ΠΑΤΡΑ: Κηδεύεται σήμερα ο Τόμης Ανδρουτσέλλης | dete

ΠΑΤΡΑ: Κηδεύεται σήμερα ο Τόμης Ανδρουτσέλλης

Νοέμβριος 2016: Φθάνοντας οι δημοσιογράφοι στο Α' Κοιμητήριο για να καλύψουν την ταφή του Κωστή Στεφανόπουλου, βρισκόταν εκεί από τους πρώτους ένας ανέκφραστος, καλοβαλμένος άνδρας. Τον προσπέρασαν οι νεότεροι: Δεν ήξεραν ότι ο κύριος αυτός ήταν ο πιο έμπιστος φίλος του μεγάλου εκλιπόντος. Και καθώς ο άνθρωπος αυτός σε όλη του τη ζωή δεν έκανε τον παραμικρό θόρυβο γύρω από το όνομά του, δεν μπορούσαν να ξέρουν ότι επρόκειτο για έναν από τους πιο σημαντικούς πολιτικούς μηχανικούς στην Πάτρα, στη Δυτική Ελλάδα και στη χώρα.
Ηταν ο Θωμάς, Τόμης για τους οικείους, Ανδρουτσέλλης. Την Παρασκευή, έπειτα από μια αξιοπρεπή μάχη με έναν ύπουλο αντίπαλο, ήρθε η σειρά του. Εφυγε ως ο τελευταίος των αρρένων αδελφών του, αλλά και τελευταίος μιας ανδροπαρέας με αναγνωρίσιμα μέλη, όπως ο Κωστής Στεφανόπουλος, ο Δημήτρης Κούκος, ο Πέτρος Βικτωράτος, ο Θεόδωρος Γιογκαράκης. Η κλιμάκωση των αποχωρισμών τού είχε στοιχίσει. Εφτασε στο τέλος της μεστής του ζωής πιο αμίλητος από ποτέ. Τουλάχιστον, παρά την ασθένεια, «του βγήκε» κάτι που μπορεί και να αποτελούσε ενσυνείδητο στόχο του: «Εφυγε» σχεδόν χωρίς να γεράσει. Παρέμεινε μέχρι το τέλος ευσταλής, αρρενωπός, ερωτικός, παίζοντας σκάκι, το αγαπημένο του, έστω και με την παρέα του υπολογιστή του, εκεί στο κλασικό ημιώροφο γραφείο της ΘΓΜ Ανδρουτσέλλης, όπως λέγεται η εταιρεία σήμερα, περνώντας στα χέρια των γιων του, Γιώργου και Μιχάλη, Ρήγα Φεραίου, πλατεία Ολγας. Εκεί πέρασε δεκάδες χιλιάδες ώρες της ζωής, σκληρά εργαζόμενος, με αυτοπειθαρχία, τελειομανία, έρωτα για την ευρεσιτεχνία, την εμπνευσμένη λύση, την πρωτοποριακή επινόηση. Υπήρξε καθ' έξιν αριστούχος. Στο πανεπιστήμιο, στην άθληση, στη δουλειά, στη φιλία.
Και για να μην αναρωτιέται κανείς εάν θα του άξιζε να είναι πασίγνωστος, ιδού η λίστα των έργων που έβαλε στη σφραγίδα του στο πρώτο τέταρτο της επαγγελματικής του ζωής:
Εργοστάσιο ΕΓΛ Λαδόπουλος, ΟΒΑ Δερμάτων, ΑΜΓΚΡΕ (με Χ. Χριστόπουλο), Πατραϊκή Χαρτοποιία (ELITE) και καπνοσυρίγγων (Τριανταφυλλόπουλου), ΣΑΡΜΑΣ, ΕΛΤΑ (Μαιζώνος-Ζαΐμη),Χαρτοποιία Αιγίου, κτίριο Εθνικής Τράπεζας (Τριών Συμμάχων), λεωφόρος Πατρών-Τερψιθέας, Ξενοδοχείο Golden Beach Κυλλήνης, κλινικές Πούντζα και Σολωμού.
Στον β' γύρο, από το 1983, σε συνεργασία με τους γιους του, ανέλαβαν πλείστα έργα στην ευρύτερη περιοχή της Πάτρας και ανά την Ελλάδα, σε εξειδικευμένες μελέτες και κατασκευές, ενδεικτικά:
Εργοστάσιο Amstel Πατρών, Αθήνας, Θεσσαλονίκης, νερό Ιόλη στη Λαμία, ZAGORKA και PIVARA στην Βουλγαρία και Σκόπια, Β.Γ.ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΑΝΙΑΤΟΠΟΥΛΟΣ, Χ.Γ.ΚΡΗΤΙΚΟΣ, UNISOL-Ανδριόπουλος, ΔΕΡΜΑΤΩΝ (ΒΙΠΕ, VESO MARE, CARREFOUR (στην Πάτρα), Κτίριο Τράπεζας Πίστεως (Πάτρα), στην Αθήνα ΒΙΟΧΑΡΤΙΚΗ, ΒΙΒΕΧΡΩΜ, ΛΕΒΕΡ, ΚΑΡΥΔΑΚΗΣ (τυπογραφεία), ATHENS METRO MALL, ESCAPE (Ιλιον), AVENUE (Μαρούσι), ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΣ (Αγρίνιο, Πειραιάς), ΑΣ. (γραφεία, αποθήκες). Στη Θεσσαλονίκη ΑΛΛΑΤΙΝΗ, ΣΠΑΝΟΣ industries...

