Θαλάσσιο μέτωπο, γενέθλια, Πάτρα, Βόλος κ.λ.π. | dete

Θαλάσσιο μέτωπο, γενέθλια, Πάτρα, Βόλος κ.λ.π.

Της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου

Στις 18 Ιουλίου 2020, στην πόλη μας είχαμε γενέθλια. Ήδη κλείσαμε δύο χρόνια που η προηγούμενη κυβέρνηση με τον νόμο 4554 και το άρθρο 67, παραχώρησε στον Δήμο της Πάτρας, το λεγόμενο θαλάσσιο μέτωπο, δηλαδή την χρήση , διαχείριση και εκμετάλλευση του τμήματος της παραλιακής ζώνης για 99 χρόνια.                       

Από το 2016 με απόφαση του Δ.Σ. του ΟΛΠΑ Α.Ε. η οποία εγκρίθηκε με την υπ. άριθ.22718/9.2.2017 απόφαση του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου δυτικής Ελλάδος και Ιονίου, αποχαρακτηρίστηκε  από χερσαία λιμενική ζώνη. Που σημαίνει πως το παραχωρημένο τμήμα έχει μετατραπεί σε παραλία και αιγιαλό  και  (όπως αναφέρεται και στο σχετικό ΦΕΚ) η Κτηματική υπηρεσία παραμένει αρμόδια για την προστασία και την λήψη μέτρων στο τμήμα της παραχώρησης που εμπίπτει εντός της εγκεκριμένης οριογραμμής του Αιγιαλού\παραλίας. Άρα πρέπει να αλλάξει το νομικό καθεστώς προκειμένου στην συνέχεια ο Δήμος να μπορέσει να προχωρήσει σε ανάπλαση…….

Μέχρι σήμερα η κατάσταση παραμένει ως έχει, στο τμήμα του θαλασσίου μετώπου δεν έχει γίνει καμία έστω και μικρή παρέμβαση που να φαίνεται ορατό το επίτευγμα της παραχώρησης. Parking αυτοκινήτων και χώρος ενδιαίτησης διαφόρων ομάδων ρομά που με θράσος κατασκηνώνουν μπροστά ακριβώς από την πλατεία Τριών Συμμάχων, με όλα τα δυσμενή επακόλουθα.

Η μάντρα δεν έχει πέσει παρά τις υποσχέσεις των τελευταίων Δημοτικών αρχών που στα πλαίσια των κινητοποιήσεων της διεκδίκησης έβαζαν σαν στόχο την μάντρα όπως έγινε με την εποχή της Δημαρχίας Δημαρά που αποκαθήλωσαν 10 συνολικά παραδοσιακά και ενδεχομένως διατηρητέα κάγκελα στην περιοχή κοντά στην Γούναρη. Τα κάγκελα χάθηκαν και από τα κενά πηδάνε καθημερινά συμπολίτες, που σταθμεύουν τα αυτοκίνητά τους για να κόβουν δρόμο με κίνδυνο ατυχημάτων. Βέβαια θα μου πεις έχει προκηρυχθεί αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για την συνολική ανάπλαση που θα πρέπει να ολοκληρωθεί να αξιολογηθεί και να επιλεγεί η τέλεια λύση. Εν συνεχεία δε θα αναζητηθούν οι πηγές της χρηματοδότησης.

Εν τω μεταξύ σε άλλα λιμάνια όπως  στον Βόλο ετοιμάζονται για την διοργάνωση του πρώτου Φεστιβάλ Yachting και Γαστρονομίας που θα γίνει από τις 8 έως τις 11 Οκτωβρίου 2020.

