Της μητέρας | dete

Της μητέρας

Του Αντώνη Σκιαθά 

 Έσταζε νερό το κιόσκι του κήπου, τα δένδρα αφημένα στην γονιμοποίηση των καρπών τους ρούφαγαν την παγωμένη βροχή των χειμερινών διαδρομών στα σύννεφα της μνήμης. Αυτή τη μέρα την γιόρταζε ο παππούς και η γιαγιά, το όνομα της Ράμπελα. Ο νονός της μέλος της καθολικής εκκλησίας από τη Σύρο φίλος του παππού.

Αποφάσισε να της δώσει όνομα δικό του, Αραμπέλα την ήθελε για να τιμήσει τη δική του μητέρα που την έχασε νωρίς σε ένα ναυάγιο έξω από τη Βενετία. Στο ατμόπλοιο "Μαργαρίτα" γεμάτο φαντάρους Ιταλούς μαζί και αυτή στο νοσηλευτικό προσωπικό της επιλαρχίας που έφευγε για πολεμικό ταξίδι.

Το 1931 ήταν πολύ δύσκολο, παιδί στη βάπτιση του να πάρει όνομα μη χριστιανικό και όμως ο παππούς Κυριάκος Στυλιανός γόνος Αθηναϊκής οικογένειας που είχε κατοικία στους αέρηδες της Πλάκας, τα κατάφερε να πείσει τους ιερείς στον Άγιο Σωστή. Αγωνιούσε η γιαγιά στο σπίτι για το τι θα έκανε ο οξύθυμος Κυριάκος αν του έλεγε το όχι ο παππάς.

Οι μητέρες δε επιτρεπόταν από το δόγμα τότε αλλά και αργότερα να παραβρίσκονται στην εκκλησία, το όνομα το “έφερναν" στο σπίτι παραβγαίνοντας στο τρέξιμο οι πιτσιρικάδες της γειτονιάς, για να πάρουν τα μαρτυριάτικα και τα καλούδια που είχε φτιάξει η μητέρα του νεοφωτίστου τέκνου. Το σπίτι κάτω από την Ακρόπολη στις αρχές του Φλεβάρη γέμιζε κόσμο, για να δώσουν οι καλεσμένοι τις ευχές τους στην μικρή Ράμπελα πριν τον μεγάλο πόλεμο και στην έφηβη ψηλή καστανόχρωμη μετά που άρχισε το μακελειό του εμφυλίου πολέμου. Τα κρυστάλλινα κολωνάτα γέμιζαν με λικέρ τριαντάφυλλο σε δίσκο ασημένιο που γύριζε δύο και τρεις φορές στη σάλα με τους καλεσμένους.

Στη φοντανιέρα σοκολατάκια από τη Βιέννη και στα ταγιαρισμένα πιατελάκια γλυκό καρυδόπιτα με σιρόπι πορτοκαλί έκλειναν τον κύκλο του τραταρίσματος. Την αγαπημένη τους κόρη την γιόρταζαν κάθε χρόνο ο παππούς Κυριάκος και ή γιαγιά Ελένη. Μετά τον Νίκο, την Ροδάνθη, ήρθε η Ράμπελα που ήταν το δεξί τους χέρι. Ο παππάς στην εκκλησία έκανε το καλό τέλεσε το μυστήριο με το όνομα που του υπέδειξε ο παππούς.

Στον πανικό που του προκάλεσαν όμως οι δύο φίλοι πατέρας και νονός, δεν άκουσε το άλφα και αντί για Αραμπέλα φώναξε δυνατά, και το όνομα αυτής Ράμπελα. Λόγω του ονόματος της ο παππούς που ήξερε και λίγα Ιταλικά, για να ταϊσει την πολυπληθή του οικογένεια, στην πρώτη περίοδο της κατοχής, την έπαιρνε μαζι του φωνάζοντας την με ολόκληρο το όνομα της για το ακούν οι Ιταλοί στρατιώτες και να νοιώθουν οικεία.

Με πρόσχημα ότι ηθελε η μικρή να κάνει την ανάγκη της πλησίαζε τις αποθήκες, τους χώρους που είχαν κάτι χρήσιμο και σε συνεργασία με τον φύλακα πατέρα της ξάφροιζαν ότι ήταν χρήσιμο για εμπόριο η κατανάλωση.

Πέρασαν τα χρόνια και η Ράμπελα μάνα πλέον, από το αχάραγο πήγαινε πρόσφορο στην Αγία Αναστασία στο Περιστέρι άναβε λαμπάδα στον Πατέρα της που είχε κοιμηθεί από το 1958 και μας ετοίμαζε "κρέας κοκκινιστό βουτηγμένο στο θυμάρι" με φρέσκες καλοτηγανισμένες πατάτες.

Ξημερώνει του Αγίου Χαραλάμπου που πανηγύριζε το όνομα της η μητέρα. Σηκώθηκα από το αχάραγο για να την τιμήσω όπως αυτή το γεννήτορα της. Εκείνος πατέρας με σπασμένες τις φτερούγες έφυγε το '58 ώριμος νέος, εκείνη κόρη του και μητέρα μας το '17 του νέου αιώνα, εκείνος εν πτώσει με χαλασμένα τα πνευμονία από το νέφτι και τις μπογιές που έβαφε τα σπίτια εκείνη εν πτήσει ελευθερίας, μας χαιρέτησε μια φωτεινή στις αρχές της Άνοιξης μέρα με ένα μπουκέτο φρέζιες στην ποδια της.

*Τραταρισμα: κέρασμα σε γιορτή *ταγιαρισμένα πλατελάκια: κρυστάλλινα πιατάκια με εγχάρακτα μοτίβα καθόλη τη διάμετρο τους.