ΣΠΥΡΟΣ ΦΩΚΑΣ: Ο ηθοποιός που δακρύζει όταν βλέπει φωτογραφίες από την Πάτρα

Ο ξένος Τύπος είχε συγκρίνει τη γοητεία του με εκείνη του ΑλένΝτελόν. Οι χολιγουντιανές ιστορίες που έχει να διηγηθεί σίγουρα δεν χωράνε σε τρεις σελίδες. Πρόκειται για τον πατρινό Σπύρο Φωκά ο οποίος όπου σταθεί κι όπου βρεθεί δεν παραλείπει να μιλά για την γέννησή του στην αχαϊκή πρωτεύουσα και τα πρώτα χρόνια της ζωής του στην πόλη.

Προ ημερών μίλησε στην εφημερίδα Espressoκαι σε κάθε διάλειμμα της συνέντευξης ο Σπύρος Φωκάς αγκάλιαζε τη γυναίκα του, έκανε αστεία με την κόρη του, δεν παραπονέθηκε ούτε μια στιγμή για τις πολλές φωτογραφίες που του έβγαζαν! Ευθυτενής, λαμπερός, διαχρονικά γοητευτικός, ευγενικός, με σπινθηροβόλο βλέμμα και αίσθηση του χιούμορ, ευχαρίστησε τη γυναίκα του για τις σπάνιες φωτογραφίες από το προσωπικό του αρχείο που διάλεξε για τη συνέντευξη!

Και ξεκίνησε με τους γάμους του: «στο παρελθόν έχω κάνει τρεις γάμους και χώριζα πάνω στη δεκαετία. Ο τέταρτος θα είναι μέχρι το τέλος» είπε συνωμοτικά.

Στα χέρια του κράτησε μια φωτογραφία που απεικονίζει τη μάνα του, μια κυρία με λευκά ρούχα να τον κρατά από το χέρι. Εκείνος, αγοράκι με κοντά παντελονάκια, περπατά μαζί της. Είναι η μοναδική στιγμή που το λαμπερό βλέμμα του θόλωσε. Δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια του, καθώς αναπολεί τη βόλτα που ξεκίνησε από την Πάτρα για να συνεχιστεί στο πλατό του σκηνοθέτη Φραντσέσκο Ρόσι στην Ιταλία, που τον ξεχώρισε μέσα σε 600 άνδρες με τη χαρακτηριστική φράση που ακόμη βουίζει στα αυτιά του: «Αυτός είναι»!

Μιλά για την κόρη του: «Ο Θεός μού έφερε μια «έτοιμη» κόρη, την Κωνσταντίνα (μια κούκλα 27 ετών), που της χάρισα και το επίθετό μου»

Αλλά και την Πάτρα που με τόσο περηφάνεια αναφέρει: «Είμαι Πατρινός. Γεννήθηκα στις 17 Αυγούστου και είμαι κοντά στα 78 μου χρόνια.
Η μητέρα μου έκανε την πιο σπουδαία δουλειά. Φρόντιζε τον άνδρα και τα δύο παιδιά της. Εμενα και τον αδελφό μου. Θεωρώ ότι θα έπρεπε να υπάρχει σχολείο γονέων. Αν δεν έκανα παιδιά στη ζωή μου, έγινε από επιλογή. Παρόλο που πραγματοποίησα τρεις γάμους σε νεαρή ηλικία. Είχα συνείδηση όμως. Ηθελα να ήμουν καλός μπαμπάς και σκεφτόμουν: «Ρε, Σπύρο, σε τι κόσμο θα φέρεις το παιδί σου; Που θα έρθει αυτή η ψυχή;» Είχα έναν πατέρα άρχοντα. Δούλευε ταξιδιωτικός πράκτορας. Τότε έφευγαν μετανάστες για την Αμερική και από τον πατέρα μου βοηθήθηκαν χιλιάδες.
Το έλεγε η καρδιά τουτου πατέρα μου. Μέχρι και παπά έκρυψε στο πατάρι του μπάνιου στην Πάτρα στον Εμφύλιο. Δεν μας έλειψε τίποτα. Και όταν μετακομίσαμε στην Αθήνα, στο Παγκράτι, προσέλαβε καθηγήτρια αγγλικών για να μας κάνει ιδιαίτερο στην οικία μας. Ο πατέρας μου, ο Μιχάλης μου, ποτέ μα ποτέ δεν μου είπε τι δουλειά να κάνω. Είχε έναν φίλο ηθοποιό που τον εκτιμούσε και, όταν του είπε εκείνος ότι ο γιος του έχει ταλέντο στην υποκριτική, μου έδωσε την ευχή του»!