Ο ιός της αφέλειας… | dete

Ο ιός της αφέλειας…

του Γιώργου Κοντογιάννη

 

Ζώντας στην εποχή των ιών και των ιώσεων έχουμε μάθει εδώ και δύο τρείς δεκαετίες τουλάχιστον, να χρησιμοποιούμε καθημερινά στο λεξιλόγιο μας επιστημονικές φράσεις και γινόμαστε μεταξύ φόβου και πανικού όλοι μας, λοιμοξιωλόγοι και υγιεινολόγοι. Όλα αυτά ασφαλώς αντιμετωπίζονται με την επιστήμη της ιατρικής και όσο εξελίσσεται η ζωή στον πολυτάραχο πλανήτη μας, τόσο θα τα βρίσκουμε μπροστά μας κυρίως εξαιτίας της αλόγιστης χρήσης τεχνολογιών ή της έκπτωσης αξιών και νόμων  με στόχο το μεγαλύτερο δυνατό όφελος. Ανθρώπων έργα και ανθρώπων λάθη οδηγούν λαούς και κοινωνίες συχνά στην απόγνωση αλλά και στην απειλή της συντέλειας.     Στην Ελλάδα ευτυχώς δεν έχουμε φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ακόμη, μιας και υποτίθεται ότι ζούμε στον αναπτυσσόμενο δυτικό πολιτισμό , αλλά από ιούς δεν πάμε πίσω γενικώς.

Ένας διαφορετικός ιός αρκετά ισχυρός και συχνά επικίνδυνος είναι αυτός που χτυπάει την ελληνική πολιτική πραγματικότητα κυρίως όταν μας κυβερνούν κεντροδεξιές κυβερνήσεις. Είναι ο ιός της αφέλειας που εκδηλώνεται με πράξεις και έργα πολιτικών τα οποία κάνουν συχνά των έλληνα πολίτη να προβληματίζεται για την νοημοσύνη και την ικανότητα λειτουργίας του πνεύματος όσων ψηφίζουμε να μας κυβερνήσουν. Δυστυχώς ο ιός της αφέλειας έχει φωλιάσει εδώ και δύο δεκαετίες το λιγότερο στη παράταξη της ΝΔ, η οποία όταν καλείται να κυβερνήσει,  δύσκολα αποφεύγει τα απανωτά κρούσματα και ακόμη πιο δύσκολα μπορεί να προβλέψει από που θα εκδηλωθεί αυτό το μικρόβιο και τι έκταση θα λάβει ανάλογα με αυτόν που το εκδηλώνει. Στο παρελθόν κινδύνεψαν σοβαρά από το ιό της αφέλειας κεντροδεξιές κυβερνήσεις όπως αυτή του Κώστα Καραμανλή αλλά και του Αντώνη Σαμαρά και πιο παλιά του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη…

Η παρούσα κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έδειξε από την αρχή μια εξαιρετική θωράκιση απέναντι στον πατροπαράδοτο ιό της κεντροδεξιάς πολιτικής αφέλειας κυρίως για δύο λόγους: Πρώτον γιατί εμπιστεύτηκε πρόσωπα  νέα ή παλιά προερχόμενα από άλλους χώρους και δεύτερον γιατί φάνηκε προετοιμασμένη και εκ των προτέρων οργανωμένη με τρόπο διαφορετικό απέναντι στις συνήθειες του πολιτικού κατεστημένου. Δυστυχώ ς δεν φαίνεται να γλιτώνει ούτε και αυτή από το πεπρωμένο της πολιτικής αφέλειας. Πρώτος « τον λίθο βαλέτω» ο πλέον έμπιστος της οικογένειας Μητσοτάκη υφυπουργός αθλητισμού Λευτέρης Αυγενάκης! Φοβικός, αυτοκαταστροφικός και λίγος απεδείχθη μπροστά στο «τέρας» που λέγεται παρασκήνιο του ελληνικού ποδοσφαίρου, παρασύροντας τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση  να «φυτρώσει» εκεί που δεν την «έσπειραν». Λες και ήταν κορόιδα οι  προηγούμενοι  που δεν βγάζανε τα κάστανα από την φωτιά παρ’ όλες τις κολεγιές τους και αυτοί, με το ίδιο «τέρας».  Αποχρώσες ενδείξεις πολιτικής αφέλειας είχαμε τελευταία και από τον νέο υπουργό μεταναστευτικής πολιτικής Νότη Μηταράκη ο οποίος χειρίζεται αν δεν το χει καταλάβει την μεγαλύτερη βόμβα στα θεμέλια της χώρας από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Και τέλος εκείνος ό διάλογος που κυκλοφόρησε ότι έγινε μεταξύ πρωθυπουργού και υπουργού άμυνας τις ώρες διέλευσης του τουρκικού ερευνητικού σκάφους  από την ελληνική υφαλοκρηπίδα όπου καταλάβαμε ότι ο υπουργός ένιωσε το λιγότερο σαν τον  Ουίνστον Τσώρτσιλ στις μέρες του Β παγκοσμίου πολέμου…

Είναι ειλικρινά δύσκολο τελικά να απαλλαγεί αυτή η παράταξη από τον ιό της αφέλειας γιατί οι γενεσιουργές αιτίες του βρίσκονται πολύ πίσω και έχουν σχέση με την εξαρχής σύσταση της και τη σχέση της με την πολιτική ιστορία και την ελληνική πραγματικότητα. Σήμερα η κυβέρνηση αυτή έχει απ ότι φαίνεται ένα μόνο εχθρό. Τον ιό της πολιτικής αφέλειας. Και αυτό δεν αρκεί να το παίρνει χαμπάρι και να το καταπολεμάει ο καθηγητής Γεραπετρίτης, πρέπει να το βλέπει και να το προλαβαίνει και ο Κυριάκος…