Ο Τσίπρας εχθρός του Αλέξη… του Γ. Κοντογιάννη

 

Μια από τις κυριότερες απορίες που ασφαλώς έχει όποιος ξέρει από πολιτική αυτές τις μέρες της τραγωδίας των πυρκαγιών, είναι πως σκέφτεται και πως λειτουργεί αυτός ο πρωθυπουργός. Άκουσα έναν Υπουργό ονόματι Βερναρδάκη προχθές, οποίος προέρχεται από τον χώρο των επιχειρήσεων marketing, να μιλάει για το 44άρη πρωθυπουργό που φορτώθηκε τάχα τις αμαρτίες των προηγούμενων κυβερνήσεων. Καταρχήν από όσο ξέρουμε όλοι, μόνος του πάσχισε πάση θυσία να τις φορτωθεί και μάλιστα όσο    μπορούσε νωρίτερα και δεύτερον αμφιβάλλω εάν υπάρχει πλέον Έλληνας που να αισθάνεται ότι τον κυβερνάει ένας νεαρός 44 ετών. Η εικόνα του, η αποδειγμένη παρουσία του στις δύσκολες στιγμές της χώρας και το ύφος του, δείχνουν ένα πρόωρα γερασμένο μεσήλικα με τις ανασφάλειες ενός πολύ μεγαλύτερου.

Οι Πρωθυπουργοί σε αυτή τη χώρα, ακολουθούν μία πεπατημένη που στην περίπτωση του Τσίπρα αρχίζει να γίνεται από ότι αποδεικνύεται, ο πιο σοβαρός εχθρός του. Προσπαθούν να έχουν μειωμένο ποσοστό αντίληψης μιας κατάστασης με σκοπό τη προστασία τους από το περίφημο πολιτικό κόστος, θεωρώντας ότι η αντίληψη των συνεργατών τους είναι πάντα ικανή για δύο πράγματα: Για την ασφαλή διαχείριση της συγκεκριμένης κατάστασης και τη κατευθυνόμενη διαμόρφωση της κοινής γνώμης με προφανείς πολιτικούς σκοπούς. Βέβαια θα πεί κανείς, ότι είναι υποχρεωμένοι να ακούνε τις εισηγήσεις των Υπουργών τους και των στελεχών του κρατικού μηχανισμού. Τι άλλο να κάνουν; Ασφαλώς έτσι πρέπει να κάνουν. Η διαφορά όμως ενός διορατικού ηγέτη από έναν απλό πρωθυπουργό,   είναι ότι ο ηγέτης σκέφτεται πως την ώρα που καίγεται ο τόπος θέλουν να σώσουν το τομάρι τους και οι άλλοι γύρω του εκτός από τον ίδιο. Και αυτό δεν προϋποθέτει πάντα ειλικρινείς προθέσεις και σκέψεις…

Ακόμη και αν πιστέψουμε ότι στο τέλος εκείνης της ανεκδιήγητης σύσκεψης ενημέρωσης του πρωθυπουργού για την έκταση και τη δυσκολία των πυρκαγιών μόλις έφυγαν οι κάμαρες του είπαν για νεκρούς και αγνοούμενους, έπρεπε να πεί ξεκάθαρα: « Σταθείτε κύριοι. Δεν κυβερνάτε εσείς αυτή τη χώρα. Εγώ είμαι ο πρωθυπουργός και όταν υπάρχουν νεκροί, τι φόβος πανικού και κουραφέξαλα μου λέτε. Θα βγω να το πω εγώ στον ελληνικό λαό και να κλάψω πρώτος πριν αρχίσουν τα κανάλια». Λούφαξε, πήγε σπίτι του και έβαλε τον Τζανακόπουλο να βγάλει το φίδι από την τρύπα, επί τέσσερες μέρες! Την πέμπτη  μέρα που είχε βουίξει το σύμπαν για την τραγωδία  της Ελλάδας βγήκε να μιλήσει για πολιτική ευθύνη. Δεν είναι τυχαίο ότι τον στόλισαν για τα καλά τα μεγαλύτερα και εγκυρότερα ΜΜΕ όλου του πλανήτη για αυτή του την τακτική. Στο παρελθόν και άλλοι πρωθυπουργοί βέβαια είχαν παρόμοιες συμπεριφορές, ίσως όχι τόσο ενδεικτικές, αλλά έμοιαζαν αρκετά. Με άλλα ασφαλώς δεδομένα και σε άλλες εποχές. Οι πιο πολλοί είχαν την ίδια εξέλιξη. Έχασαν τις επόμενες εκλογές.

Γιατί άραγε ο 44άρης νεαρότερος πρωθυπουργός της χώρας έχει χάσει τον ενθουσιασμό του, έχει γεμίσει κόλακες γύρω του και αφήνει την εικόνα του να την στραπατσάρουν διάφοροι άσχετοι και άχρηστοι και ένας ‘’μπούλης’’ των νοτίων προαστίων; Γιατί έχει τελειώσει για τον Αλέξη αυτή η περίοδος διακυβέρνησης. Στο μυαλό του έχει μόνο τις επόμενες εκλογές,  το χρόνο που θα τις κάνει, τις δυσκολίες που θα μαγειρέψει για να πετύχει το κλίμα που θέλει και πως θα επιστρέψει μετά από όσο το δυνατό γρηγορότερα γίνεται αφού κάνει επαναστατική γυμναστική στην επόμενη κυβέρνηση μέχρι εσχάτων… Στην ουσία ο Τσίπρας μάχεται με τον Αλέξη και το αντίθετο… Κρίμα όμως… Χάθηκαν εκατό άνθρωποι.