Περί γρίπης… | dete

Περί γρίπης...

Του Γιώργου Κοντογιάννη

Είκοσι χρόνια είχε να με πιάσει η γρίπη! Έλεγα μάλιστα στους φίλους μου θέλοντας να κάνω πλάκα πως "εγώ με την κυρία έχουμε πάρει διαζύγιο"! Δεν υπολόγισα βέβαια δύο πράγματα: Πρώτον, ότι ζούμε σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από ταχεία εξάπλωση ιών και ασθενειών και δεύτερον, όσο περνούν τα χρόνια γινόμαστε όλοι πιο ευάλωτοι σε αυτά. Από την άλλη, δεν είμαι και πολύ των εμβολίων. Πιστεύω ότι ο ανθρώπινος οργανισμός πρέπει να αφήνεται μόνος του να αναπτύσσει τις άμυνές του με φυσικό τρόπο και να προφυλάσσεται. Μετά από όλη αυτή την ταλαιπωρία που πέρασα με την γρίπη, οφείλω να ομολογήσω ότι το ξανασκέφτομαι και αυτό, χωρίς να πω με σιγουριά ότι ήδη έχω προσχωρήσει στο στρατόπεδο όλων αυτών που κάθε Οκτώβρη κάνουν ουρές στα φαρμακεία για κάθε λογής εμβόλιο.

Όλα ξεκινάνε από την συμπεριφορά μας και τις ανάγκες  μας κυρίως τα τελευταία χρόνια που η ελληνική κοινωνία προσαρμόστηκε σε μια οριζόντια και κάθετη φτωχοποίηση. Πριν μια δεκαετία με το παραμικρό συνάχι πηγαίναμε στον γιατρό, μας εξέταζε και παίρναμε μία αγωγή ανάλογα με το τι είχαμε. Σήμερα είναι γεμάτος ο τόπος με άτομα που βήχουν και φτερνίζονται γύρω και λένε όλοι το ίδιο: "Μωρέ έχω πάρει ένα κρύωμα άστα να πάνε". Και μπορεί κατά μεγάλο ποσοστό να είναι ένας από τους ιούς της γρίπης τον οποίο περιφέρει ο άλλος και κολλάει τους πάντες. Επειδή συνήθως δεν πάει σε γιατρό ή γιατί δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να πάει. Εκείνος όμως που έχει τη δυνατότητα να πάει στο γιατρό και δεν πάει, γιατί έτσι του αρέσει, θέλει φάπες που λέμε για να καταλαβαινόμαστε. Τελευταία επίσης υπάρχουν και οι από μόνοι τους "γιατροί". Σε πλησιάζει με μάτια θολά, βήχα και συνάχι και σου λέει "μη φοβάσαι δεν έχω γρίπη, κρύωμα έχω". Και που το ξέρεις; Πήγες στον γιατρό; Του λες. Όχι μωρέ ξέρω τον εαυτό μου, σου απαντάει. Στην ουσία πρόκειται για αποκορύφωμα βλακείας και επιπολαιότητας.

Όλο αυτό φυσικά πάει αλυσίδα από το σπίτι στους χώρους δουλειάς, στη γειτονιά, στα μέσα μαζικής μεταφοράς και στα σχολεία όπου εκεί εκτός άλλων παίζονται και άλλου είδους κωμικοτραγικές καταστάσεις. Πέφτει ο πυρετός μετά από δυο μέρες στο παιδί και επειδή η γιαγιά δεν μπορεί να το κρατήσει άλλο γιατί οι γονείς δουλεύουν, το πάνε σχολείο και κολλάει όλη η τάξη! Είναι τραγικά απίστευτο που καμία μέση ελληνική οικογένεια δεν μπορεί να κρατήσει στο σπίτι άρρωστο ένα παιδί παραπάνω από δυο τρεις μέρες! Κυριολεκτικά απίστευτο! Για να μείνει ένα παιδί στην Ελλάδα του 2020 στο σπίτι του μια εβδομάδα λόγω ίωσης πρέπει να συντονιστούν τουλάχιστον δύο τρεις οικογένειες, μία ή δύο δημόσιες υπηρεσίες, μία ιδιωτική και δυο τρεις γείτονες! Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται! Και τέλος ένας ακόμα παράγοντας που άυξησε τελευταία την μετάδωση ιών και ασθενειών είναι η διατροφική μας αλυσίδα και ο βιασμός της από όλους μας. Φυσικά δεν κινδυνεύουμε όπως οι κινέζοι που τρώνε σκατά και κοντεύουν να κολλήσουν μικρόβια όλο τον πλανήτη, αλλά η ταχύτητα με την οποία η ζωή μας κυνηγάει, μας κάνει απρόσεκτους το τι τρώμε, πως το προμηθευόμαστε, πως το μαγειρεύουμε και πως το τρώμε...

Ασφαλώς δεν έγινα ξαφνικά υποχόνδριος, ούτα τα γράφω αυτά με πυρετό. Πέρασε και ο πυρετός και η γρίπη. Εκείνες οι δύσκολες ώρες που η Δανδουλάκη έψαχνε τον Δούκα Σεβαστό να της πει πού έδωσε το παιδί της και εγώ έψαχνα δίπλα μου το Tamiflu ευτυχώς πέρασαν. Τα λέω για να τα ακούω και να τα ακούμε όλοι μας. Μήπως γίνουμε πιο υπεύθυνοι και προστατεύσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους στο μέλλον. Περαστικά μας... Έμειναν ακόμα 4 εβδομάδες χειμώνα...