ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ- Κάντε υπομονή μια λεμονιά ανθίζει στη γειτονιά | dete

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ- Κάντε υπομονή μια λεμονιά ανθίζει στη γειτονιά

Toυ Θανάση Κούστα 

Δεν ξερω πως αλλά απόψε Κυριακή βράδυ μου’ρθαν μόνα τους, τα λόγια του Λευτέρη Παπαδόπουλου που τα έντυσε με τις μουσικές του ο Μάνος Λοϊζος το 1971 και τραγούδησε ο Γιώργος Νταλάρας:

 

Αχ χελιδόνι μου πώς να πετάξεις σ’αυτόν το μαύρο τον ουρανό

αίμα σταλάζει το δειλινό και πώς να κλάψεις και πώς να κλάψεις

αχ χελιδόνι μου

 

Αχου καρδούλα μου φυλακισμένη δε βγαίνει ο ήλιος που καρτεράς                                 μ

όνο ο ντελάλης της αγοράς σε ξεκουφαίνει σε ξεκουφαίνει

άχου καρδούλα μου

 

Οι ειδήσεις  σου μαυρίζουν τα σωθικά, ακούς για κρούσματα, θύματα, μέτρα, δηλώσεις, αγωνία όλα μαζί ένα χαρμάνι και αυτός ο διαβολεμένος ιος βαδίζει ακάθεκτος καθώς το ατού του είναι η ταχύτητα και η ευκολία στην μεταδοτικότητα. Κι εμείς δεν έχουμε άλλο όπλο παρά μόνο την υπομονή.

 

Από μικρός την άκουγα αυτή την λέξη, έλεγαν οι μεγαλύτεροι στις κουβέντες του για το πόση υπομονή έκαναν τις μαύρες ημέρες της κατοχής. Δεν είχαν περάσει πολλά χρόνια και είχαν πρόσφατες τις εικόνες από τα χρόνια της υπομονής

 

Είχα και μία θεία  που έμενε στο Βλατερό και που όταν ξεκίναγε η απαγόρευση της κυκλοφορίας στις επτά η ώρα το βράδυ, κλείνονταν μέσα στο σπίτι και πολλές φορές δεν μίλαγαν και μεταξύ τους καθώς πέρναγαν τα Γερμανικά περίπολα και έψαχναν για συγκεντρώσεις η για ακροάσεις του BBC από όσα ραδιόφωνα δεν είχαν σφραγιστεί. Η θειά μου από τον φόβο της ήταν η πρώτη που το είχε σφραγίσει

Στις 14 Οκτωβρίου του 1943, είχε δημοσιευθεί η διαταγή των Γερμανών για το σφράγισμα των ραδιοφώνων, ώστε να πιάνουν μόνο τον σταθμό των Αθηνών. Σφραγίσθηκαν περίπου 43.000 ραδιόφωνα. Τα τζαμιλίκια των παραθύρων ήταν καλυμμένα με μπλε κόλλα χαρτί για την υποχρεωτική συσκότιση και  με μια λάμπα πετρελαίου που μισόφεγγε με το φυτίλι στο μισό κάθονταν στην κουζίνα και με ένα ποτηράκι κρασί ξεγέλαγαν την πείνα τους και την ταραχή τους. Αυτή η μπλέ κόλλα θα μας ακολουθούσε τα κατοπινά χρόνια στο σχολείο μέχρι και την δεκαετία του 1960, καθώς φαίνεται ότι είχε ξεμείνει μεγάλη παραγωγή στον Λαδόπουλο και μετά έπρεπε να καταναλωθεί. Έτσι του Υπουργείο Παιδείας μας υποχρέωνε για χρόνια να ντύνουμε τα τετράδια και τα βιβλία με αυτή την μπλε κόλλα.

