ΠΑΤΡΑ: Τα λιοντάρια καταρρέουν! Οι φωτογραφίες με τα βαριά λαβωμένα λιοντάρια της πλατείας Γεωργίου κάνουν εδώ και μήνες το γύρο των ΜΜΕ και του διαδικτύου δίχως κανείς να συγκινείται | dete

ΠΑΤΡΑ: Τα λιοντάρια καταρρέουν! Οι φωτογραφίες με τα βαριά λαβωμένα λιοντάρια της πλατείας Γεωργίου κάνουν εδώ και μήνες το γύρο των ΜΜΕ και του διαδικτύου δίχως κανείς να συγκινείται

Η αναζήτηση ενός νέου τοπόσημου για την πόλη, στην παραλιακή της ζώνη και στο σημείο του κτιρίου- φαντάσματος που στέγαζε κάποτε τις Υπηρεσίες του λιμένα είναι μια  σκέψη που μας βρίσκει άπαντες σύμφωνους. Το μεγάλο ερώτημα ωστόσο είναι τι κάνουμε με τα υπάρχοντα «τοπόσημά» μας και αν είναι δυνατόν να κοιτάζουμε προς το μέλλον έχοντας αφήσει το παρελθόν να σκουριάζει μαζί με τα στοιχεία που αποτελούν σήμα κατατεθέν της ιστορικής πορείας της πόλης.

Υπ΄αυτή την έννοια είναι τουλάχιστον ακατάληπτο, το γεγονός ότι επί χρόνια και επί της θητείας πολλών δημοτικών αρχών έχουν αφεθεί στην μοίρα τους, σαν να μην μας αφορούν, τα κατεξοχήν σύμβολα της Πάτρας τα σιντριβάνια της κεντρικότερης πλατείας της, τα οποία αποσυντίθενται μέρα με την ημέρα, τρυπάνε, σκουριάζουν, σπάνε, χωρίς να γίνεται η παραμικρή προσπάθεια για μια σοβαρή συντήρησή τους, σαν να θέλουμε να τα εξαφανίσουμε ένα πράγμα, σαν να μην μας αρέσουν πια.

Οι φωτογραφίες με τα βαριά λαβωμένα λιοντάρια της πλατείας Γεωργίου κάνουν εδώ και μήνες το γύρο των ΜΜΕ και του διαδικτύου δίχως κανείς να συγκινείται (δήμος, αρχαιολογική, φορείς)…

Και αν είναι κάτι που καθιστά ακόμη πιο αδιανόητη όλη αυτή την εγκατάλειψη η οποία κατά καιρούς καταβάλλεται προσπάθεια να καλυφθεί με ακατάλληλα χρώματα, είναι το γεγονός ότι από τον Ιούλιο του 2016 τα λιοντάρια της πλατείας έχουν ανακηρυχθεί από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων και το Υπουργείο ως ιδιαίτερης αξίας μνημεία που πρέπει να τύχουν συντήρησης, κάτι που ισχύει και για το σιντριβάνι της πλατείας Όλγας αλλά και για τους διασωζόμενους φωτιστικούς στύλους.

«Βαρέθηκα να φωνάζω»

«Ειλικρινά βαρέθηκα να φωνάζω» μας λέει ο επικεφαλής της παράταξης «Πάτρα η δική μας πόλη» Νίκος Τζανάκος, ο οποίος και είχε κινήσει όλες τις διαδικασίες μέσω του πολιτιστικού συλλόγου «Ο Μαρσύας» και μας γνωστοποιεί το χρονικό της προσπάθειάς του.

«Το Γενάρη του 2013, βλέποντας αυτή την κατάσταση στα σιντριβάνια και ενόψει της έρευνας για  το βιβλίο που έγραφα, ανακάλυψα ότι τα γαλλικής προέλευσης σιντριβάνια και φωτιστικά  της πλατείας Γεωργίου που τοποθετήθηκαν στην  Πάτρα, από το 1874, αγορασμένα από το Παρίσι και συμβολίζουν μύθους της ελληνικής αρχαιότητας, οι οποίοι έχουν διαδοθεί μέσω και των προϊόντων του χυτοσίδηρου, σε όλο τον κόσμο και είναι πολύ μεγάλης ιστορικής αξίας.

Τα εργοστάσια χυτοσίδηρου εκείνη την εποχή αντέγραφαν από το Λούβρο κυρίως την ελληνορωμαϊκή μυθολογία και τη διέδιδαν μέσω της χύτευσης σε όλο τον κόσμο. Ανακάλυψα λοιπόν τότε ότι υπάρχουν προϊόντα χυτοσίδηρου με τους ελληνικούς μύθους σε πάνω από 50 χώρες του κόσμου, σε διαφορετικές πόλεις, κυρίως σε πόλεις της Νότιας Αμερικής όπου υπήρχαν οι ελληνικοί μύθοι αυτούσιοι όπως τους ξέρουμε στην Ελλάδα» λέει ο Νίκος Τζανάκος. «Είδα τότε ότι υπάρχει ένα κίνημα παγκόσμιο και ένα Ινστιτούτο γαλλικό το οποίο ασχολείται αποκλειστικά με τα προϊόντα του χυτοσίδηρου και μάλιστα ότι  όλες οι  χώρες του κόσμου τα είχαν κηρύξει μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς.

