Ιστορίες του δρόμου | dete

Ιστορίες του δρόμου

Του Διονύση Ζακυνθινού

Ο νεαρός ποδηλάτης και ο μεσήλικας πεζός, που αρπάχτηκαν όταν ο ένας πήγε να πέσει πάνω στον άλλον, δεν πιάστηκαν στα χέρια. Κάποια στιγμή τα πνεύματα ηρέμησαν, ο καθένας τράβηξε τον δρόμο μου, το ίδιο και οι υπόλοιποι που έγιναν αυτόπτες μάρτυρες του καβγά τους.

Ανεξαρτήτως του ποιος είχε το δίκιο και ποιος το άδικο, γεγονός είναι ότι στην πόλη επικρατεί συχνά μια κυκλοφοριακή αναρχία, από την οποία θίγονται κατά περίπτωση και περιστασιακά οι πάντες.

Οι πεζοί αδικούνται γιατί δεν υπάρχουν παντού πεζοδρόμια της προκοπής, ενώ ακόμη και αυτοί οι πεζόδρομοι δεν είναι ακριβώς πεζόδρομοι όταν παραβιάζονται συχνά από αυτοκίνητα και τούς έχουμε μετατρέψει (και) σε ποδηλατοδρόμους.

Αλλά για να πούμε και των ποδηλατών το δίκιο, πού να πάνε κι αυτοί; Οι ποδηλάτες επίσης αδικούνται, διότι δεν υπάρχουν ποδηλατόδρομοι και υποχρεώνονται να κυκλοφορούν, όπου και όπως μπορούν, συνήθως ανάμεσα σε (μποτιλιαρισμένα και μη) αυτοκίνητα, με κίνδυνο για τη σωματική τους ακεραιότητα.

Για να υπάρχουν ποδηλατόδρομοι, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να υπάρχουν, πρωτίστως, δρόμοι. Και αξιοπρεπείς δρόμους, ως επί το πλείστον, επίσης, δεν έχουμε.

Έχουμε το νου μας (και καλά κάνουμε) στο παραλιακό μέτωπο, στα πάρκα και στις πλατείες, εν προκειμένω στους κοινόχρηστους χώρους, όμως κοντά ή δίπλα σ’ αυτούς υπάρχει και ένα οδικό δίκτυο που βρίσκεται σε άθλια κατάσταση.

Αμέτρητοι οδηγοί έχουν σπάσει τα αυτοκίνητά τους σε λακκούβες που μοιάζουν με μικρούς... κρατήρες.

Κοντολογίς, λοιπόν, αδικούνται και οι οδηγοί, που κινδυνεύουν να πέσουν πάνω και σε κανένα πεζό, κυρίως στα σημεία εκείνα όπου τα πεζοδρόμια είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτα και από τις πόρτες των σπιτιών βγαίνεις κατευθείαν στο οδόστρωμα!

Εν κατακλείδι, όλοι μας υποφέρουμε, λίγο έως πολύ, εναλλασσόμενοι καθημερινά στους ρόλους οδηγών, πεζών, δικυκλιστών και ποδηλατών.

Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια απογοητευτική διαπίστωση που δεν τιμά μια πόλη που είχε κάποτε ένα από τα πιο προηγμένα ρυμοτομικά σχέδια της νεοσύστατης Ελλάδας, χάρη στον Σταμάτη Βούλγαρη.

Πώς τα καταφέραμε και τα κάνουμε μαντάρα; Προφανώς με μια άναρχη δόμηση, λιγοστές (σε σχέση με μια τεράστια πολεοδομική έκταση) υποδομές και κανέναν, επί της ουσίας, μεσοπρόθεσμο έστω σχεδιασμό, για τη μετεξέλιξη της Πάτρας στο εκτεταμένο, μητροπολιτικό, συγκρότημα που είναι στις μέρες μας, με εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους και δεκάδες χιλιάδες αυτοκίνητα.

Ως εκ τούτου, η όποια τροποποίηση του ρυμοτομικού σχεδίου της, με τις  πεζοδρομήσεις μικρών και μεγάλων δρόμων, δεν θα έχει στο μέλλον κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα εάν δεν εντάσσεται σε ένα ευρύ, μακροπρόθεσμο, πλάνο που θα αποσκοπεί στη βελτίωση της λειτουργικότητας της. Με το να μετατρέπεις τους δρόμους σε πεζόδρομους δεν λύνεις, σώνει και καλά, το πρόβλημα.

Οι πεζοδρομήσεις είναι μεν θεμιτές αλλά (όπως έχει δείξει η έως τώρα εμπειρία) εξαιτίας τους αυξάνεται  ο κυκλοφοριακός φόρτος στους εναπομείναντες δρόμους. Κι αυτό διότι δεν υπάρχει καμία παράλληλη πρόβλεψη για τις μετακινήσεις στον κεντρικό πολεοδομικό ιστό. Σημειώνεται ότι, με εξαίρεση το Αστικό ΚΤΕΛ, η Πάτρα δεν διαθέτει εντός αυτού άλλο, υποστηρικτικό, δίκτυο μέσων μαζικής μεταφοράς.

Άρα, δεν είναι μόνο στραβός ο γιαλός…

(από την εφημερίδα 7 Μέρες Ενημέρωση)