Cerameos non supra Grammaticos! | dete

Cerameos non supra Grammaticos!

Ἀπὸ πολλοῦ χρόνου εἶνε γνωστὴ ἡ ἐπαναφορὰ τοῦ μαθήματος τῆς Λατινικῆς γλώσσης εἰς τὸ Λύκειον. Αἱ πλείονες τῶν ἐν Ἑλλάδι Φιλοσοφικῶν Σχολῶν καλῶς πράξασαι ἐδέχθησαν ἀσμένως τὴν ἀπόφασιν ταύτην τῆς – ἀφωρισμένης πλέον! – Ὑπουργοῦ Παιδείας. Ἐξαίρεσις δ᾿ ἔτι μίαν φορὰν ἀποτελεῖ ἡ Φιλοσοφικὴ Σχολῆ τοῦ Πανεπιστημίου Πατρῶν: Νὴ Δία, ἀγνοῶ τοὺς λόγους! Ἀλλ᾿ ὡστόσον ὁμολογητέον παρρησίᾳ ὅτι καθηγηταὶ τῆς ΦΣΠΠ δηλοῦσιν εἰς πᾶσαν περίστασιν: «Τί δὲν φοβᾶται ἡ γλωσσολογία καὶ ὀργανοῦσιν ἡμέρας ὀρθολογισμοῦ, ὡσὰν ἅπαντες οἱ ἄλλοι νὰ εἴμεθα ἐμμανεῖς ἢ ἀνορθολογισταί;..» Κακῇ τύχῃ ἡ ἐκδήλωσις αὕτη ἠκυρώθη ἕνεκα τῶν περιστάσεων -τί ἐστερήθημεν!

 

Ἕτεροι δὲ καθηγηταὶ τῆς ΦΣΠΠ μόλις τὰ καθηγητικὰ βήματα καταλιπόντες τρέπονται προχείρως ἐπὶ δημοσιογραφικὰς συγγραφὰς καὶ ἀνυποφορήτου ἀντιπολιτευτικοῦ θράσους ἐμφορηθέντες ζητοῦσι ν᾿ ἀποφαίνωνται καὶ περὶ τῆς Λατινικῆς γλώσσης ὅλως ἄγευστοι Λατινικῆς Παιδείας ὄντες καὶ μᾶλλον φιλολογικῶν γνώσεων καὶ δὴ καὶ ῥωμαϊκῶν. Ἄλλοι δ᾿ ἀντὶ σοβαρῶν ἐπιστημονικῶν διδαγμάτων εἰσάγουσιν εἰς τὴν Ἑλληνικὴν λέξεις καὶ χρήσεις ξενικὰς καὶ ἄλλα γλωσσικὰ μωρολογήματα δῆθεν εὐφυΐαν ἐπιδεικνύμενοι ἅμα καὶ πρόοδον, ἀλλ᾿ ἀντ’ αὐτῶν ἄμουσοι καὶ ἥσσονες τῶν προκατόχων των φαίνονται καὶ ὡς τοιοῦτοι ἐλέγχονται!

 

Ταὐτὰ ἐσημειοῦτο πρὸ πολλῶν ἐτῶν καὶ ὁ γνώστης καὶ ῥέκτης γραμματικὸς Χ. Χ. Χαριτωνίδης: «ἔπειτα οὐχὶ ὀλιγάκις καὶ τὰ ἀπιθανώτατα φαινόμενα λαμβάνουσιν ὕπαρξιν, μάλιστα δ᾿ ἐν τῇ Ἑλλάδι, ἐν ᾗ καὶ τὸ θαυμαστότατον καὶ ἀτοπώτατον ἐνίοτε συμβαίνει, νὰ καθιστῶνται εὐχερῶς καθηγηταὶ τῶν Ἑλληνικῶν γραμμάτων ἄνθρωποι ἀμουσότατοι καὶ ὅλως τῆς φιλολογικῆς παιδείας ἀμύητοι ὄντες καὶ αὐτοὺς δὲ τοὺς γνωριμωτάτους κανόνας τῆς τεχνικῆς καλουμένης ὀρθογραφίας παντελῶς ἀγνοοῦντες.» Εὐτυχῶς εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Πατρῶν ὑπηρέτησαν εὐλαβῶς τὰ Ἑλληνικὰ γράμματα σπουδαῖοι σκαπανεῖς τῆς Φιλολογίας, ὡς ὁ Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεόδωρος Κ. Στεφανόπουλος καὶ ὁ ἀείμνηστος Ὁμότιμος Καθηγητὴς Ἀνδρέας Παναγόπουλος.  Σήμερον δ᾿ οἱ καθηγηταὶ ἀποβάλλοντες τὸ λειτούργημα τοῦ διδασκάλου κατήντησαν μισθάρναι τῆς ἐπιστημοσύνης των.

 

Τέλος, ἐπειδὴ τὰ ἔργα καὶ αἱ ἡμέραι τῶν καθηγητῶν τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Πατρῶν δὲν ἐξαντλοῦνται, περαιῶ ἐνταυθα τὸν λόγον μου. (Τῇ ἀληθείᾳ καὶ σήμερον ὑπάρχουσιν ἄξιοι καθηγηταὶ ἐν τῇ ΦΣΠΠ.)

 

Οἴκοθεν δ᾿ ἂς ἀποτιμήσῃ ὁ ἀναγνώστης καὶ τὰ ἔργα καὶ τὰς πράξεις των!

Μετ᾿ ἐκτιμήσεως,

ὁ Μέγας Κουρεὺς καὶ Χυδαιοκτόνος.