ΠΑΤΡΑ: Το δίμηνο κλείσιμο του καζίνου Ρίου και το παρασκήνιο – Η παύση λειτουργίας που ίσως αποδειχθεί βαρύ χτύπημα | dete

ΠΑΤΡΑ: Το δίμηνο κλείσιμο του καζίνου Ρίου και το παρασκήνιο - Η παύση λειτουργίας που ίσως αποδειχθεί βαρύ χτύπημα

Μάχες επί μαχών δόθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1990 κατά της λειτουργίας του Καζίνου Ρίου.

Το ΚΚΕ είχε σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος των αντιδράσεων, που εδράζονταν στις κοινωνικές επιπτώσεις που θα είχε η λειτουργία του Καζίνου, με πρώτο και απλοϊκό επιχείρημα ότι θα έκλεινε πολλά σπίτια.

Δια πυρός και σιδήρου, το Καζίνο του Ρίου άνοιξε τελικά τις πόρτες του τον Αύγουστο του 1996, χωρίς να μπορούμε να ξέρουμε εάν έκλεισε τελικά σπίτια και πόσα. Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι μετά από 24 χρόνια λειτουργίας, απειλείται αυτό με κλείσιμο.

Η δίμηνη παύση λειτουργίας που τού επιβλήθηκε από την Επιτροπή Παιγνίων, λόγω οφειλών στον ΕΦΚΑ,  είναι ένα βαρύ πλήγμα σε μια επιχείρηση που δεν μπόρεσε τα τελευταία χρόνια να σηκώσει κεφάλι, αντιμετωπίζοντας σοβαρά οικονομικά προβλήματα που την οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο.

Προηγήθηκαν βέβαια πολλά επεισόδια με περιστασιακές διακοπές λειτουργίας και επισχέσεις εργασίας, που συνθέτουν μια τρικυμιώδη πορεία.

Για την Ιστορία, ας σημειωθεί ότι οι οφειλές του Καζίνο Ρίου προς τον ΕΦΚΑ ανέρχονταν μέχρι τον περασμένο Σεπτέμβριο στα 25,18 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 17,75 εκατ. είναι η κύρια οφειλή.

 

 

ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ 240

 

Μετά και από το τελευταίο δίμηνο λουκέτο, στον αέρα  βρίσκονται πλέον και οι 240 εργαζόμενοι της επιχείρησης, στους οποίους οφείλει και δεδουλευμένα πολλών μηνών.

Αλλά εννοείται ότι το τελευταίο που θα ήθελαν οι εργαζόμενοι, παρότι έχουν βρεθεί επανειλημμένως στα χαρακώματα με την ιδιοκτησία του διεκδικώντας την καταβολή των δεδουλευμένων τους, θα ήταν να κλείσει το καζίνο.

Το σωματείο τους θεωρεί ότι καθοριστικό ρόλο στο λουκέτο έπαιξε η αλλαγή της εργασιακής νομοθεσίας από την κυβέρνηση, σε συνδυασμό με τη διαφοροποίηση του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας των καζίνων, που τα υποχρεώνει να έχουν ρυθμισμένες τις ασφαλιστικές οφειλές τους, προκειμένου να μπορούν να λειτουργήσουν. Αυτονόητο θα πει κανείς, αλλά μέχρι πρότινος μόνο ως αυτονόητο δεν αντιμετωπιζόταν.

Επιπλέον, οι εργαζόμενοι εκτιμούν ότι το Καζίνο Ρίου πλήρωσε και τον επιχειρηματικό πόλεμο που ξέσπασε μεταξύ των ανταγωνιστριών επιχειρήσεων Λουτρακίου και Πάρνηθας.

Το πρώτο έκανε προσφυγή για να αποτρέψει την κάθοδο του δεύτερου στο Μαρούσι Αττικής, ενώ το Καζίνο της Πάρνηθας «απάντησε» ασκώντας πιέσεις για να εφαρμοστεί άμεσα ο νόμος και να πλήξει το Καζίνο Λουτρακίου, που είχε υψηλές ασφαλιστικές οφειλές.

Αυτό πρόλαβε να προβεί σε ρύθμιση, αλλά τα Καζίνου του Ρίου και της Αλεξανδρούπολης (Ξάνθης), συμφερόντων του Κώστα Πηλαδάκη δεν τα κατάφεραν, και γι’ αυτό τιμωρήθηκαν με τη δίμηνη αναστολή της λειτουργίας τους.

 

 

Όμως, αυτή είναι η μισή αλήθεια. Αν τα προαναφερόμενα θεωρούνται ως τα κύρια αίτια που οδήγησαν το Καζίνο Ρίου στο κλείσιμο του για δύο μήνες, με το μέλλον του να προδιαγράφεται πλέον ζοφερό και αβέβαιο, δεν πρέπει να παραβλέπουμε και την υπόλοιπη, μισή, αλήθεια, που είναι ότι οι καιροί έχουν αλλάξει. Δεν είναι πια ίδιοι μ’ αυτούς που επέτρεψαν κάποτε τη ραγδαία ανάπτυξη των Καζίνων, όταν   ξεφύτρωσαν ανά τη χώρα σαν τα μανιτάρια. Αρκεί να ανατρέξουμε για λίγο στο παρελθόν.

Μέχρι τη δεκαετία του 1980, τα Καζίνο που λειτουργούσαν στην Ελλάδα μετρούνταν στα δάχτυλα του ενός χεριού, ενώ η παρουσία σ’ αυτά σήμαινε για τους λίγους που μπορούσαν και τα επισκέπτονταν και μια ένδειξη κοινωνικής καταξίωσης, μια αναγνώριση ενός υψηλού κοινωνικού στάτους.

Στα Καζίνο δεν πήγαινε όποιος κι όποιος, ενώ οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν μπορούσαν (που λέει ο λόγος) να περάσουν ούτε έξω απ’ αυτά.

Όταν αποφασίστηκε να ανοίξει το παιχνίδι της ρουλέτας και να δοθούν άδειες για τις λειτουργίες κι άλλων Καζίνο σε διάφορα μέρη της χώρας (μεταξύ των οποίων κι αυτό του Ρίου), διανύαμε την εποχή των παχέων αγελάδων. Πέραν του ότι το Ίντερνετ δεν είχε γίνει μέρος της ζωής μας, δεν υπήρχε καν.

Τους καιρούς της οικονομικής ευμάρειας πολλοί που είχαν την οικονομική δυνατότητα παρασύρονταν να δοκιμάσουν την τύχη τους σε ένα Καζίνο, συνδυάζοντας το μπλακ - τζακ με μια γκλαμουράτη βραδινή έξοδο.

Όμως, όλα αυτά αποτελούν πλέον ένα μακρινό παρελθόν. Η επέκταση του τζόγου, με πολύ μικρότερο τίμημα, ακόμη και σε γειτονιές με τη λειτουργία των καταστημάτων τυχερών παιγνίων του ΟΠΑΠ, κυρίως όμως η φρενήρης εξάπλωση του στο διαδίκτυο, και μάλιστα σε περιβάλλον κρίσης, σηματοδότησε την περίοδο της παρακμής των Καζίνων.

Ήταν επόμενο να πέσει κατακόρυφα ο τζίρος τους και να οδηγηθούν σε οικονομικό μαρασμό, με το τέλος των περισσότερων να φαντάζει μια νομοτελειακή εξέλιξη. Ουσιαστικά οδηγούμαστε σταδιακά στο τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Επομένως, γιατί και πώς το Καζίνο Ρίου, που εδρεύει σε μια στάσιμη αναπτυξιακά περιοχή, να αποτελέσει την εξαίρεση;