Κι εσύ κατακαημένη Πάτρα…. | dete

Κι εσύ κατακαημένη Πάτρα….

Του Γιώργου Κοντογιάννη

Ανήκω σε αυτούς που ανησυχούν και προβληματίζονται για την τύχη και το μέλλον της Πάτρας γεννηθήκαμε, την αγαπάμε και μείναμε εδώ να βιώνουμε την καθημερινότητα της. Δυστυχώς ενώ σε όλα σχεδόν τα αστικά κέντρα της χώρας παρόμοια κατηγορία πολιτών, είναι κυρίαρχη και διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό την πορεία τους, εδώ όσοι ανησυχούμε είμαστε λίγοι, απ ‘ότι φαίνεται ανίσχυροι και ίσως κοντεύουμε να γίνουμε σε λίγο καιρό γραφικοί. Η διαμόρφωση της τύχης αυτής της πόλης στο μέλλον κατά ένα μοναδικά περίεργο τρόπο έχει αφεθεί σε δύο πράγματα: Σε κομματικούς συναισθηματισμούς κάθε είδους και σε μια ιδιόμορφη κοινωνική απάθεια του τύπου «μακριά απ’ την πόρτα μου» ή να «ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Έτσι έμαθε να ζει μια πόλη του σεφτέ και όχι των εσόδων, χωρίς παραγωγική πηγή γύρω της, με την πιο ισχνή επισκεψιμότητα αστικού κέντρου σε όλη τη χώρα. Κι αυτή η νοοτροπία δεν αλλάζει. Αναδεικνύοντας ταυτόχρονα και τα πρότυπα που την διαχειρίζονται τα τελευταία χρόνια.

 

Όμως όπως λένε και τα δεκάδες τηλεοπτικά spot της περιόδου του κορονοϊου, «τα πράγματα είναι σοβαρά», τώρα πια για την Πάτρα! Ήδη σε κεντρικούς και περιφερειακούς δρόμους έκαναν την εμφάνιση τους τόσα ενοικιαστήρια και πολλά πωλητήρια που η ταχύτητα τους είναι μεγαλύτερη απ’ ΄οτι τα πρώτα χρόνια των μνημονίων. Κι αυτό γιατί η υπερπληθώρα καταστημάτων εστίασης και αναψυχής τα τελευταία πέντε – έξη χρόνια, αλλά και άλλου είδους επιχειρήσεων που δειλά δειλά εμφανίστηκαν κυρίως μετά το 2018, δεν βρίσκει ανταπόκριση πλέον από τα διαρκώς πλέον αυξανόμενα προβλήματα λόγω κορονοϊου και μειωμένα έσοδα λόγω έλλειψης γενικότερων εσόδων της πόλης.

 

Μια από τις σοβαρότερες αλλαγές στην Ελληνική παιδεία που πάνε να εφαρμόσουν από την ανάγκη της πανδημίας, είναι η τηλεκπαίδευση σε κάποιες σχολές και βαθμίδες των Πανεπιστημίων της Χώρας. Κατά τα ψέματα, αυτό σε μια πενταετία το λιγότερο θα αποτελέσει νέα τελευτώσα πληγή για την πόλη της Πάτρας. Κινδυνεύει να γκρεμίσει από τον «θρόνο του» ο φοιτητικός τζίρος. Τα δυάρια και οι γκαρσονιέρες δεν θα είναι ια η κύρια πηγή εσόδων για χιλιάδες οικογένειες της τοπικής κοινωνίας και εάν όντως προχωρήσει η Ελληνική Ανώτατη Παιδεία σε μορφές τηλεκπαίδευσης, τα επόμενα χρόνια ούτε οι μισοί φοιτητές δεν θα ζουν στην Πάτρα τροφοδοτώντας την τοπική οικονομία όπως μέχρι σήμερα. Στο μεταξύ δεν φαίνεται στο άμεσο ορίζοντα καμία πηγή εσόδων στην τοπική οικονομία ούτε από ξηράς ούτε από θαλάσσης και όλα όσα ακούγονται είναι κυρίως ασκήσεις επί χάρτου. Οι υποδομές μας επίσης άγονται και φέρονται μεταξύ ξένων προς την πόλη συμφερόντων και τοπικής κομματικής γυμναστικής… Πως θα ζήσουμε; Καλά να είμαστε! Σε τι πόλη θα κυκλοφορούμε; Από πού περιμένει η Πάτρα για να ζήσει; Ποια είναι η τύχη της στην μετά κορονοϊο εποχή που ήδη δρομολογήθηκε; Στο άμεσο και μακρινότερο μέλλον;

 

Θα μου πείτε «άσε μας ρε φίλε πρωί πρωί Παρασκευή κι εσύ με τις ανησυχίες σου»!  Καλά να είμαστε και δεν βαριέσαι. Άμα έχουμε την υγεία μας θα γίνουν όλα σιγά σιγά! Σας ομολογώ ότι είμαι έτοιμος να προχωρήσω σε αυτή τη λογική και να μην ξανασχοληθώ και να μην ξαναπροβληματιστώ για το θέμα Πάτρα σήμερα και αύριο. Είναι όμως που περπατάω στους δρόμυς της πόλης μου και ακούω ότι αντί να φταίει το ξερό μας το κεφάλι εδώ στην Πάτρα, φταίει ο καπιταλισμός και η παγκοσμιοποίηση. Για ‘υτο θυμάμαι καμία φορά…