ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ: Το Σιντριβάνι της πλατείας και η καταβρεχτήρα του Δήμου… | dete

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ: Το Σιντριβάνι της πλατείας και η καταβρεχτήρα του Δήμου…

Πράγματι η νέα πλατεία Ομονοίας στην Αθήνα, αναμόρφωσε τελείως την περιοχή που το είχε μεγάλη ανάγκη, από την υποβάθμιση που έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια. Το δε σιντριβάνι είναι φαντασμαγορικό και προσθέτει ιδιαίτερη αίγλη στην περιοχή. Είχαμε κι εμείς στην Πάτρα ένα υπέροχο σιντριβάνι, με χρωματιστά νερά που χορεύανε στα Ψηλά Αλώνια που την δεκαετία του 1960, ήταν πόλος έλξης κατοίκων κι επισκεπτών.

……………………………………..

Κατά τα σχολικά έτη 1959-1960 και 1960-1961 στο πρότυπο Δημοτικό Σχολείο της Α’ Περιφέρειας Πατρών, έγινε μια προσπάθεια για να εφαρμοσθεί η αρχή της μελέτης του περιβάλλοντος. Με βάση την εργασία αυτή που έγινε με την καθοδήγηση του Δρος Παιδαγωγικών, Επιθεωρητού Δημοτικών Σχολείων Ηλία Ξηροτύρη και την συνεργασία των δασκάλων Αχ.Παπαδόπουλου, Γρηγ. Αρβανίτη και Νικ. Κωτσελένη και τους μαθητές από τι; Δ΄, Ε΄, και ΣΤ΄τάξεις, εκδόθηκε το βιβλίο με τίτλο «ΓΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ» (Πατριδογνωστικό Ανάγνωσμα).

Περιέχει πολύ  χρήσιμες πληροφορίες για την Πάτρα του 1960 και στο κεφάλαιο πλατείες της πόλης, αναφέρει:

«Η πλατεία Υψηλών Αλωνίων, είναι η μεγαλύτερη και ομορφότερη πλατεία της Πάτρας. Το εμβαδόν της πλατείας είναι 11715 τετραγωνικά μέτρα. Στο κέντρο της, έπειτα από την αναμόρφωσή της, κατασκεύασαν ένα υπέροχο κηπάριο με θαυμάσιο σχέδιο. Μέσα σε αυτό βρίσκονται, σαν πανύψηλες στήλες, οκτώ φοίνικες, οι οποίοι το Φθινόπωρο μετα πράσινα και πρασινοκίτρινα φύλλα τους και τους κίτρινους καρπούς τους, που κρέμονται σαν σταφύλια, δίνουν μια ξεχωριστή ομορφιά.

Επίσης στο ίδιο κηπάριο, με τις συνεχείς και φιλότιμες προσπάθειες των ανθοκόμων του Δήμου, έχουν φυτέψει διάφορα καλλωπιστικά φυτά και πολύχρωμα άνθη, που κάνουν τους επισκέπτες να τα θαυμάζουν ολόκληρες ώρες. Εκείνο όμως που δίνει στο κηπάριο και γενικά στην πλατεία, μια φαντασμαγορική όψη είναι το σιντριβάνι, που βρίσκεται στο κέντρο του κηπαρίου.

Τούτο με σύστημα εκτοξεύσεως του νερού προς τα επάνω με τρεις σειρές βρύσες και τα δώδεκα χρωματιστά φώτα του που βρίσκονται κάτω και γύρω από αυτές, χρωματίζουν το νερό την νύχτα με θαυμάσιους συνδυασμούς και κάνουν τους ανθρώπους, ιδίως αυτούς που για πρώτη φορά το βλέπουν, να θαυμάζουν και να καμαρώνουν για την όλη εμφάνιση. Για να φαίνονται την νύχτα τα καλλωπιστικά φυτά και τα πολύχρωμα άνθη του κηπαρίου έχουν τοποθετήσει μέσα σε αυτό πολλά ζευγάρια φώτα σαν μανιτάρια.

Γύρω γύρω στην περίμετρο της πλατείας και σε δύο σειρές έχουν φυτέψει πολλά πεύκα, που με το πράσινο φύλλωμά τους χαρίζουν ομορφιά, δροσιά και υγεία. Κάτω από αυτά και σε πλάτος 11 μέτρων την πλατεία έχουν στρώσει με τσιμέντο, ενώ την υπόλοιπη με χοντρή άμμο.

