Η ιστορία του τόπου με τα μάτια της Ειρήνης | dete

Η ιστορία του τόπου με τα μάτια της Ειρήνης

Του Διονύση Ζακυνθινού

 

Ο παππούς Δομένικος συγκλονίστηκε αντικρίζοντας τα κρεμασμένα κορμιά των παλικαριών που απαγχόνισαν οι Ναζί κατακτητές, στην πλατεία Υψηλών Αλωνίων.

Γυρίζοντας στη γιαγιά, που μόλις είχε γεννήσει το πρώτο τους παιδί, ένα υγιέστατο κοριτσάκι, τής είπε συγκινημένος: «Μιχαλίτσα, το παιδί θα το βγάλουμε Ειρήνη και θα ευχηθούμε να γίνει ειρήνη στον κόσμο».

Ήταν το 1944, ο πόλεμος πλησίαζε στο τέλος του και ο μετέπειτα σύζυγος της Ειρήνης, πολύ μεγαλύτερος στην ηλικία, ο Πάνος, πολεμούσε ως αντάρτης εναντίον των Γερμανών στα βουνά.

Λίγο αργότερα η ειρήνη ήλθε στον κόσμο, καθώς έληξε η μεγαλύτερη και πιο αιματηρή σύγκρουση που γνώρισε η ανθρωπότητα, αλλά οι πληγές της έμειναν και άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους σε σώματα και ψυχές.

Ο παππούς Δομένικος, μέλος της ιταλικής παροικίας στην Πάτρα, διώχθηκε, όπως και άλλοι συμπατριώτες του. Πήγε στην Ιταλία, όπου γεννήθηκαν τα υπόλοιπα παιδιά του, τα αδέλφια της Ειρήνης, ο μελλοντικός άντρας της οποίας βρέθηκε εκείνο τον καιρό να πολεμά, αντί για Ιταλούς και Γερμανούς, άλλους Έλληνες.

Τα χρόνια πέρασαν, όμως νέοι πόλεμοι και ανώμαλες καταστάσεις προέκυψαν. Ο άντρας της Ειρήνης, που ήταν στρατιωτικός, απομακρύνθηκε από το στράτευμα επειδή ήταν αντιβασιλικός, ενώ πέρασε και από στρατοδικείο για την αντιδικτατορική δράση του. Ακριβώς τότε που ήταν η σειρά της Ειρήνης να περιμένει το πρώτο της παιδί σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία. Σαν να το είχε η μοίρα της γραμμένο, από τότε που γεννήθηκε, οι καθοριστικοί σταθμοί της ζωής της να ταυτίζονται με δραματικά γεγονότα σε ταραγμένους καιρούς...

Μιλώντας σε εκδήλωση μνήμης που έγινε το περασμένο Σάββατο στα Υψηλά Αλώνια, εκεί όπου οι Ναζί κρέμασαν 11 αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, ο δήμαρχος Πατρέων Κώστας Πελετίδης τόνισε ότι «τιμάμε όσους αγωνίστηκαν, όσους θυσιάστηκαν, όσους έδρασαν με κάθε τρόπο ενάντια στον ναζιστικό – φασιστικό - ιμπεριαλιστικό “Άξονα” Γερμανίας - Ιταλίας - Ιαπωνίας και των συμμάχων τους».

Και αυτοί ήταν πολλοί, πάρα πολλοί, ανεξαρτήτως ιδεολογικών πιστεύω, προτιμήσεων και κομματικών εντάξεων. Άντρες και γυναίκες, μικροί και μεγάλοι, έγραψαν τις δικές τους προσωπικές ιστορίες δράσης και ηρωισμού, οι περισσότερες από τις οποίες δεν θα γίνουν ποτέ ευρέως γνωστές, εφόσον βυθίστηκαν στη δίνη του χρόνου.

Πολέμησαν εναντίον εξωτερικών και εσωτερικών κατακτητών με κινητήρια δύναμη την αγνή πίστη τους σε ιδανικά και αξίες, που τείνουν στο μυαλό κάποιων να εξαφανιστούν.

Πολέμησαν για μια πατρίδα, για μια σημαία, για τη συλλογική και προσωπική ελευθερία που εκτιμήσαμε πολύ περισσότερο στις μέρες της καραντίνας.

Δεν αγωνίστηκαν για να γνωρίσουν τιμές και δόξες, να γίνουν αγάλματα, να δοθεί το όνομα τους σε ένα δρόμο ή μια πλατεία.

Ο πατέρας της Ειρήνης πέθανε στην Ελλάδα, όπου στο μεταξύ είχε επιστρέψει με την οικογένεια του, στα 1972, όταν κυριαρχούσε η χούντα που κυνηγούσε τον σύζυγο της.

Δεκαετίες μετά, έχοντας φύγει από τη ζωή και ο άνδρας της, το τρικυμιώδες 1989, η Ειρήνη άφησε την τελευταία της πνοή, υπερήφανη για τους δικούς της ανθρώπους και το συμβολικό όνομα της, αλλά πικραμένη από τα όσα πέρασε και για τα οποία δεν δικαιώθηκε ποτέ.  

 

Από την εφημερίδα "7 Μέρες Ενημέρωση"