Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν οι πανελλαδικές… | dete

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν οι πανελλαδικές…

Του Διονύση Ζακυνθινού

 

Κάποτε τα πράγματα δεν ήταν όπως είναι σήμερα. Παλαιότερα οι τόνοι ήταν δραματικοί. Τα σχολεία όπου διεξάγονταν οι πανελλαδικές (ή πανελλήνιες) εξετάσεις πολιορκούνταν από τους γονείς των διαγωνιζομένων μαθητών.

Μητέρες έφταναν στο σημείο να στήνονται έξω από τα σχολικά συγκροτήματα ακόμη και με το βελονάκι στο χέρι, γιατί εφόσον δεν έγραφαν οι ίδιες το πλέξιμο ήταν μια εναλλακτική επιλογή για να περάσει η ώρα και να καταπολεμήσουν το άγχος τους.

Όλα ξεκινούσαν βεβαίως με την… παραδοσιακή ραδιοφωνική μετάδοση των θεμάτων, ενώ έκλειναν με τον υπολογισμό των γραπτών επιδόσεων.

Όποιο σπίτι είχε παιδί που έδινε εξετάσεις ήταν επί μέρες σε κατάσταση συναγερμού, στην οποία συμμετείχαν σε ένδειξη συμπαράστασης συγγενείς και φίλοι, από κοντά και οι γείτονες. Διότι τότε υπήρχε ακόμη με την κυριολεκτική έννοια του όρου η γειτονιά, η οποία ήταν κι αυτή στις δόξες της.

Την ημέρα της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων το σπίτι του οποίου το παιδί είχε πετύχει το γιόρταζε δεόντως, και με τα ανάλογα τραπεζώματα στα οποία περίοπτη θέση είχαν τιμητική θέση όλοι όσοι συμπαραστάθηκαν στην οικογένεια τις κρίσιμες ώρες της μάχης. Αντιθέτως, στο σπίτι του οποίου το τέκνο είχε αποτύχει, το κλίμα ήταν βαρύ, σχεδόν πένθιμο, σαν να υπήρχε κηδεία ένα πράγμα.

Τα χρόνια πέρασαν, οι τόνοι σταδιακά έπεσαν. Εκείνο που δεν άλλαξε είναι η μεγάλη δημοσιοποίηση που δίνουμε ως χώρα στη διεξαγωγή των συγκεκριμένων εξετάσεων. Ενδεικτικά είναι τα σχετικά μηνύματα πολιτικών αρχηγών, βουλευτών, επίδοξων βουλευτών, και πάει λέγοντας. Μπορεί οι περισσότεροι γονείς να μην στέκονται πλέον με τις ώρες έξω από τα σχολεία, αλλά οι εξετάσεις εξακολουθούν να δεσπόζουν στην επικαιρότητα, ως ένα από τα κυρίαρχα θέματα της. Ίσως γιατί ως συναισθηματικός λαός που είμαστε ρέπουμε στην υπερβολή, αν και φέτος, μετά από τα όσα περάσαμε με τον κορωνοϊό, το κλίμα ήταν σαφώς πιο υποτονικό.

Όμως, το σκηνικό ήταν κατά τα άλλα ίδιο και απαράλλαχτο, με τα ρεπορτάζ και τις αναλύσεις για την ευκολία ή τη δυσκολία των θεμάτων να δίνουν και να παίρνουν.

Και στο τέλος, τι θα απομείνει; Τα αφιερώματα στα μέσα ενημέρωσης για τους πρώτους μεταξύ των πρώτων, που απολαμβάνουν τα 15 λεπτά δημοσιότητας για τα οποία είχε μιλήσει ο Άντι Γουόρχολ, οι καθιερωμένες ευχαριστήριες δηλώσεις για τα φροντιστήρια που συνέβαλαν στην επιτυχία, το στερεότυπο λεκτικό σχήμα ότι αυτή ήρθε «με μεθοδικό διάβασμα».

Και αργότερα, όταν θα έχουν σβήσει πια τα φώτα της δημοσιότητας, θα ξεκινήσει ένας άλλος αγώνας, πιο σκληρός, που θα απαιτεί ακόμη μεγαλύτερες θυσίες απ’ όλη την οικογένεια, πρωτίστως οικονομικές.

Ο στόχος θα είναι η έγκαιρη και επιτυχής περάτωση των σπουδών, που θα δώσει στη συνέχεια τη θέση του σ’ αυτόν της απόκτησης του απαραίτητου μεταπτυχιακού, για να καταλήξει στην εναγώνια αναζήτηση μιας δουλειάς, με τη φυγή στο εξωτερικό να είναι ένα από τα επικρατέστερα σενάρια.

 

ΠΗΓΗ: 7 ΜΕΡΕΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