Οι «σταυρωτές» του Χαράλαμπου Γώγου και το μεγάλο κενό στο ΠΠΝΡ | dete

Οι «σταυρωτές» του Χαράλαμπου Γώγου και το μεγάλο κενό στο ΠΠΝΡ

Της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου

O ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΩΓΟΣ είναι ένας εγνωσμένης αξίας επιστήμονας. Οι πολλοί στην Πάτρα τον γνωρίζουν εδώ και χρόνια. Τον ξέρουν με το μικρό του όνομα. Άλλωστε οι περισσότεροι έχουν λίγο πολύ δεχθεί τις υπηρεσίες του. Το πανελλήνιο   τον έμαθε όταν τον είδε στην τηλεόραση λόγω κορωνοϊού.  Δυστυχώς έτσι συμβαίνει με τους επιστήμονες σε αυτή τη χώρα. Τους μαθαίνεις όταν βγαίνουν - για όποιο λόγο- στο γυαλί.

ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, Ο Λάμπης (όπως τον λένε οι φίλοι στην Πάτρα) Γώγος, έγινε το πρόσωπο των ημερών ενώ οι φήμες περί μετακόμισής του στην Αθήνα άρχισαν να δίνουν και να παίρνουν από τη στιγμή που αυξήθηκαν οι εμφανίσεις του στα τηλεοπτικά μέσα της πρωτεύουσας και μαζί με αυτές και  οι «διαρροές» που τον ήθελαν να πολιτεύεται. Κάτι ανάλογο με τον Σωτήρη Τσιόρδα δηλαδή τον οποίο κάποιοι «έβλεπαν» ακόμη και ως  υπουργό στη θέση του υπουργού κατά τα γνωστά και συνήθη.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι ότι το τελευταίο χρονικό διάστημα, είχαν πολλοί την αίσθηση ότι δεν αργεί η στιγμή που θα πάρει τα ιμάτιά του και θα μας αποχαιρετήσει. Η αίσθηση αυτή μάλιστα, όπως και οι εμφανίσεις στα αθηναϊκά ΜΜΕ εντάθηκαν μετά την υποψηφιότητά του τον περασμένο Ιούλιο για τη θέση του Προέδρου της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών, θέση που τελικά κατέλαβε ο Αρκάς Παναγιώτης Μέγας, ενώ κορυφώθηκε όταν έκανε εμφάνιση στην καθιερωμένη ενημέρωση για τον κορωνοϊό πλάι στον Νίκο Χαρδαλιά.

ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗ γνωστοποίηση της μετακόμισης του Χαράλαμπου Γώγου, οι φήμες στα πηγαδάκια της Πάτρας τον ήθελαν πότε υποψήφιο βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας στον Νομό Αχαΐας και πότε υποψήφιο για Δήμαρχο Πατρέων. Είχαν ήδη μάλιστα αρχίσει να συγκεντρώνονται οι οπαδοί της ιδέας να διεκδικήσει στις επόμενες εκλογές τη Μαιζώνος ο «στρατηγός» της μάχης κατά του κορωνοϊού στη Δυτική Ελλάδα.  Εκτιμήθηκε ότι η αναγνωσιμότητα που απέκτησε αλλά και το γεγονός ότι πέτυχε να κοντρολάρει επιτυχώς την υγειονομική κρίση στην περιοχή, είναι δύο πολύ καλά διαβατήρια για να φτάσει κανείς στην καρέκλα του Δημάρχου.

Ο ΓΩΓΟΣ, ο οποίος μπήκε σε όλα τα σπίτια της χώρας και … κάθισε στα τραπέζια των οικογενειών με φράσεις όπως «ο Γώγος είπε…» δεν φαίνεται να πολιτεύεται. Τουλάχιστον όχι προς στιγμήν. Αλλά ναι, φεύγει. Αφήνοντας άλλο ένα κενό στο δημόσιο σύστημα υγείας της περιοχής, από τα πολλά που δεν αναπληρώθηκαν και αφορούν επιστήμονες με περγαμηνές που είδαν, αποείδαν και μετακόμισαν στον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος είναι σαφέστατα πιο ελκυστικός για λόγους που δεν χρειάζεται να εξηγήσει κανείς. Και ο οποίος φαίνεται να είναι το ίδιο επιρρεπής σε όσους γίνονται γνωστοί- άρα και απολύτως αναγνωρίσιμοι- μέσα από την τηλεόραση.

Ο ΓΩΓΟΣ λοιπόν, ο στρατηγός της πανδημίας στη Δυτική Ελλάδα, ο  γιατρός που αγαπάει τον ασθενή και είναι γνωστός σε όλους στο Ρίο ως ο διακριτικός, σεμνός και συνεπής άνθρωπος  που συναντάς σχεδόν σε όλους τους διαδρόμους του νοσοκομείου λόγω της πολυσχιδούς του δράσης χωρίς να γνωρίζει τι θα πει ωράριο ( διευθυντής της Παθολογικής Κλινικής, διευθυντής Ιατρικής Υπηρεσίας, καθηγητής στο αμφιθέατρα της Ιατρικής Σχολής), πέρασε- όπως όλοι όσοι ζουν σε αυτή τη χώρα- από το «δόξα σοι» στο «σταύρωσον» όταν ανακοινώθηκε η απόφασή του να επιλέξει τον ιδιωτικό τομέα σε θέση άκρως προκλητική για τον οποιονδήποτε, λίγο πριν τη συνταξιοδότησή του.

