Ο Σώτος, οι αγώνες κατς στην ΕΑΠ…. Κι ο Παπαλαζάρου | dete

Ο Σώτος, οι αγώνες κατς στην ΕΑΠ…. Κι ο Παπαλαζάρου

Το καλοκαίρι του 1964, ήταν το τελευταίο μου πριν φύγουμε οικογενειακώς για την Αθήνα… Αυτό το καλοκαίρι, γνώρισα καλύτερα την αγαπημένη μου Πάτρα, στις λόντζες του λιμανιού, στα κουρασμένα καϊκια της ιχθυόσκαλας και στους ογκόλιθους της χαβούζας μπροστά από τους μύλους του Τριάντη…                                                                                                                                                                                                            Δηλαδή στα μέρη που γύρναγε και δούλευε ο Σώτος.

Η Ζακυνθινιά θεία μου Τζοβανίνα, έμενε γωνία Ηπείρου με Τοφάλου, πίσω από τον Άγιο Διονύση, πάνω από την βρύση του Κοκάλα και απέναντι από το καφενείο του Βαζούρα. Στο ισόγειο έμενε ο  Σώτος που τον είχε υιοθετήσει το 1945 ένας συγγενής της θείας  μου που έμενε στην Ζάκυνθο. Ο Σώτος ήταν πολυτεχνίτης κι έκανε πολλές δουλειές, ήταν νταμαχιάρης, όπως λέγανε, δηλαδή δουλευταράς.

Σε μία από αυτές ήταν βοηθός στους αγώνες ελεύθερης πάλης (κατς) που γίνονταν στην ΕΑΠ, δηλαδή συνόδευε τους παλαιστές, άλλαζε την καρέκλα όταν την έσπαγε ο Αττίλιο κάθε φορά που ανέβαινε στο ριγκ και χώριζε τους παλαιστές όταν έκαναν πως αρπάζονταν έξω από τα αποδυτήρια. Έτσι μου είχε τάξει, πως όταν θα γίνονταν αγώνες θα με έβαζε στην κερκίδα να δω τους αγώνες. Ο Σώτος  εργαζόταν περιστασιακά – όταν δεν δούλευε στην σταφίδα -  και σαν λαμπαδόρος στα γρι-γρι. Όταν είχε σκούρο φεγγάρι, εξαφανιζόταν, καθώς τα γρι-γρι άραζαν στην Κάτω Αχαγιά και ερχόταν μόνο στην γέμιση, κερνώντας όλη την γειτονιά  κασέλες με σαρδέλες..

Ήταν γεννητάτος Αη Διονυσιώτης, Ιταλοπατρινός. Ο πατέρας του ήταν προπολεμικά οργανωμένος στο «φάτσιο», την ιταλική οργάνωση των ιταλικής καταγωγής κατοίκων της Ελλάδας. Τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940,  η αστυνομία περικύκλωσε το σπίτι τους, συνέλαβαν τον πατέρα του και τον έκλεισαν στις φυλακές Μαργαρίτη, καθώς υπήρχε ο φόβος πως το «φάτσιο» θα δρούσε σαν Πέμπτη φάλαγγα, δηλαδή να έδιναν πληροφορίες στους Ιταλούς για επικείμενους στόχους. Τον Μάϊο του 1941 όταν η Πάτρα πέρασε στην κατοχή των Ιταλών, το «φάτσιο» πήρε τα πάνω του, προσδοκώντας να γίνει η Πάτρα επαρχία της Ιταλίας. Τελικά τον Νοέμβριο του 1945, μετά την απελευθέρωση,  3000 Ιταλοπατρινοί με πολύ δάκρυ και πόνο, μετακόμισαν (εξορίστηκαν)  υποχρεωτικά στην Ιταλία κι ανάμεσα σε αυτούς η οικογένεια του Σώτου, ο οποίος γλύτωσε με την υιοθεσία και την αλλαγή της υπηκοότητας.

Η βασική δουλειά του ήταν  σταφιδεργάτης, γραμμένος στο σωματείο σταφιδεργατών «Η Σύμπραξις».που η πλειοψηφία των μελών του ήταν από τα Προσφυγικά, τον Άη Διονύση, την Ζάκυνθο και την Κεφαλονιά.  Είχε ειδικότητα καρφωτής στα ξύλινα κασελάκια της σταφίδας αλλά τώρα που είχαν καταργηθεί και η συσκευασία γινόταν με χαρτοκιβώτια, έγινε στοιβαδόρος και όταν τον έβγαζε ψηφίο ο πρόεδρος του Σωματείου, έπιανε πόστα πότε στου Μπελούση πότε στου Ραβαζούλα που τον προτιμούσαν γιατί ήταν πρόθυμος κι εργατικός. Και πόστιαζε τα κιβώτια που έβγαιναν από τη μηχανή, στον δρόμο, μέχρι να τα πάρουν τα κάρα για το φόρτωμα, στα “general cargo” που περίμεναν με τα ποτισμένα από την αρμύρα βίντσια, στις αποβάθρες του λιμανιού.  Αναλόγως τις ανάγκες και την εποχή δούλευε και στην μάκινα η στο σάκιασμα της χοντράδας, δηλαδή στα απορρίμματα η αλλοώς παρακράτημα που τα συγκέντρωνε ο ΑΣΟ για ξύδια και οινόπνευμα.

