Νόμος είναι το δίκιο του χρυσόψαρου…   | dete

Νόμος είναι το δίκιο του χρυσόψαρου…  

Του Γιώργου Κοντογιάννη

Ο κυριότερος λόγος για τον οποίο μια κοινωνία έχει την ανάγκη να αλλάξει τους νόμους που αφορούν τις θεωρητικά ποινικά κολάσιμες πράξεις των πολιτών της, είναι η εξέλιξη της ζωής και οι προκλήσεις της κάθε εποχής. Αυτό σημαίνει ότι νόμοι καταργούνται, αντικαθίστανται με άλλους ή συμπληρώνονται ανάλογα με τις απαιτήσεις των καιρών. Στις περισσότερες χώρες του Δυτικού κόσμου η γνώση των νόμων είναι ζήτημα παιδείας και νοοτροπίας λαών και κυβερνώντων. Έτσι υπάρχουν ελάχιστες περιπτώσεις που η παραβατικότητα επικαλείται την άγνοια νόμου. Οι νέοι άνθρωποι που αποκτούν στοιχεία μόρφωσης σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, αποκτούν και την έννοια του σεβασμού στους νόμους, χωρίς να σημαίνει πάντα απόλυτη υποταγή, αλλά τουλάχιστον ανάληψη περί στοιχειώδους νομοτέλειας.

Στην Ελλάδα οι νόμοι φτιάχνονται για δύο λόγους: πρώτον για να καταπατώνται και δεύτερον για να κολακεύονται ή να εξυπηρετούνται ακόμη, κατηγορίες ψηφοφόρων. Σπάνια η αναμόρφωση του ποινικού κώδικα καταργεί αναχρονιστικές διατάξεις παρά μόνο εάν ένα κόμμα θεωρήσει ότι πλήττεται η ιδεοληπτική την έκφραση και η προσέγγιση κάποιου κοινωνικού ζητήματος  ή συμπεριφοράς. Χιλιάδες νόμοι παραμένουν ακόμη ανενεργοί, άλλοι τόσοι έχουν ηλικία που αγγίζει τις επτά ή και οκτώ δεκαετίες και κάποιοι άλλοι περιμένουν έναν άλλο νόμο να διευκρινίζει τις διατάξεις τους. Αυτό το τελευταίο είναι και η μεγαλύτερη πληγή τα τελευταία χρόνια. Για να το πούμε πρακτικά και περιγραφικά, εάν ο νόμος που ψηφίστηκε είναι δέκα σελίδες, οι ερμηνευτικές διατάξεις που ψηφίζονται μετά το νόμο, είναι δέκα τόμοι! Και ασφαλώς αναρωτιέται κανείς: Τι στα κομμάτια νόμος είναι αυτός;

Δύο νομοθετήματα εντελώς αντίθετα δείχνουν πως τα τελευταία χρόνια οι πολιτικοί μας αντιλαμβάνονται τι σημαίνει νόμος για την ελληνική κοινωνία και ποια είναι η σχέση των νόμων του κράτους με τη ζωή των πολιτών. Ο περίφημος νόμος Παρασκευόπουλου, ο 4322 του 2015, που είχε στόχο την αποσυμφόρηση των φυλακών και είχε τελικά αποτέλεσμα να γεμίσει η χώρα σκληρούς κακοποιούς ντόπιου και εισαγώμενου εγκλήματος και τώρα η περίφημη διάταξη περί ποινικοποίησης της βλασφημίας με την οποία ο μικροβιολόγος- βιοπαθολόγος Υπουργός Δικαιοσύνης Κώστας Τσιάρας επιχείρησε να παράσχει νομική κάλυψη στο Θεό! Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει υποκρύπτουσα κολακεία και χάιδεμα αυτιών σε συγκεκριμένους ψηφοφόρους. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε πρώτο κόμμα στις φυλακές στις τελευταίες εκλογές και προφανώς δεν είναι τυχαίο ότι η απόπειρα του νυν Υπουργού Δικαιοσύνης για τη βλασφημία, έκλεινε το μάτι στην αποκαλούμενη "δεξιά" Του Κυρίου...

Έτσι υφαίνεται ένα γαϊτανάκι πολιτικής εκμετάλλευσης της έννοιας νομοτέλεια και νόμοι, όπου η πολιτική δεν αφήνει χώρο στη γνώση, την παιδεία γενικότερα και το σεβασμό, να επιβάλλουν στην κοινωνία και στη νομοθετική εξουσία την ανάγκη θέσπισης ή αναμόρφωσης νόμων. Όσο κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ τον κατηγορούσε η ΝΔ για "ιδεολογικό υπερασπιστή του μπάχαλου" και τώρα που κυβερνάει η ΝΔ τη κατηγορεί ο ΣΥΡΙΖΑ για απόπειρα "παλινόρθωσης του κράτους της δεξιάς με το δόγμα Νόμος και Τάξη". Το ερώτημα είναι γιατί επιμένουν τα κόμματα εξουσίας σε αυτή τη μπαγιάτικη διαχωριστική γραμμή και διχαστική αντίληψη. Γιατί απλά ξέρουν ότι υπάρχει ένας λαός που έχει μνήμη χρυσόψαρου και αγαπημένο του έδεσμα είναι συχνά το κουτόχορτο... Τουτέστιν ο θεός να μας φυλάει από τους νόμους, τη παράβαση και την εφαρμογή τους, τελικά...