«Σβήνοντας» με … αέριο τα κεριά ενός χρόνου | dete

«Σβήνοντας» με ... αέριο τα κεριά ενός χρόνου

Της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου

ΠΕΡΑΣΕ ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ από τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών και σε λίγες ημέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ανάδειξη της νέας περιφερειακής αρχής του Νεκτάριου Φαρμάκη και την επανεκλογή του Κώστα Πελετίδη στο τιμόνι του Δήμου Πατρέων. Ο πρώτος ήταν η μεγάλη έκπληξη των εκλογών. Ο δεύτερος ήταν η αναμενόμενη εξέλιξη έτσι όπως αυτή προδιαγραφόταν από τις δημοσκοπήσεις για να καταλήξει σε ένα θρίαμβο β΄γύρου που έδειχνε να του παραχωρεί το ατού της παντοδυναμίας. Το μεγάλο ερώτημα μετά την καταγραφή των αποτελεσμάτων και τη δημιουργία νέου διπόλου μεταξύ Δήμου και Περιφέρειας ήταν το πώς και κατά πόσο θα μπορούσε να προκύψει συνεργασία καθώς η διάσταση απόψεων σε ιδεολογικό πεδίο ήταν κάτι παραπάνω από προφανής και σε κάθε περίπτωση πολύ πιο μεγάλη από αυτή που υπήρχε μεταξύ Κατσιφάρα και Πελετίδη, σχέση που κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως.

ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΓΑΛΟ ερώτημα, ήταν το πώς θα λειτουργήσει η απλή αναλογική σε περιφερειακό και δημοτικό συμβούλιο και αν το μίνιμουμ της συνεργασίας θα είναι μια ορατή εξέλιξη ή ένα μικρό ναυάγιο στο βάθος του δρόμου, «προικοδοτημένο» από το ταμπεραμέντο μας που δεν είναι ανεκτικό σε κάτι τέτοιες ευρωπαϊκού τύπου συνήθειες. Ιδίως σε ό,τι αφορά το Δήμο Πατρέων είχαμε μια υπερσυγκέντρωση ενδιαφέροντος σχετικά με την πορεία του δημοτικού συμβουλίου καθώς εκεί πέραν του ότι είχαμε να αντιμετωπίσουμε τις σαφείς δηλώσεις της δημοτικής αρχής περί συνέχισης της προδιαγεγραμμένης από την πρώτη θητεία μοναχικής πορείας της, είχαμε και νέες εισόδους στο παιχνίδι που προδιέγραφαν θύελλες.

 

Δύο εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις

 

ΣΗΜΕΡΑ, ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ, τα συμπεράσματα που εξάγονται δεν είναι μακριά από τις εκτιμήσεις που ακολούθησαν τα εκλογικά αποτελέσματα. Μάλλον οδεύουμε προς πλήρη επιβεβαίωσή τους.

Η ΣΧΕΣΗ ΦΑΡΜΑΚΗ- ΠΕΛΕΤΙΔΗ κινείται στο δρόμο που την δρομολογούσαν όσοι «διάβαζαν» την πολιτική γεωγραφία. Δύο εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις, δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι. Η διαφαινόμενη κοινή πλεύση σε μια σειρά θεμάτων που είχαμε ζήσει επί της θητείας Κατσιφάρα σε σχέση με τον Δήμο Πατρέων αλλά και ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετώπιζε τον δήμο, και ο οποίος είχε προκαλέσει εντάσεις ακόμη και εντός των τάξεων του κόμματος στον νομό, ( κάποιοι διέκριναν ακόμη και επικοινωνιακή πριμοδότηση του δημάρχου και μάλιστα σε περίοδο προεκλογική), έχει αντικατασταθεί από ένα νέο τοπίο που δεν θυμίζει το προηγηθέν.