Στις τέσσερις γωνιές της και προς το εσωτερικό της έχουν άλλα κηπάρια με πεύκα, άνθη και χόρτα σαν πράσινους τάπητας. Στο μέσον της Δυτικής πλευράς της και σε απόσταση 25 μέτρων περίπου από αυτή, είναι στημένος πάνω σε μαρμάρινη βάση ο χάλκινος αδριάντας του Παλαιών Πατρών Γερμανού, πάνω σε μαρμάρινη βάση, για να θυμίζει σε όλους τις υπηρεσίες πού πρόσφερε στην πατρίδα μας.

Εδώ συγκεντρώνονται στις 24 Μαρτίου κάθε χρόνο οι μαθηταί όλων των σχολείων της πόλεως, Δημοτικών και Γυμνασίων και όλες οι αρχές του τόπου και καταθέτουν ευλαβικά δάφνινα στεφάνια ως φόρο τιμής στους ήρωες του 1821, οι οποίοι με το αίμα τους χάρισαν στην πατρίδα μας την λευθεριά. Ακόμη στην Δυτική πλευρά της και απέναντι του ανδριάντα του Παλαιών Πατρών Γερμανού, μετά από τον δρόμο που χωρίζει την πλατεία, ένας μηχανικός του στρατού έφτιασε το ηλιακόν ωρολόγιον. Στην νοτιοδυτική γωνία της κι επάνω σε τριγωνική νησίδα είναι στημένη η ολόλευκη από μάρμαρο προτομή του Πατρινού ποιητή Κωστή Παλαμά, που υπήρξε ο καλύτερος ποιητής της Ελλάδος στα χρόνια του».

………………………………

Αρχές της δεκαετίας του 60. Τα καλοκαιρινά απογεύματα παίζαμε στα Ψηλαλώνια, ενώ οι μεγάλοι δροσίζονταν κάτω από τα πεύκα με μία λεμονάδα Λουξ ή Ζήτα‒ ό,τι έφερνε το γκαρσόνι. Η Ζήτα, με το σήμα «Ζ» στην ετικέτα και στο καπάκι, ήταν παραγωγή της οικογένειας Χάχαλη και σαν διαφήμιση είχε το σύνθημα «Πιες Ζήτα και ξαναζήτα».

Κι εμείς οι πιτσιρικάδες, περιμέναμε με αγωνία πότε θα φανεί από την ανηφόρα της Αθ. Διάκου η καταβρεχτήρα του Δήμου και, μόλις ανέβαινε στην πλατεία για να καταβρέξει το χώμα, τρέχαμε από πίσω για να βραχούμε και να δροσιστούμε. Τότε ο οδηγός της, που μας γνώριζε και του άρεσε το παιχνίδι, άνοιγε τη μεγάλη κλίμακα, κι εμείς τρέχαμε για να μη γίνουμε λούτσα‒ αυτό ήταν το παιχνίδι μας. Πολλοί δρόμοι ήταν χωμάτινοι, και το καλοκαίρι, κάθε απόγευμα, περνούσαν οι καταβρεχτήρες του Δήμου, προκειμένου να καταλαγιάζει η σκόνη. Η μυρωδιά από την αχνούρα του βρεγμένου χώματος έδινε μια ευχάριστη αίσθηση δροσιάς στην πλατεία και στις γειτονιές.

Οι καταβρεχτήρες είχαν ως ορμητήριο το συνεργείο του Δήμου στην οδό Αρείας, κάτω από τα Ψηλαλώνια. Έμπαιναν στη σειρά και γέμιζαν νερό από τη βρύση μπροστά από το συνεργείο, που έτρεχε ασταμάτητα.

Στην πλατεία τα απογεύματα, από νωρίς, έπιανε στασίδι ένας πλανόδιος φωτογράφος, μελαχρινός, με χοντρό μουστάκι, με ένα μεγάλο τρίποδο και ξύλινη φωτογραφική μηχανή. Το στέκι του ήταν μπροστά από το άγαλμα του Παλαιών Πατρών Γερμανού και είχε μαζί του το σύνολο του εξοπλισμού για ετοιμοπαράδοτες φωτογραφίες.

Συχνά καθόμουν στο πεζούλι κάτω από το άγαλμα και παρακολουθούσα τη διαδικασία της φωτογράφισης. Πάνω στη μηχανή είχε μια γυάλινη θήκη με φωτογραφίες-δείγματα, για να διαλέγει ο πελάτης το μέγεθος, ένα μεγάλο μαύρο πανί και ένα ξύλινο συρτάρι. Μέσα σε αυτό εμφάνιζε τις φωτογραφίες, τις οποίες ζωντάνευε με πολύ μεγάλη υπομονή. Το φόντο που πρότεινε στους πελάτες ήταν είτε το άγαλμα του Παλαιών Πατρών Γερμανού είτε το σιντριβάνι της πλατείας. Έτσι το σιντριβάνι της πλατείας αποτυπώθηκε σε πολλές οικογενειακές φωτογραφίες.