Πάτρα: Μια πόλη «στο σκοτάδι» για τους τυφλούς | dete

Πάτρα: Μια πόλη «στο σκοτάδι» για τους τυφλούς

Δεν πρέπει να ήταν ούτε σαράντα χρονών. Ήταν ντυμένη ανάλαφρα αλλά ξεχώριζε στο πλήθος, ήθελε δεν ήθελε. Περπατούσε με μια ευδιάκριτη αξιοπρέπεια στην οδό Μαιζώνος, μέρα - μεσημέρι, στο αποκορύφωμα της κίνησης, με μοναδικό οδηγό το μπαστουνάκι της και με συμμάχους τις υπόλοιπες αισθήσεις της, που λέγεται ότι αναπτύσσουν οι τυφλοί από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Κάποιοι κοντοστάθηκαν και την παρατήρησαν, με ανάμεικτα συναισθήματα που κινούνταν μεταξύ περιέργειας και θαυμασμού.

Την Πέμπτη  15 Οκτωβρίου, ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού. Σημειώνεται ότι το λευκό μπαστούνι είναι το τεχνικό βοήθημα που χρησιμοποιούν τα άτομα με πρόβλημα όρασης για να εντοπίζουν και να αποφεύγουν τα εμπόδια στην πορεία τους, στην προσπάθεια τους να κινούνται μόνοι, ανεξάρτητοι και με ασφάλεια.

Πάντως, η αλήθεια είναι ότι με μέρες σαν αυτή ευαισθητοποιούμαστε και μας πιάνει περιστασιακά το… συγκινητικό μας.

Τότε μόνο συνειδητοποιούμε ότι ως κράτος, ως πόλη, ως κοινωνία, δεν έχουμε κάνει και πολλά πράγματα για τους συνανθρώπους μας που δεν βλέπουν, που δεν μπορούν να περπατήσουν, που δεν είναι εν πάση περιπτώσει αρτιμελείς ή δεν έχουν διανοητική διαύγεια. Είτε γιατί τους αδίκησε η φύση είτε γιατί κάποιο ατύχημα, κάποια «κακιά στιγμή», άλλαξε και ανέτρεψε τη ζωή τους για πάντα.

Και δεν μιλάμε μόνο για τις ίσες ευκαιρίες που (εννοείται ότι) θα πρέπει να έχουν στην εκπαίδευση και στον επαγγελματικό στίβο, αλλά και για τα αυτονόητα, που αφορούν τη διαχείριση της καθημερινότητας τους.

Μάς λείπουν ακόμη και οι στοιχειώδεις υποδομές για να περπατούν με σχετική ασφάλεια στο δρόμο.

Εάν δεν κάνουμε λάθος, (για την «τιμή των όπλων» και τα… μάτια του κόσμου;) στο πεζοδρόμιο της οδού Γούναρη έφτιαξαν πριν από χρόνια ένα «μονοπάτι» για τους τυφλούς, αλλά αυτό οδηγούσε σε κάποιο σημείο κατευθείαν πάνω στη στάση του λεωφορείου! Για τέτοια προνοητικότητα, ο λόγος!

Κατά τα άλλα, αρκεί που τα τελευταία χρόνια αρεσκόμαστε σε γενικές γραμμές να είμαστε «πολιτικώς ορθοί» στα λόγια, εξαντλώντας σε εξιδανικευμένες «ταμπέλες» (και) την ευαισθησία μας απέναντι στους συνανθρώπους μας που αντιμετωπίζουν πάσης φύσεως σωματικά και διανοητικά προβλήματα.

Έτσι, προφανώς αισθανόμαστε καλά και ήσυχοι με τη συνείδησή μας κάθε φορά που δεν τους αποκαλούμε «άτομα με ειδικές ανάγκες», αλλά «άτομα με ειδικές ικανότητες», «άτομα με ειδικές δεξιότητες» ή κάπως έτσι.

Και ας μην έχουμε κάνει ούτε τα απαραίτητα ώστε να συνυπάρχουν όσο το δυνατόν γίνεται πιο αρμονικά μαζί μας. Και ας κινδυνεύουν να γκρεμοτσακιστούν στους δρόμους και στα πεζοδρόμια αυτής της πόλης, όπως οι τυφλοί.

Εκτός πια αν θεωρούμε ότι δεν μάς έχουν πραγματικά ανάγκη, καθότι, όπως πολλοί συνηθίζουμε να λέμε, είναι «άτομα με ειδικές ικανότητες».