Ο ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΦΑΡΜΑΚΗΣ δεν φαίνεται να εξαρτά τη στάση του σε μια σειρά κρίσιμων θεμάτων από τις διαθέσεις του δήμου Πατρέων, αν και πορεύεται με διάθεση αυτοδιοικητικής αβρότητας δίχως εντάσεις μεταξύ των δύο πλευρών, ενώ η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, ακολουθεί την τακτική «ακούω τις θέσεις του δήμου, αλλά κάνω αυτό που εγώ θεωρώ ορθό», ακόμη και με τρόπο κάθετο ή … βαρήκοο όπως π.χ. συμβαίνει με την περίπτωση του τρένου.
Κατά περιπτώσεις η Περιφέρεια αναλαμβάνει και πρωτοβουλίες- σφήνες, κάτι που είδαμε στην περίπτωση του αποκλεισμού του νότιου πάρκου και της πλαζ, ενώ καταφέρνει να βάζει και επικοινωνιακά «καλάθια» όπως εν προκειμένω η περίπτωση του φυσικού αερίου, η οποία και πρωταγωνιστεί στην επικαιρότητα μετά την άρνηση του Δήμου Πατρέων να συνεργαστεί, υπογράφοντας το Σύμφωνο Συνεργασίας μεταξύ 13 εμπλεκόμενων φορέων για την έλευση του Φυσικού Αερίου στην Δυτική Ελλάδα.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΦΑΡΜΑΚΗ σε αυτή την άρνηση, είναι ενδεικτική της στάσης της Περιφέρειας απέναντι στον «πονοκέφαλο» της αμετακίνητης από τις θέσεις της δημοτικής αρχής, θέσεις που έχουν να κάνουν άμεσα και με τον πολιτικό φορέα αναφοράς της. «Εφόσον η άρνηση δεν συνδυάζεται με προβλήματα στην υλοποίηση του έργου, για εμάς δεν σημαίνει κάτι. Συνεχίζουμε αταλάντευτα στην κατεύθυνση υλοποίησης του έργου. Προχωράμε στη συνέχιση της εμβληματικής πρωτοβουλίας για την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας» ήταν η απάντηση του Περιφερειάρχη, η οποία επιδέχεται δύο αναγνώσεων. Η μια είναι αυτή που λέει ότι δεν μπορεί να σταματάει κάθε αναπτυξιακή πρωτοβουλία στις αρνήσεις του δήμου Πατρέων και ότι τα μεγάλα έργα μπορούν να συνεχιστούν με τη σύμφωνη γνώμη των υπολοίπων φορέων εφόσον μάλιστα αφορούν και μια ευρύτερη της Πάτρας περιοχή. Η άλλη ανάγνωση είναι αυτή που λέει ότι σε εκείνο το «εφόσον» μπορεί να κρύβεται ένας μικρός εκρηκτικός μηχανισμός. Η άμεση απόδοση ευθυνών δηλαδή προς το Δήμο για την περίπτωση μπλοκαρίσματος ενός αναπτυξιακού έργου πρώτης γραμμής για την περιοχή, η οποία πρέπει να βγει από την ενεργειακή απομόνωση.

Περπατώντας στην ίδια «γραμμή»

 

ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΟΔΑ, ο Δήμος Πατρέων και ο Κώστας Πελετίδης επιμένουν στην επίκληση των λαϊκών αναγκών και στην υλοποίηση έργων με βάση το πολιτικό «ευαγγέλιο» του ΚΚΕ, με δαιμονοποίηση των ιδιωτών, απαίτηση αντιμετώπισης πάσας νόσου από τον κρατικό κορβανά και επιχείρηση επίλυσης προβλημάτων μέσω κινητοποιήσεων και όχι διαβουλεύσεων.
Στην περίπτωση του φυσικού αερίου μάλιστα, ο δήμος της Πάτρας, ο οποίος μέχρι πρότινος είχε εκφράσει διαφωνία μόνο ως προς το ζήτημα της χωροθέτησης στο λιμάνι, εγείρει ξαφνικά ζήτημα ασφάλειας σε όλη την επικράτεια της Πάτρας, αλλά και ζήτημα κινδύνου από τη μεταφορά με όχημα προς την πόλη. Στην ανάγκη προμήθειας φθηνής ενέργειας για τα νοικοκυριά της περιοχής, ο Δήμος απαντά με τον κίνδυνο σε σχέση με την ασφάλεια των πολιτών κάτι που δεν φαίνεται να τεκμηριώνεται.
Και όλα αυτά ενώ στην επόμενη χρηματοδοτική περίοδο δεν χρηματοδοτούνται δίκτυα φυσικού αερίου.
Η λογική είναι απλή: αν περάσει το 2023 που είναι η καταληκτική ημερομηνία, χωρίς να έχουμε προχωρήσει σε καμία ενέργεια, η Δυτική Ελλάδα θα μείνει ενεργειακά απομονωμένη.