…………………………………………

Τέλος Αυγούστου γέμισαν οι κολώνες αφίσες. Στο γήπεδο της ΕΑΠ γίνονταν αγώνες ελεύθερης πάλης (ΚΑΤΣ) και οι πρωταγωνιστές ήταν ο Καρπόζηλος, ο Λαμπράκης, ο Παπαλαζάρου, ο Ναθαναήλ, ο Βούλγαρος Ζιγκολίνωφ, ο Νικόλα Σάγια, ο Τσικρικάς, ο φοβερός Αττίλιο  και ο Πατρινός Μανής. Δεν είχε αρχίσει ακόμη η «βεντέμα» στην σταφίδα και ο Σώτος έστειλε μήνυμα να περιμένουμε απέξω μαζί με τον γιό του τον Αντόνιο, που κάναμε παρέα για να μας βάλει μέσα χωρίς εισιτήριο.

Φωνές στην κερκίδα, βρισιές στους ατίθασους παλαιστές, αγριάδες στο ριγκ και φορές-φορές άγρια βλέμματα και απειλές-δήθεν- προς την κερκίδα. Οι θεατές νοιώθοντας ασφαλείς ανάμεσα στο πλήθος, απειλούσαν βρίζοντας τον Αττίλιο που είχε χτυπήσει ύπουλα τον Παπαλαζάρου, κι εκείνος πλησίαζε προς την κερκίδα, κάνοντας απειλητικές χειρονομίες, μουγκρίζοντας. Τότε ο Σώτος μαζί με άλλους τον κρατάγανε για να μην ανέβει στην κερκίδα εισπράττοντας και κατραπακιές από τον αφρισμένο Αττίλιο. Ο Παπαλαζάρου έδειχνε τα αίματα κι έβαζε τρικλοποδιές στον διαιτητή. Και μέσα στο πανδαιμόνιο, έβγαινε από τα αποδυτήρια ο Νικόλα Σάγια που έκανε την μοναδική «γέφυρα» όταν πάλευε και ηρεμούσε τον Παπαλαζάρου για να αποχωρήσει και ο Αττίλιο, ώστε να συνεχίσουν το δίδυμο Λαμπράκης – Ζιγκολίνωφ. Την νύχτα δεν κοιμήθηκα, έβλεπα την άγρια φάτσα του Αττίλιο και έτρεμα από τον φόβο μου.

Αργότερα στην Αθήνα, με την παρέα μου, πηγαίναμε στο πέταλο του γηπέδου της λεωφ.Αλεξάνδρας, για να παρακολουθήσουμε αγώνες ΚΑΤΣ, να δώ και πάλι τον Παπαλαζάρου και τον Λαμπράκη, όμως η φίρμα ήταν ο Σπύρος Αρίων η Μασίστας που πάλευε μέσα σε κλουβί χωρίς κανόνες και παρεμβάσεις από τον διαιτητή με τον «Ρώσο» Κοριένκο. Και βέβαια είχαμε και τον «Ρασπούτιν», για τον οποίο έγραφε η «Αθλητική Ηχώ»«Προσοχη! Μ’ αυτην την ιερη φορεσια κυκλοφορει ενα ανθρωπομορφο τερας με ψυχη αδιστακτη και κατεστραμενη. Προκειται για τον σατανικο «Ρασπουτιν»…»

Στον αγώνα αυτό ο «Ρασπούτιν» κατάφερε και έδεσε στα σχοινιά του ρινγκ τον Αττίλιο, του έριξε το ξύλο της χρονιάς και αυτός μετά το τέλος έκανε δηλώσεις εκδίκησης… που σημαίνει ότι εμείς περιμέναμε το επόμενο Σάββατο με αγωνία. Αλλά κατά βάθος είχα πάρει την εκδίκησή μου που είχε βαρέσει ύπουλα τον Παπαλαζάρου στο γήπεδο της ΕΑΠ.

(από την εφημερίδα 7 Μέρες Ενημέρωση)