Η ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΥ: Ως πρόσκοπος έκανα την πρώτη μου παρατήρηση με τηλεσκόπιο! | dete

Η ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΥ: Ως πρόσκοπος έκανα την πρώτη μου παρατήρηση με τηλεσκόπιο!

 

Συγκλονιστική αφήγηση από όσα συνέβησαν στη διάρκεια κατασκήνωσης με άλλους Πατρινούς αλλά και «αλλοδαπούς» προσκόπους

 

Στις πλαγιές του Παρνασσού, σε μια τοποθεσία με υπέροχη φυσική ομορφιά κυριαρχούσε από τα πανάρχαια ακόμη χρόνια μια γυναικεία θεότητα που μάντευε πάνω από τα χάσματα. Απ’ αυτήν πήρε ο Απόλλων την μαντική του δύναμη όταν κατέκτησε την περιοχή και ίδρυσε το Μαντείο του. Ακόμη και σήμερα, ο ιερός αυτός χώρος ακτινοβολεί κάτι από την αιώνια δύναμη που καθόριζε το μέλλον βασιλιάδων και κοινών θνητών, ντόπιων αλλά και βαρβάρων, και ένωνε γύρω του τους Έλληνες στη μέγιστη Αμφικτιονία.

 

Εκείνο το καλοκαίρι του 1960, σε μια πανέμορφη πραγματικά περιοχή στις πλαγιές του Παρνασσού, στην Περδικόβρυση της Αμφίκλειας, χιλιάδες πρόσκοποι απ’ όλον τον κόσμο γιόρταζαν το Χρυσό Ιωβηλαίο του θεσμού στη χώρα μας μ’ ένα «Τζάμπορυ», με μια κατασκήνωση αλλιώτικη από τις άλλες. Τα βράδια ιδιαίτερα ήταν πραγματικά αξέχαστα. Τα υπέροχα εκείνα βράδια, πάνω στον ουρανό, ανάμεσα στα άστρα και τους αστερισμούς, έβλεπαν και το Φεγγάρι.

 

Στις πλαϊνές σκηνές είχαν κατασκηνώσει οι πρόσκοποι της Αμερικής που όπως θα περίμενε κανείς, ιδιαίτερα την εποχή εκείνη, ήταν η καλύτερα εξοπλισμένη ομάδα. Στο άνοιγμα που δημιουργούσαν οι σκηνές τους βρίσκονταν τρία μικρά τηλεσκόπια στημένα πάνω στα τρίποδά τους που στα ασυνήθιστα τότε μάτια μας φάνταζαν σαν τεράστιες εξώκοσμες μηχανές. Και όμως, για τρία συνεχόμενα βράδια κανείς δεν τους έδινε σημασία, γεγονός που έκανε την λαχτάρα του μικρού πρόσκοπου Διονύση Σιμόπουλου ακόμη πιο μεγάλη. Ως που στο τέλος, όπως ο ίδιος περιγράφει,  δεν μπόρεσε να κρατηθεί άλλο και πήρε την μεγάλη απόφαση να δοκιμάσει την δεξιοτεχνία του στα Αγγλικά ζητώντας τους να δούν το Φεγγάρι. Και όπως ήταν φυσικό, κανείς δεν έφερε την παραμικρή αντίρρηση. Τους  έδειξαν μάλιστα με μεγάλη τους χαρά πώς να χρησιμοποιούν  το προσοφθάλμιο για να σκοπεύσουν καλύτερα τα αντικείμενα της παρατήρησής τους.

 

Έτσι καθώς το Φεγγάρι ξεμύταγε πάνω από την κορυφή του Παρνασσού τα έκθαμβα μάτια τους αντίκρισαν ένα θέαμα κυριολεκτικά απερίγραπτο: κρατήρες επί κρατήρων φαίνονταν λες και βρίσκονταν σε απόσταση αναπνοής, ενώ οι τεράστιες ξερές πεδιάδες που ο Γαλιλαίος είχε βαφτίσει «θάλασσες» διασχίζονταν από τεράστιες χαράδρες και οροσειρές. Εκείνη την εποχή ο άνθρωπος δεν είχε πετάξει ακόμη στο Διάστημα και κανείς μας δεν μπορούσε τότε ούτε καν να φανταστεί ότι σε εννέα χρόνια κάποιος συνάνθρωπός μας θα έκανε κυριολεκτικά μια βόλτα στο Φεγγάρι. Κι όμως εκείνο το βράδυ ο Πατρινός αστροφυσικός και πρόσκοπος μέχρι σήμερα, αισθάνθηκα ότι το προαιώνιο αυτό όνειρο της ανθρωπότητας είχε ήδη γίνει πραγματικότητα με πρωταγωνιστή τον ίδιον! Και ίσως αυτή να ήταν και η αιτία που χρόνια τώρα διακονεί την υπέροχη αυτή επιστήμη.