Στην έρευνα που έκανα τότε και στη φωτογράφηση που ακολούθησε ανακάλυψα ότι τα σιντριβάνια της πλατείας  είχαν διαβρωθεί , σε κάποια σημεία μάλιστα είχαν σπάσει.   Τότε επειδή απευθυνόμουνα στο δήμο και ο δήμος δεν ανταποκρινόταν έστειλα επιστολή απευθείας στην τοπική Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και στο Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων και ζήτησα να  χαρακτηριστούν και τα δικά μας ως μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς προκειμένου να προστατεύονται από τον αντίστοιχο νόμο και τις αντίστοιχες διαδικασίες που προβλέπουν οι νόμοι.

Αυτό καθυστέρησε αρκετά. Πίεσα πάρα πολύ τότε  την την ιστορία μέσω της Αθήνας, έστειλα επιστολές,  στον τότε δήμαρχο Γιάννη Δημαρά και μετά στον επόμενο δήμαρχο Κώστα Πελετίδη  αλλά  δεν έλαβα ποτέ καμία απάντηση γύρω από αυτό, απαξίωσαν και οι δύο να μου πουν κάτι έστω και προφορικά για μια πλατεία που για την πόλη μας είναι μύθος».

Όταν σιντριβάνια και φανοστάτες ανακηρύχθηκαν  διατηρητέα μνημεία

Προκειμένου να πιέσει την κατάσταση ακόμη περισσότερο ο Νίκος Τζανάκος  δημοσιοποίησε τις αναπάντητες επιστολές προς τους δημάρχους, τις οποίες συμπεριέλαβε στο βιβλίο του «Πάτρα: Πόλη φυλακισμένη».

«Κάποια στιγμή και ενώ  εξακολουθούσα να πιέζω μέσω του υπουργείου Πολιτισμού στην Αθήνα, μου είπαν ότι για να γίνει αυτό πρέπει να συμφωνήσει ο Δήμος γιατί η πλατεία είναι του δήμου» λέει ο κ. Τζανάκος.

«Πράγματι τότε  έστειλαν από την Αθήνα στον Δήμο όλα τα στοιχεία που τους είχα αποστείλει για τη σημασία των μνημείων και ζητούσαν τη σύμφωνη γνώμη του προκειμένου να προχωρήσει η διαδικασία με βάση την πρότασή μου.

Αφού έδειξε ένα ενδιαφέρον ο δήμος ξαναγύρισε το θέμα στην Αθήνα και τελικά το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων τα ανακήρυξε διατηρητέα μνημεία και τα σιντριβάνια και τους φανοστάτες.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι θα έπρεπε να υπάρξει μια υποτυπώδης συνεργασία μεταξύ του Υπουργείου Πολιτισμού, του Δήμου και της Εφορίας Νεωτέρων Μνημείων προκειμένου να προχωρήσουν οι εργασίες συντήρησής τους.

«Πρέπει να γίνει μια μελέτη να βγει ένα κόστος και να αναλάβει μια ομάδα που προφανώς πρέπει να είναι η εφορία νεωτέρων μνημείων η οποία  έχει την εμπειρία και την τεχνογνωσία. Δεν έχει γίνει όμως ποτέ καμία σοβαρή επικοινωνία- επαφή του δήμου και από τότε το έχουν εγκαταλείψει εντελώς το θέμα».

Τα συντηρούμε καταστρέφοντάς τα

Πέρα από της ζημιές που έχουν γίνει στα σιντριβάνια και στους φανοστάτες από τους γνωστούς βανδάλους που δρουν στην πόλη, είναι πολλές οι καταστροφές που έχουν γίνει από τα ίδια τα συνεργία που τα καθαρίζουν και τα βάφουν.

«Ο δήμος όλα αυτά τα χρόνια  τα συντηρεί με υγρό που περιέχει οξέα και τα καθαρίζει με ακατάλληλες βούρτσες» λέει ο Νίκος Τζανάκος. «Μάλιστα το κάτω σιντριβάνι είχε μέσα στη λεκάνη του αποτυπωμένη τη χρονολογία κατά την οποία εγκαταστάθηκαν τα σιντριβάνια στην Πάτρα και αυτή έσβησε από τα οξέα των συνεργείων καθαρισμού.  Πέρα από αυτό τα βάφουνε και με λάθος χρώματα τα οποία κάνουν ζημιά αντί να βελτιώνουν την κατάσταση. Τα σιντριβάνια έχουν αρχίσει να σκουριάζουν και να κάνουν τρύπες, το κάτω σιντριβάνι έχει και ρωγμές στο άγαλμά του.  Και ο μηχανισμός στο υπόγειο είναι παρατημένος.

Ζημιές έχουμε και στους φανοστάτες καθώς δένανε τα σύρματα και τα καλώδια στα μπράτσα τους και έχουν σπάσει, ενώ έχουν κλαπεί και τα καπάκια στο κάτω μέρος στο σημείο όπου έμπαιναν τα καλώδια. Μιλάμε για 40 κιλά καπάκι, να σκεφτείτε ότι ο κάθε φανοστάτης ζυγίζει 500 κιλά.  Τα σιντριβάνια της πλατείας Γεωργίου έχουν έρθει στην Πάτρα την ίδια περίοδο με τους δύο φανοστάτες που έχουν πέντε φώτα ο καθένας στο πάνω και στο κάτω μέρος της πλατείας και τους δύο φανοστάτες που βρίσκονται μπροστά στο δημοτικό θέατρο.

Κηρύχθηκαν όμως μνημεία και οι υπόλοιποι φανοστάτες που κατασκευάστηκαν λίγα χρόνια μετά την Ελλάδα».

 

Γιώτα Κοντογεωργοπούλου

(από εφημερίδα 7 Μέρες Ενημέρωση)