Σε καραντίνα και ο Νίκος Νικολόπουλος | dete

Σε καραντίνα και ο Νίκος Νικολόπουλος

Ακόμα και ο Νίκος Νικολόπουλος συμμορφώθηκε σχεδόν απόλυτα με τις υποδείξεις των ειδικών και τέθηκε σε «οικειοθελή καραντίνα», χωρίς πάντως να μείνει και… άπραγος, καθώς όπως λέει «αργία μήτηρ πάσης κακίας».

Οι πρώτες μέρες της πανδημίας τον βρήκαν στις Βρυξέλλες και εκεί περιορίστηκε αυστηρά σε ηλεκτρονικές συνομιλίες και έτσι τα επαγγελματικά του καθήκοντα τα εκπλήρωσε κάνοντας συσκέψεις και συζητήσεις μέσω skype.  Ερχόμενος στην Ελλάδα, τόσο στην Αθήνα όσο και στην Πάτρα, η μόνη του...έξοδος ήταν η πρωινή. «Όρθρου βαθέως» που λένε και στην λειτουργική γλώσσα προθυμοποιήθηκε να προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες του ως διακονητής - ιεροψάλτης σε Ναούς, καθώς με βάση την απόφαση της Ιεράς Συνόδου, ο ιεροψάλτης είναι το δεύτερο πρόσωπο εκτός του ιερέα, που είναι απαραίτητος για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας κεκλεισμένων των θυρών και άνευ πιστών. Και κάπου εκεί, μετά τις 10 το πρωί μέχρι αργά το βράδυ, τα… τηλέφωνα παίρνουν φωτιά! Κοκκινίζουν τα αυτιά του αλλά εκείνος συνεχίζει ... να μιλάει και να ακούει.

«Πιστεύω όλες αυτές τις μέρες που θα είμαι κλεισμένος, να προλάβω να μιλήσω με όλους και όλες με στήριξαν και με ψήφισαν όλα αυτά τα χρόνια» μας είπε, σημειώνοντας πως για τον ίδιο, το σλόγκαν «μένουμε σπίτι», μπορεί να έχει και μία δεύτερη… θεραπευτική ιδιότητα, αυτή της αποκατάστασης της «ξεχασμένης σχέσης με τους συμπολίτες». «Ποτέ δεν ήμουν από εκείνους τους πολιτικούς που θυμόμουν τους συμπολίτες μου μόνο στις προεκλογικές περιόδους, αλλά τώρα είναι μια καλή ευκαιρία να ξαναμιλήσουμε, να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλο και να πειστούμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε και να μείνουμε ασφαλείς και… στεγνοί και σε αυτή τη μπόρα» ανέφερε. «Υπάρχουν και οι ώρες κοινής ησυχίας…» του είπαμε περιπαικτικά. Αλλά ο Νικολόπουλος κάτι είχε να μας πει και σε αυτό: «Αυτές είναι οι ώρες που γράφω το καινούριο μου βιβλίο. Είναι ένα ημερολόγιο μέσα στο οποίο καταχωρούνται πρόσωπα και γεγονότα που έζησα από το 1974 όταν αυτοστρατολογήθηκα στην μαθητική νεολαία του Κωνσταντίνου Καραμανλή μέχρι και σήμερα. Χωρίς φόβο και πάθος καταγράφω με ονοματεπώνυμο κάθε τι που νομίζω ότι πρέπει να αποτελεί την πρώτη ύλη για όσους θέλουν στο μέλλον να καταπιαστούν με την τοπική και εθνική πολιτική ιστορία από την μεταπολίτευση και μετά». «Πολύ ενδιαφέρον… Πότε θα έχουμε αυτό το νέο πόνημα στα χέρια μας;» τον ρωτήσαμε. Αλλά, πολύ συγκεκριμένη απάντηση δεν πήραμε. «Εξαρτάται… Η πανδημία του κορωνοϊού στην κοινωνία και στην πολιτική σκηνή φέρνει πολλές ανατροπές…» μας είπε. Και ό,τι καταλάβατε, καταλάβατε…