Οι συγγραφείς σεναρίων

ΈΝΑ ΠΡΟΧΕΙΡΟ «ΣΕΡΦΑΡΙΣΜΑ» στα social media αρκεί για να κατανοήσει κανείς το εύρος των επιθέσεων που δέχεται για αυτή την επιλογή του. Πρωταγωνιστές οι «δεν υπάρχει κορωνοϊός», «δεν χρειάζονται οι μάσκες», «όλα είναι μέρος του σκοτεινού σχεδίου».

Αυτοί λοιπόν κυρίως, αλλά και άλλοι πολλοί,  έχουν αναλωθεί σε έναν οχετό εναντίον του καθηγητή που συντείνει στην εξής διαπίστωση: «για αυτό έβγαινε και έλεγε ότι υπάρχει κορωνοϊός και έκανε δηλώσεις και τρόμαζε τον κόσμο, επειδή υπηρετούσε το σχέδιο της κυβέρνησης η οποία τώρα του το ξεπληρώνει με μια θέση στο μεγάλο ιδιωτικό νοσοκομείο. Το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις ξεχρεώνουν με υψηλές και συνήθως αργόμισθες θέσεις στο δημόσιο δεν πέρασε από το μυαλό των επικριτών του πληκτρολογίου).

ΘΑ ΗΤΑΝ ΕΩΣ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΑ όλα αυτά αν δεν αποτύπωναν τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα που θέλει κάθε έναν που ξεχωρίζει να γίνεται βορρά στο στόμα όσων –κατά κανόνα εμπαθών μετρίων- αναζητούν να βρουν το λόγο της υπεροχής σε κάποια σκοτεινά κέντρα επιβολής του. Ουδείς για παράδειγμα ασχολήθηκε με το γεγονός ότι ήταν το πανελλαδικά αναγνωρισμένο επιστημονικό κύρος του κ. Γώγου αυτό που τον ανέδειξε ως μέλος της Επιτροπής Αντιμετώπισης Εκτάκτων Συμβάντων Δημόσιας Υγείας από Λοιμογόνους Παράγοντες της χώρας. Αυτό είναι μια απλή λεπτομέρεια για τους διακινητές χολής. 

Πλήγμα εν μέσω δεύτερου κύματος

ΣΕ ΚΑΘΕ περίπτωση η απομάκρυνση Γώγου, ιδίως εν μέσω του δεύτερου κύματος της πανδημίας είναι ένα μεγάλο πλήγμα για την περιοχή και για το νοσοκομείο του Ρίου που είναι νοσοκομείο αναφοράς του κορωνοϊού. Και μόνο το γεγονός ότι έχει το know how και έχει κατεξοχήν διαχειριστεί το θέμα και μάλιστα επιτυχώς, δημιουργεί ένα κενό τη χειρότερη χρονικά στιγμή.

ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ από το δημόσιο σύστημα υγείας όλο και περισσότερων επιστημόνων εγνωσμένης αξίας αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες πληγές του σε όλη τη χώρα και βεβαίως και στην περιοχή της Δυτικής Ελλάδας. Η κατάσταση είναι γνωστή: τα νοσηλευτήρια «ξηλώνονται», οι γιατροί παραιτούνται, ο κόσμος στρέφεται στον ιδιωτικό τομέα.

ΣΕ Ο,ΤΙ αφορά δε τους γιατρούς υψηλού επιστημονικού κύρους, αυτοί βρίσκονται αντιμέτωποι με καταστάσεις που προκαλούν θλίψη. Από τα «πριονίσματα» της θέσης τους ή της όποιας επιδίωξής τους να καταλάβουν μια θέση, μέχρι το γεγονός ότι στις κλινικές τους αναγκάζονται να κάνουν τους ζογκλέρ για να λειτουργήσουν αυτές με τρόπο που θα τον έλεγες στοιχειωδώς ικανοποιητικό καθώς οι ελλείψεις «χορεύουν» στο ρυθμό των τεντωμένων νεύρων.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ μέχρι την εποχή του Δουγένη, τέτοια ζούσαμε και εδώ στο νοσοκομείο Ρίου. Και θα συνεχίσουμε να τα ζούμε όσο δεν αποτολμά κανείς μια γενναία μεταρρύθμιση στο ΕΣΥ, το οποίο από  τον Γεννηματά μέχρι σήμερα έχει γίνει εστία νοσηρότητας και δυσλειτουργίας. Ο Γώγος και άλλοι πολλοί Γώγοι, κάποια στιγμή κουράζονται. Και είναι η στιγμή που κοιτάζουν αλλού. Εκεί που απέφευγαν μέχρι σήμερα να κοιτάξουν.

(από τη στήλη Η ΠΡΟΚΑ της εφημερίδας 7 Μέρες Ενημέρωση)