Το έπος του Μπουτάρη… του Γιώργου Κοντογιάννη | dete

Το έπος του Μπουτάρη... του Γιώργου Κοντογιάννη

Ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης είναι εμφανώς ένας ιδιόρρυθμος άνθρωπος. Από το βιογραφικό του προκύπτει ότι η ενασχόληση του με την πολιτική προέκυψε μετά την επαγγελματική του επιτυχία από κοινωνικές ανησυχίες ή και από χόμπι. Αυτό σημαίνει ότι είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει ανάγκη την πολιτική για να επιβιώσει. Θα έλεγα ότι κάτι τέτοιο είναι καλό και κακό μαζί. Καλό γιατί έχει ανοιχτό μυαλό να κάνει  δουλειά χωρίς τους πειρασμούς της διαχείρισης μιας εξουσίας και κακό γιατί όταν κάποιος αισθάνεται ότι δεν έχει ‘’ανάγκη κανέναν’’ μπορεί να λέει και να κάνει ότι θέλει… Ατυχώς το δεύτερο είναι εχθρός του πρώτου. Ως Δήμαρχος Θεσσαλονίκης έχει κάνει έργο αξιόλογο και σημαντικό. Συχνά αποπροσανατολίζει όμως την κοινή γνώμη απ’ το αυτό, επειδή υπερτιμάει το ρόλο του ως Δήμαρχος της συμπρωτεύουσας και μάλλον αδιαφορεί για τα αναγκαία όρια που απαιτεί αυτός ο ρόλος. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι πρέπει να φάει ξύλο…

Η καταδίκη όλης της κοινωνίας και του πολιτικού κόσμου στον ξυλοδαρμό του ήταν και έπρεπε να είναι σχεδόν καθολική. Λέω σχεδόν, γιατί ακούστηκαν κάτι παρατράγουδα απαράδεκτα για δημοκρατική χώρα. Να μην ξεχνάμε ότι η ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος περικλείεται σε τρία ρήματα: Η δημοκρατία συγχωρεί, συνδιαλέγεται και συνυπάρχει με την αντίθετη άποψη και με το δικαίωμα της να εκφράζεται. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για δημόσιο λόγο και δημόσια πρόσωπα. Το πρόβλημα στη χώρα σήμερα είναι ότι τιμητές του πολιτεύματος έχουν γίνει άσχετοι, επικίνδυνοι και ανεξέλεγκτοι άνθρωποι, οι οποίοι με τη δράση τους γεμίζουν δελτία ειδήσεων γεμάτα κάθε είδους σκοπιμότητα στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.

Έτσι μετά έρχεται αναπόφευκτα ο πειρασμός της πολιτικής εκμετάλλευσης. Αυτές τις μέρες αυτό έγινε πια κουραστικό, ανιαρό και σε κάποιο βαθμό ενοχλητικό. Αυτό που συνέβη στο Δήμαρχο Θεσσαλονίκης εντάχθηκε ταυτόχρονα στο γενικό σχεδιασμό της Κυβέρνησης να αναζητάει σωσίβιο στο μπαμπούλα της Ακροδεξιάς, ξέροντας ότι είναι ‘’παλιό κόλπο’’ και πιάνει σε μερίδα αριστερών ή κεντροαριστερών ψηφοφόρων. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ένας υπόδικος για ληστεία, τρεις ανήλικοι και κάτι άσχετοι αλλοδαποί έχουν ιδεολογικό και πολιτικό υπόβαθρο τέτοιο που να στοχοποιούν πολιτικά ένα δήμαρχο και να τον πλακώνουν στις κλωτσιές. Αν δεχόμαστε κάτι τέτοιο, σημαίνει ότι βαδίζουμε ταχύτατα σε ένα πρωτοφανή κοινωνικό κανιβαλισμό, από τον οποίο κάποιοι επιθυμούν να αποτιμήσουν φθηνά πολιτικά οφέλη. Ένα ‘’αντάρτικο’’ σύγχρονης λογικής στήνεται και ρίχνει λάδι στη φωτιά ώστε να ριζώσει, να αποπροσανατολίσει και να δημιουργήσει το νέο σκηνικό, πριν ή μετά την όποια εκλογική μάχη προκύψει αργά ή γρήγορα. Κάποιοι θέλουν να βλέπουμε κάθε μέρα στις ειδήσεις εικόνες κοινωνικού πολέμου. Μια το Ρουβικώνα, μια Χρυσαυγίτες με ρόπαλα, μια κάτι άσχετους να δέρνουν τον Μπουτάρη… Χωρίς παρέμβαση της πολιτείας.

Θυμίζω ότι η πολιτική ιστορία αυτού του τόπου έχει αποδείξει ότι ο λαός έχει εξαιρετικά αντανακλαστικά αυτοσυντήρησης. Η τσέπη και το στομάχι κρίνουν αυτή την εποχή, κάθε μέρα τη ζωή και την πολιτική στην Ελλάδα. Όλα τα υπόλοιπα είναι για αυτούς που τα πιστεύουν. Μένει να δούμε πόσοι είναι…