλοι οι συντελεστές στην αβάν πρεμιέρ της ταινίας που έγινε στην Σκύρο.


Η ταινία έκανε ήδη πρεμιέρα στη Σκύρο και αυτές τις μέρες προβάλλεται και στην Αθήνα. Τι σου έμεινε από την βραδιά της πρεμιέρας στη Σκύρο;


Ήταν στα αλήθεια ένα ωραίο οδοιπορικό στο χρόνο. Ξαναβρεθήκαμε όλοι σχεδόν οι συντελεστές και ξαναζήσαμε τα γυρίσματα αλλά τώρα εκ του ασφαλούς. Με τον πρωταγωνιστή της ταινίας – κατά απαίτηση του σκηνοθέτη – δεν μιλάγαμε ούτε στις πρόβες, ούτε στα γυρίσματα. Ε, λοιπόν στην Σκύρο μιλήσαμε για πρώτη φορά. Το κοινό ήταν θερμό στην ταινία, έβλεπε την ιστορία μας αλλά και το νησί πάνω στο πανί όπως δεν το βλέπει κάθε μέρα.


Μια ευχή σου για τον ελληνικό κινηματογράφο;


Να επιστρέψει το κοινό στις αίθουσες. Όλες οι ταινίες και ειδικά οι ταινίες που μιλάνε την γλώσσα σου φτιάχνονται με πολύ κόπο και αγάπη. Δεν φτιάχνονται για να παίζουν στα laptop και στις plasma οθόνες. Η πανδημία μας έδειξε με το πιο σκληρό τρόπο πόσο απαραίτητο είναι να μην εγκλωβιστούμε μες τα σπίτια και στις οθόνες.


(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Νεολόγος» των Πατρών)

Ακολουθήστε το dete.gr στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News απο τον υπολογιστή αλλά και από την εφαρμογή Google News του κινητού σας.

Σχετικά Άρθρα

ροή ειδήσεων

trending

πρωτοσέλιδα