Πάτρα:Αίσθηση και αντιδράσεις από πρόταση Πρωτοδίκη – Για αποποινικοποίηση της συκοφαντικής δυσφήμισης | dete

Πάτρα:Αίσθηση και αντιδράσεις από πρόταση Πρωτοδίκη - Για αποποινικοποίηση της συκοφαντικής δυσφήμισης

η διαμόρφωση πρότασης για την αποποινικοποίηση των αδικημάτων δυσφήμησης και συκοφαντικής δυσφήμισης, στο πλαίσιο προσπαθειών ταχύτερης απονομής της δικαιοσύνης, προτείνει δικαστικός λειτουργός της Πάτρας προς το διοικητικό συμβούλιο της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων. Η άποψη ανοίγει κύκλο πολλών συζητήσεων - και διαφωνιών από την πλευρά του νομικού κόσμου της πόλης.
Η πρόταση,  διατυπώθηκε στις 26 του περασμένου Δεκεμβρίου, από τον πρόεδρο της Εφετειακής Επιτροπής Πατρών και Πρωτοδίκη Μιχαήλ Τσέφα, μέσω διαδικτυακής ανάρτησης στον ιστότοπο dikastis.blogspot.com όπου δικαστικοί λειτουργοί και έγκριτοι νομικοί δημοσιεύουν ζητήματα, ειδήσεις και απόψεις για ζητήματα του δικαστικού κλάδου.
Στη μακροσκελή δημοσίευση με θέμα «Θέσεις της Εφετειακής Επιτροπής Πατρών στο ΔΣ της ΕνΔΕ», που μάλιστα περιέχει σειρά απόψεων αναφορικά με ζητήματα που εθίγησαν σε συνεδρίαση της Ενωσης λίγες μέρες νωρίτερα, (7 Δεκεμβρίου 2019), αναφέρεται μεταξύ άλλων, ότι:
«Σε σχέση με το γενικό ζήτημα της ταχύτητας της απονομής δικαιοσύνης και του όγκου των υποθέσεων που συσσωρεύονται στα δικαστήρια, πρέπει πλέον να δούμε συστηματικά το ζήτημα της αποποινικοποίησης του αδικήματος της δυσφήμισης και συκοφαντικής δυσφήμισης (αρθ. 362-363 ΠΝ)».
Παροτρύνοντας ώστε το θέμα να συζητηθεί και να υποβληθεί σχετική πρόταση, με δεδομένο τον «μεγάλο όγκο τέτοιων υποθέσεων…», «…δυσανάλογο με το ποινικό υπόβαθρο που πρέπει να έχει στη σύγχρονη εποχή ένα τέτοιο αδίκημα».

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ

Ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Πατρών Αθανάσιος Ζούπας απέκρουσε τη σκέψη - πρόταση τονίζοντας ότι ο Δικηγορικός Σύλλογος Πατρών και γενικά ο νομικός κόσμος αδυνατεί να προσχωρήσει στη λογική που λέει ότι εις το όνομα της αποσυμφόρησης των δικαστικών υπηρεσιών από πληθώρα υποθέσεων, πρέπει κάποιος να μην βρίσκει κάποιος το δίκιο του. Συμπληρώνοντας ότι: «Το αν κάτι αποτελεί ποινικά κολάσιμο αδίκημα ή όχι το προσδιορίζει η ίδια κοινωνία. Για παράδειγμα, κάποτε η μοιχεία ήταν αδίκημα διότι για την κοινωνία αποτελούσε κολάσιμη ενέργεια, εν αντιθέσει με ό,τι ίσχυσε στα μετέπειτα χρόνια. Και δεν νομίζω πως η κοινωνία μας είναι σε σημείο που να αποδέχεται συμπεριφορές όπως της δυσφήμισης και συκοφάντησης».
ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