Η αναλογική του δημοτικού συμβουλίου

ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ που μια σειρά μεγάλων έργων, χρόνια διεκδικούμενων από την πόλη βρίσκονται στον αέρα, στο δημοτικό συμβούλιο της Πάτρας, ένα χρόνο μετά τις εκλογές είμαστε αντιμέτωποι με ένα σκηνικό που θέλει τη δημοτική αρχή να παρακάμπτει της δυνάμεις της αντιπολίτευσης οι οποίες καταφέρνουν να έρχονται σε συμφωνία για μια σειρά πολύ σημαντικών θεμάτων (παρά τις αρχικές εκτιμήσεις), πότε αρνούμενη να θέσει τα ζητήματα προς συζήτηση στο όργανο (φοβούμενη ότι θα μειοψηφήσει) και πότε αρνούμενη να εφαρμόσει αποφάσεις του Σώματος στις οποίες μειοψήφησε. Αυτό προκαλεί κραδασμούς από την πλευρά των παρατάξεων της αντιπολίτευσης η πλειοψηφία των οποίων εγείρει ζήτημα δημοκρατικών διαδικασιών και σεβασμού της άποψης των πολιτών που αυτοί εκπροσωπούν σε ποσοστό που με βάση τα αποτελέσματα του α΄ γύρου των εκλογών ανέρχεται στο 60%. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η απόφαση για το Φράγμα Πείρου- Παραπείρου.

 

Ανακυκλώνεται η παθογένεια

ΤΟ ΟΛΟ ΣΚΗΝΙΚΟ σίγουρα δεν θα το έλεγε κανείς παραγωγικό. Ανακυκλώνεται μια παθογένεια που έφερε την περιοχή σε πολλά αναπτυξιακά αδιέξοδα και την ανάγκασε στην υστέρηση επί δεκαετίες. Η αδυναμία συναινέσεων ενόψει μεγάλων θεμάτων από τα οποία εξαρτάται η μοίρα της, η άρνηση οπισθοχώρησης από θέσεις ή ιδεοληψίες για το καλό των κατοίκων και την αναπτυξιακή πορεία της και οι πολιτικές σκοπιμότητες όπως και αν αυτές εκφράζονται, έχουν καταδικάσει την Πάτρα και τη Δυτική Ελλάδα.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ κουράστηκαν να είναι στο ίδιο έργο θεατές. Η ευθύνη πλέον όσων καλούνται να διαχειριστούν τα μεγάλα θέματά της είναι τεράστια. Το να λειτουργείς ως «φρένο» σε κάθε προσπάθεια ανάπτυξης κυνηγώντας είτε χίμαιρες, είτε επικοινωνιακά οφέλη, είτε ιδεολογική συνέπεια ή ακόμη και το να δίνεις αφορμή να σε χρησιμοποιήσουν για να μπει «φρένο», είναι στάση επιζήμια για την περιοχή. Στάση, άρα, που πρέπει τάχιστα να αναθεωρηθεί.

ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ του αγώνα; Ο Φαρμάκης είναι αυτός που έβαλε το γκολ, καθώς κατάφερε να αναδείξει σε μια κρίσιμη στιγμή την αδιαλλαξία και τη μονολιθικότητα του δήμου, έναντι της δικής του πρόσθεσης για δημιουργία «μετώπου». Έστω και αν κάποιοι, όπως π.χ. ο πρώην περιφερειάρχης Απόστολος Κατσιφάρας, βλέπουν σε αυτό επικοινωνιακό τρικ για μετάθεση ευθυνών.

 

(από τη στήλη "Η Πρόκα" της εφημερίδας 7 Μέρες Ενημέρωση)