Ο χειμώνας του 1941-1942 ήταν πολύ σκληρός, τα στρατεύματα κατοχής είχαν κατασχέσει όλα τα τρόφιμα και ο Ελληνικός λαός πέθαινε από ασιτία, τουλάχιστον 30.000 πέθαναν από τις άμεσες συνέπειες του υποσιτισμού. Δυσανάλογα μεγάλος ήταν και ο αριθμός των νεκρών ανάμεσα σε ηλικιωμένους και αρρώστους (…όπως και τώρα γίνεται). Και οι δικοί μας δεν είχαν άλλο όπλα εκτός από την υπομονή. Αλλά και τα επόμενα, (μετά την απελευθέρωση), χρόνια, υπομονή ζήταγαν καθώς οι ρυθμοί της ανάπτυξης ήσαν αργοί… πολύ αργοί.                                                                                         Είναι αλήθεια πως η επόμενη γενιά η δική μας, ίσως επειδή είχε μεγαλώσει με την υπομονή στην καθημερινή κουβέντα ήταν πολύ ανυπόμονη και ήθελε να τα προλάβει όλα…. Εν ολίγοις δεν την είχε μάθει την υπομονή και αυτό ως ένα βαθμό φάνηκε και τώρα με την ανυπακοή στα μέτρα της κυβέρνησης και στις νουθεσίες των αρμοδίων.

Κι όμως η λαϊκή σοφία υποστηρίζει πως η υπομονή πέρα από αρετή είναι και υγεία.

Κάνει καλό στην καρδιά μας. Οι άνθρωποι με χαμηλά επίπεδα υπομονής, έχουν υψηλά επίπεδα εχθρότητας και αυτό έχει ως αποτέλεσμα αυξημένο κίνδυνο καρδιακών παθήσεων. Η υπομονή προστατεύει την καρδιά μας. Χαλαρώνει το σώμα και το μυαλό μας. Η ανυπομονησία μπορεί να προκαλέσει δυσκολία στην αναπνοή, αυξημένη μυϊκή τάση και χρειάζονται τεχνικές χαλάρωσης όπως βαθιές αναπνοές, χαλάρωση των μυών και προβολή ευχάριστων εικόνων.

Καλλιεργεί την ενσυναίσθησή μας. Έχοντας υπομονή, αντέχουμε τους άλλους και μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τα συναισθήματά μας, όπως και να έχουμε αντοχή σε αυτά.

Γνωρίζουμε τι μας ενοχλεί. Όταν έχουμε υπομονή, βρισκόμαστε σε ευνοίκότερη θέση διότι μπορούμε να καταλάβουμε τι είναι αυτό που μας ενοχλεί και να το επεξεργασθούμε. Με αυτόν τον τρόπο αναγνωρίζουμε τα σημάδια  του στρες και από τι προκαλούνται.

Μαθαίνουμε να ηρεμούμε. Οι άνθρωποι που έχουν υπομονή μπορούν να εφαρμόσουν τις δεξιότητές τους και να αντιμετωπίζουν τις εναλλαγές στην συναισθηματική τους κατάσταση που μπορεί να βιώνουν. Με αυτόν τον τρόπο μαθαίνουν πώς να ηρεμούν τον εαυτό τους. Yπάρχει μεγαλύτερη γαλήνη από την εσωτερική ηρεμία;

Η υπομονή λοιπόν είναι το μόνο όπλο, που θα μας βοηθήσει να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες των ημερών και να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό στα ίσα. Και να πάλι που έρχεται ο Λευτέρης Παπαδόπουλος σε μουσική Απόστολου Καλδάρα, από τον «Βυζαντινό Εσπερινό» να μας δώσει την ελπίδα που θα φέρει η υπομονή

…Αι τούτη η πίκρα κάπου θα βγάλει

δεν μπορεί ο καημός να είναι παντοτινός.

Κάπου χαράζει διώξε αδελφέ το μαράζι

ξέρω η καρδιά σου σπαράζει

μα θα΄ ρθει λυτρωμός

Αι τούτη η νύχτα κάπου θα φέρει

ο καπνός δεν μπορεί να σου κρύψει το φως

Σίγουρα θα νικήσουμε και σύντομα όλα αυτά θα φαίνονται ένα μακρινός εφιάλτης , η επιστήμη εργάζεται και γρήγορα θα έχει αποτελέσματα και για τον λόγο αυτό θα σας καληνυχτίσω με τα λόγια του Αλέκου Σακελλάριου που τραγούδησε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και ξεχειλίζουν από αισιοδοξία

Γειτονιά ο δρόμος σου στενός

παγωνία και γκρίζος ουρανός

μαύρη ζωή, βράδυ πρωι

για συντροφιά μια συννεφιά

υπομονή, υπομονή, υπομονή.

Κάντε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός

κάντε υπομονή μια λεμονιά ανθίζει στη γειτονιά.

Υπομονή, υπομονή, υπομονή