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις ένα μεγάλο πλωτό αλλά και χερσαίο χωριό με σκάφη αλλά και γευστικά σημεία θα προβάλλουν την τοπική γαστρονομία. Για την διοργάνωση συνεργάζονται η Περιφέρεια Θεσσαλίας, ο Δήμος Βόλου, το Επιμελητήριο Μαγνησίας, η Ένωση Ξενοδόχων Μαγνησίας και άλλοι φορείς. Κατά την διάρκεια του Φεστιβάλ αναμένεται να συμμετάσχουν 60 εταιρείες σκαφών και σχεδόν 10.000 επισκέπτες, θα γίνουν b2b συναντήσεις με επιχειρηματίες και θα διεξαχθούν δύο συνέδρια το ένα με θαλάσσιο τουρισμό και το άλλο με την γαστρονομία. Είναι μια πολύ σημαντική διοργάνωση με στόχο το τουριστικό προϊόν και την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας. Αντιθέτως στην πόλη μας, η υπάρχουσα Μαρίνα που δεν έχει καμία σχέση με Μαρίνα, αλλά με προβληματικό Αλιευτικό καταφύγιο, είναι σμπαραλιασμένη και που δείχνει με χαρακτηριστικό τρόπο την εγκατάλειψη και την αδιαφορία. Παράλληλα δε η λιμενολεκάνη μεταξύ Γούναρη και Αγίου Νικολάου που θα ήταν ιδανική για Μαρίνα μεσαίων και μεγάλων σκαφών, λόγω θέσης και κατεύθυνσης ανέμων έχει αποδυναμωθεί από την σύμβαση παραχώρησης και προσφέρεται μόνο για ελλιμενισμό πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού.

Παράλληλα σε όλα τα παλιά λιμάνια της Ευρώπης,  που έχουν αλλάξει χρήση, οι προβλήτες και οι αποβάθρες έχουν μεταβληθεί σε Μαρίνες, μουσεία και οι αποθήκες σε χώρους πολιτισμού και ψυχαγωγίας των πολιτών, σε επιχειρήσεις εστίασης κ.λ.π. όπως το Rotterdam. Η σε Μαρίνες, gallery, bistro, bar κ.λ.π. όπως τα docklands του Λονδίνου. Θα ακούσω βέβαια, πως τα επιχειρηματικά συμφέροντα καραδοκούν σε βάρος του λαού, αλλά αυτό δεν βλέπω να συμβαίνει αλλού τουναντίον τέτοιες δραστηριότητες είναι υπέρ του βιοτικού επιπέδου του λαού. Αυτές είναι δοκιμασμένες συνταγές που συγκεντρώνουν επιχειρηματικές δραστηριότητες, αναδεικνύονται σε τουριστικούς προορισμούς, προσφέρουν εισόδημα στις τοπικές οικονομίες και βέβαια ενισχύουν την απασχόληση σε σημαντικό βαθμό.

Συνεπώς δεν θέλει κόπο αλλά τρόπο, μέχρι να γίνει η οριστική ανάπλαση και ως παράδειγμα θα πω για την προβλήτα της Γούναρη. Εκεί βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του Τελωνείου που είναι στεγασμένος χώρος έκτασης 2740 τετραγωνικά μέτρα και υπόστεγο 2000 τετραγωνικά μέτρα (δεν εννοώ το κτίριο που είναι για κατεδάφιση). Στον νόμο της παραχώρησης, αναφέρεται  πως «οι υπηρεσίες του τελωνείου (που βρίσκονται στην προβλήτα της Γούναρη), υποχρεούνται να έχουν μετεγκατασταθεί, εντός έξη μηνών από την εξεύρεση άλλου κατάλληλου χώρου»… δεν έχω μάθει μέχρι σήμερα αν μετά από δύο χρόνια έχει εξευρεθεί ο άλλος κατάλληλος χώρος. Και γιατί άραγε δεν έχει γίνει αυτό. Κι όμως θα ήταν δυνατόν ένα τμήμα του χώρου αυτού και μέχρι να γίνει η οριστική ανάπλαση, να παραχωρηθεί στα πληρώματα του Καρναβαλιού που ήταν εγκατεστημένα στον ΑΣΟ και σήμερα είναι άστεγα. Και θα μπορούσε με κάποιες προϋποθέσεις να μετατραπεί σε χώρο πολιτισμού και πολιτιστικής δημιουργίας.

Οι άλλες πόλεις λιμάνια προχωρούν μπροστά, αγωνιούν, συμμετέχουν, συνεργάζονται, αξιοποιούν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που έχουν. Οι Δήμοι συνεργάζονται με τους Οργανισμούς Λιμένα, Τα Επιμελητήρια, τις Περιφερειακές αρχές και δεν κατηγορούν τις επιχειρήσεις ως τους εχθρούς του λαού.  Έτσι είναι είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει.

(από τη στήλη Ιστορίες Χωρίς Τίτλο της εφημερίδας 7 Μέρες Ενημέρωση)