 

Ο Θωμάς Ανδρουτσέλλης γεννήθηκε στην Κέρκυρα, το 1933. Ο πατέρας του Γιώργος, Ζωρζέτος για τους οικείους ως Κερκυραίος, εγκαταστάθηκε στην Πάτρα και μετά τον πόλεμο, και ως ηλεκτρολόγος μηχανικός ανέλαβε διευθυντής στην ηλεκτροπαραγωγό μονάδα του Γλαύκου και μετά στη βιομηχανία ΕΓΛ Λαδόπουλου.
Ο πατριάρχης της οικογένειας, Γιώργος, με τη σύζυγό του Ελένη, απέκτησαν τον Σπύρο, τον Τόμη, τον Γιάννη, που απεβίωσαν πλέον όλοι, την Αλίκη χήρα Α. Τριανταφυλλόπουλου και τη Λιλή, χήρα Γ. Γατόπουλου. Ολοι τους έζησαν-ζουν στην Πάτρα.
Ο Θωμάς υπήρξε αριστούχος μαθητής του Β' Γυμνασίου Πατρών. Αποφοίτησε από το ΕΜΠ στα 1956. Υπηρέτησε στο Ναυτικό (έφεδρος αξιωματικός), Εξελέγη πρόεδρος ΤΕΕ Δυτ. Ελλάδας την περίοδο από το 1962 μέχρι τη δικτατορία.
Με τη σύζυγό του Λουίζα, το γένος Γεωργίου, απέκτησαν τον Γιώργο και τον Μιχάλη, πολιτικοί μηχανικοί αμφότεροι, και την Ελένη, που δικηγορεί στην Αθήνα, και ευτύχησαν να αποκτήσουν από όλους εγγονούς και εγγονές.
Ο Θωμάς Ανδρουτσέλλης ήταν ένας φιλελεύθερος άνθρωπος, με βαθιές δημοκρατικές αρχές. Σεμνός και σοβαρός, ανήκε στη «σχολή» που θεωρούσε ότι οι άνδρες οφείλουν να διακρίνονται μέσα από την προσήλωση στα αντικείμενά τους και όχι με φλυαρίες και επιδείξεις. Ιδεαλιστής και δίκαιος, διέθετε μια ιδιότυπη γεωμετρική πνευματικότητα η οποία ενέκρινε οτιδήποτε διακρινόταν από μέτρο και χάρη και απέρριπτε το περιττό, το κούφιο, το πομπώδες, κάτι που επεκτεινόταν στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν τα πράγματα. Αγαπούσε τον αθλητισμό, ως εφαλτήριο ανδρείας αλλά και διασφάλισης προσωπικής αισθητικής, την οποία επίσης αντιλαμβανόταν ως αξία και αρετή. Υπήρξε επίσης γενναιόδωρος και γι' αυτό άφησε πίσω του μόνο φίλους και ευεργετημένους, χωρίς ο ίδιος να μιλά ποτέ για τέτοια ζητήματα. Μνημειώδης η προσωπική του φιλία με τον Κωστή Στεφανόπουλο, τους οποίους ένωνε η αμοιβαία εκτίμηση, η δωρικότητα, η εμπιστοσύνη αλλά και η κοινή ανάγκη για ποιότητα. Ο «Τόμης» ήξερε, προφανώς, τα πάντα γύρω από τα «παρασκήνια» της εποχής κατά την οποία έδρασε ο «Κωστής» ως πολιτικός και Πρόεδρος, αλλά από το στόμα του δεν έμαθε κανείς τίποτα, αρνείτο μάλιστα να συνεργαστεί με οποιονδήποτε επίδοξο βιογράφο του φίλου του, ούτε καν με συμβατικές, ανώδυνες πληροφορίες.
Η κηδεία γίνεται σήμερα στις 11 από τον ναό των Αγίων Αγγέλων.