 

Ποιος είναι ο  Διονύσης Σιμόπουλος

Ο Διονύσης Σιμόπουλος (1943-) είναι αστροφυσικός, επίτιμος διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου, βραβευμένος για τη συνεισφορά του στην αστρονομική εκπαίδευση, με σημαντική συγγραφική και δημοσιογραφική δραστηριότητα στον Τύπο, στην τηλεόραση και ως σεναριογράφος σε ενημερωτικές εκπομπές.

Σπούδασε Πολιτική Επικοινωνία και Αστροφυσική στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα των ΗΠΑ. Άρχισε να εργάζεται τον Ιανουάριο του 1968 στο Κέντρο Τεχνών και Επιστημών της Λουϊζιάνα όπου χρημάτισε Βοηθός Διευθυντής Εκπαίδευσης και Διευθυντής Πλανηταρίου. Τον Οκτώβριο του 1972 προσκλήθηκε στην Αθήνα από το Ίδρυμα Ευγενίδου όπου εργάζονταν ως Διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου μέχρι το 2014.

Χρημάτισε Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Αστρονομική Εκπαίδευση (1994-2002), μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Διεθνούς Εταιρείας Πλανηταρίων (1978-2008), Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Ευρωπαϊκών και Μεσογειακών Πλανηταρίων (1976-2008). Είναι Εταίρος (Fellow) της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας της Αγγλίας (από το 1978) και της Διεθνούς Εταιρείας Πλανηταρίων (από το 1980), και τακτικό μέλος πολλών άλλων διεθνών επιστημονικών οργανώσεων. Το 1996 έλαβε την ανώτατη τιμητική διάκριση (IPS Service Award) της Διεθνούς Εταιρείας Πλανηταρίων για την συνεισφορά του στη διεθνή αστρονομική εκπαίδευση, ενώ το 2006 τιμήθηκε με τον «Ακαδημαϊκό Φοίνικα» του Υπουργείου Παιδείας της Γαλλίας. Το 2012 η Ένωση Ελλήνων Φυσικών τον τίμησε για την σημαντική του συμβολή στην εκλαΐκευση της επιστήμης στη χώρα μας.

Με στόχο τη σωστή μαζική επιμόρφωση έχει γράψει 26 βιβλία, πάνω από 500 σενάρια με θέματα επιστημονικής επιμόρφωσης σε σειρές εκπομπών για την τηλεόραση, πάνω από 250 σενάρια (κείμενα και σκηνοθεσία) πολυθεαμάτων Πλανηταρίου, κι έχει δώσει πάνω από 500 διαλέξεις με θέματα Επιστήμης και Αστροφυσικής σ' ολόκληρη τη χώρα.

 

 

 

 

Οι αναμνήσεις από την Πάτρα

Πράγματι η κατοχή βρήκε τον πατέρα μου να υπηρετεί (ήταν δασικός) στο Μέτσοβο κι έτσι η δίδυμη αδελφή μου κι εγώ γεννηθήκαμε στα Γιάννενα απ’ όπου φύγαμε μερικούς μήνες αργότερα για την Πάτρα απ’ όπου κατάγονταν η μητέρα μου. Ο πατέρας μου κατάγονταν από ένα μικρό χωριό κοντά στην Ολυμπία, τον Γρύλλο, όπου ακόμη και σήμερα περνάμε οικογενειακώς μερικές ημέρες το Πάσχα και το καλοκαίρι. Στη Πάτρα μείναμε 4 χρόνια οπότε ο πατέρας μετατέθηκε στην Κυπαρισσία όπου παρακολούθησα τις δύο πρώτες τάξεις του Δημοτικού, κι αμέσως μετά γυρίσαμε πίσω στη Πάτρα απ’ όπου τελικά έφυγα για την Αμερική στα 19 μου χρόνια. Όπως καταλαβαίνετε, λοιπόν, όλες αυτές οι μετακινήσεις μου έδωσαν την ευκαιρία να έχω πολλές και ενδιαφέρουσες εμπειρίες «ων ουκ έστιν αριθμός»! Θα ξεχώριζα πάντως την ανάμνηση ενός κόκκινου χειροποίητου ξύλινου τρίτροχου με το οποίο κυκλοφορούσα στη Πάτρα (πριν φύγουμε για την Κυπαρισσία), και το οποίο μου είχαν πάρει οι γονείς και η θεία μου παρ’ όλες τις στερήσεις της εποχής εκείνης. Δυστυχώς μόνο εγώ και η ξαδέλφη μου η Ελένη θυμόμαστε πλέον την ύπαρξή του που για μένα έχει γίνει κάτι σαν το «Rosebud» στο «Πολίτης Κέιν»! Θυμάμαι επίσης δύο πανέμορφα αρχοντικά που βρίσκονταν απέναντί μας, πνιγμένα κυριολεκτικά στο γιασεμί και στις αναρριχώμενες κατάλευκες τριανταφυλλιές, όταν η Πάτρα μοσχομύριζε ακόμη από το αγιόκλημα και το γιασεμί. Υπάρχουν, φυσικά, δεκάδες ακόμη θύμισες που θα απαιτούσαν κυριολεκτικά ένα ολόκληρο βιβλίο για να περιγραφούν.

 

simopoulos 2 simopoulos 3 simopoulos