Όταν το χρήμα μπαίνει απ’ την πόρτα και η δόξα απ’ το παράθυρο…

Ήταν μια από τις πρώτες εθνικές επετείους με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ που η κυρία Ράνια Αντωνοπούλου ήταν εκπρόσωπος στην παρέλαση και στεκόταν όρθια στην εξέδρα της Αγ. Ανδρέου. Ήμουν απέναντι της ακριβώς για επαγγελματικούς λόγους εκείνη την ώρα και η πρώτη σκέψη που έκανα ήταν επί λέξει η εξής: ‘’ Άλλος ένας διανοούμενος σωτήρας από το εξωτερικό που ήρθε στην έρμη Ελλάδα. Να δούμε πως θα φύγει…’’. Θα μου πείτε είσαι κακός και προκατειλημμένος. Όχι. Τίποτα από τα δυο δεν είμαι και το έχω αποδείξει. Έχω όμως δόξα τω Θεώ ακόμη τη μνήμη ισχυρή, ώστε να θυμάμαι πως τα τελευταία τριάντα χρόνια στη πολιτική ζωή της χώρας, όλοι οι εξωκοινοβουλευτικοί διανοούμενοι, καθηγητές πανεπιστημίου, άνθρωποι της τέχνης κτλ, που μπήκαν για διάφορους λόγους στη λάτρα της εξουσίας, είχαν όλοι την ίδια τύχη. Έφυγαν άδοξα και οι περισσότεροι με πίκρα και μετανιωμένοι για το που έμπλεξαν…
Το κύριο χαρακτηριστικό της χρησιμοποίησης σε πόστα εξουσίας τέτοιων ανθρώπων στην Ελλάδα και στο μεγαλύτερο κοινό βαθμό για όλους, είναι ότι οι ηγέτες που τους επιλέγουν έχουν συνήθως κάποια υποχρέωση στο πρόσωπο τους! Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση, μάλλον εξαίρεσης, είναι ακόμη εν ενεργεία πολιτικός γιατί κατάφερε και απέδειξε ότι μπορούσε να γίνει και πολιτικός. Ο λόγος για τον καθηγητή καρδιολογίας Δημήτρη Κρεμαστινό, που ήταν ο προσωπικός γιατρός του Ανδρέα Παπανδρέου και μπήκε στη πολιτική ως εξωκοινοβουλευτικός Υπουργός Υγείας.

Με τον ίδιο τρόπο και από υποχρέωση έγιναν περαστικοί της πολιτικής και άσκησαν εξουσία ακαδημαϊκοί, καλλιτέχνες και λοιποί, επειδή είχαν προσωπική, φιλική ή συγγενική σχέση με υπουργούς ή και τον ίδιο τον εκάστοτε Πρωθυπουργό. Πριν λίγες μέρες ακούστηκε και δεν διαψεύστηκε, ότι η γενική επιθεωρήτρια Δημόσιας Διοίκησης είναι σαν ‘’δεύτερη μάνα’’ του κυβερνητικού εκπρόσωπου, του νεαρού και αξιοπρόσεκτου στην παρούσα φάση της πολιτικής, Δημήτρη Τζανακόπουλου.
Αυτή η ιστορία ξεκίνησε απ’ τα πρώτα χρόνια ‘’της αλλαγής‘’, καθώς το προηγούμενο κατεστημένο της Καραμανλικής διακυβέρνησης μέχρι το ‘81 είχε άλλου είδους προτεραιότητες στην επιλογή τέτοιων πολιτικών προσώπων. Προωθούσε κυρίως γόνους πολιτικών τζακιών. Δεν ξέρω τι σκεπτικό υπάρχει σε κάθε τέτοια επιλογή απ’ αυτούς που κυβερνούσαν την Ελλάδα τόσα χρόνια, αλλά η τελευταία αυτή υπόθεση του ζεύγους Αντωνοπούλου - Παπαδημητρίου είναι απόδειξη της αρχικής απειρίας του Αλέξη Τσίπρα ή της αγωνίας του να έχει στηρίγματα από το εξωτερικό.

Η κ. Αντωνοπούλου τον βοήθησε στις πρώτες γνωριμίες του με το αμερικανικό κατεστημένο και αφού ήταν και η ίδια από επιλογή της μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης σκέφτηκε το εξής: Ότι μια Ελληνίδα πάλαι ποτέ αριστερή μετά από τριάντα χρόνια γαλούχησης στον καπιταλισμό της αμερικάνικης κουλτούρας, θα ήταν σωτήρια επιλογή για την καταπολέμηση της ανεργίας στην Ελλάδα με μνημόνιο και ΔΝΤ! Σκέτη τρέλα δηλαδή! Και ο καθηγητής σύζυγος της, πρόεδρος ενός από τα πιο γνωστά οικονομικά ινστιτούτα της Νέας Υόρκης στα εβδομήντα δύο του χρόνια, που έχει ξεχάσει τα μισά του ελληνικά, θα έφερνε στην Ελλάδα καραβάνια επενδυτών απ’ τις ΗΠΑ και πολλά δολάρια!

Άργησε, αλλά όταν βρήκε την ευκαιρία τους ξεφορτώθηκε με έξυπνο τρόπο. Την υποχρέωση την έβγαλε πάντως, εις βάρος ασφαλώς της λειτουργίας των τομέων του έργου, που το ζεύγος διαχειρίστηκε. Και η ιστορία συνεχίζεται…
Αυτές τις επιλογές τις εχθρεύονται πάντα οι εξ επαγγέλματος πολιτικοί και αυτούς τους θεωρούν αλεξιπτωτιστές. Μάλιστα στις περισσότερες περιπτώσεις τους βάζουν και τρικλοποδιές σκόπιμα. Και επειδή ζούμε σε πονηρές εποχές, διόλου απίθανο αυτή η ιστορία να ξεκίνησε από μέσα από το κυβερνητικό περιβάλλον με στόχο την κατάληξη που είχε. Θα μου πείτε καλά οι πολιτικοί, αλλά αυτοί που ενδίδουν σε τέτοιες προτάσεις εξουσίας ενώ δεν τις έχουν ανάγκη, γιατί το κάνουν; Γιατί το χρήμα πολλοί εμίσησαν, τη δόξα κανείς…