Η εικόνα της πλατείας Γεωργίου ντροπιάζει την πόλη και τείνει να γίνει συνήθεια | dete

Η εικόνα της πλατείας Γεωργίου ντροπιάζει την πόλη και τείνει να γίνει συνήθεια

Της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου

TΟ ΚΕΝΤΡΟ μιας πόλης, είναι η ταυτότητά της. Είναι, σαν να λέμε, το σαλόνι του σπιτιού, σε συνθήκες που δεν απειλείται να το δει η… πεθερά, οπότε και έχουμε τα συνήθη ρετούς για διασκέδαση εντυπώσεων.

Είναι εκείνη η ειδική σφραγίδα της, ο τρόπος με τον οποίο συστήνεται στους πολίτες και τους επισκέπτες, της, το αποτύπωμά της σε κάποιον που τη βλέπει, ίσως για πρώτη φορά.

 

ΑΝ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ότι ένας επισκέπτης ερχόταν για πρώτη φορά στην Πάτρα, ας πούμε στις 16 του Μάη, θα έβλεπε εικόνες, όπως αυτές που βλέπετε και  είναι τραβηγμένες από τον συνάδελφο Ανδρέα Βρη. Στο σιντριβάνι της πλατείας,  «κολυμπάει» ένα τεράστιο χαρτόποκουτο, το οποίο λιώνει μέσα στο νερό και σκορπίζει σε όλα τα σημεία της λεκάνης, στην οποία- πλην των άλλων- είναι αμέσως ορατή και η φθορά από την έλλειψη σωστής συντήρησης. Μαζί με τα χαρτόνια επιπλέουν ανέμελα και διάφορα άλλα σκουπίδια, ανάλογα με τα ρεύματα του ασθενικού αέρα.

ΛΙΓΑ ΜΕΤΡΑ πιο πέρα, το Δημοτικό Θέατρο της πόλης, εκ των ελαχίστων μνημείων του κέντρου της Πάτρας, κοσμείται από ιερογλυφικoύς μαύρους και πράσινους γρίφους φιλοτεχνημένους σε όλες τις μπροστινές κολώνες αλλά και στο βάθος, όπου υπάρχει άσπρο, να μην μείνει τίποτα να θυμίζει ότι πρόκειται για θέατρο και όχι για μια παράγκα, αφημένη επί μήνες στην περιθωριακή της μοίρα.

 

Ένας θλιβερός κανόνας

 

ΑΥΤΗ Η ΕΙΚΟΝΑ,  δεν είναι η εξαίρεση στο διάβα των μηνών και των ετών. Είναι ένας θλιβερός κανόνας, ενίοτε ενισχυμένος από πανό που κρέμονται από το φουαγιέ του θεάτρου, σπασμένες από τους βανδάλους πόρτες, κλεμμένα καλώδια,  διαλυμένα τζάμια στα φανάρια, η ακόμη και βαμμένα κόκκινα, με τελάρα πάνω τους,  και παρεμφερή  «στολίδια» που κακοποιούν βάναυσα την αισθητική και εξοργίζουν, δικαίως, τους πολίτες.

 

ΤΟ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ΕΡΩΤΗΜΑ είναι γιατί δεν είναι δυνατόν να περιφρουρήσουμε έστω την εικόνα της κεντρικότερης πλατείας της πόλης, (το …σαλόνι μας δηλαδή) και να τη διατηρήσουμε σε μια στοιχειωδώς ευπρεπή κατάσταση; Για ποιο λόγο η πλατεία Γεωργίου μετατρέπεται μέρα με την ημέρα σε ένα παρακμιακό τοπίο που όχι μόνο δεν θυμίζει την καρδιά μιας σύγχρονης πόλης, αλλά παραπέμπει  σε μια κούραση, μια μιζέρια, μια παράδοση στη φθορά άνευ όρων; Και που τελειώνει όλο αυτό; Υπάρχει τέλος, ή έχει πλέον γίνει μια συνήθεια, κάτι σαν δεύτερη φύση, καθώς οι κατά καιρούς διαμαρτυρίες πέφτουν το κενό και η ζωή συνεχίζεται με νέες μουτζούρες, με νέους βανδαλισμούς, με νέα ξηλώματα, με νέα χαρτόκουτα;

 

Αν όχι η πλατεία Γεωργίου, τότε τι; 

ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΣΤΥΝΟΜΕΥΤΕΙ το κεντρικότερο σημείο της Πάτρας, αν κάθε βάνδαλος μπορεί ανά πάσα στιγμή, συχνά μάλιστα μέρα μεσημέρι, να λερώνει και να κακοποιεί την πόλη στο πλέον πολυσύχναστο και φωτιζόμενο σημείο της, τότε τι μπορεί να κάνει σε άλλα σημεία περισσότερο «αφύλακτα;»

 

ΚΙ ΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΜΒΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ στην πλατεία Γεωργίου, να σβήσουν τις αθλιότητες από το έργο του Τσίλερ χρειάζονται μέρες πολλές, αν για να καθαρίσουν τα χαρτόκουτα από το ιστορικότερο σιντριβάνι της πόλης, πρέπει να παρέλθουν ώρες ή μέρες, τότε πόσο χρειάζονται για να καθαριστούν άλλα σημεία περισσότερο απομακρυσμένα;

 

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ πάσχει και μάλιστα βαρέως και διαρκώς. Η εικόνα της πόλης γενικότερα πάσχει σε επίπεδο αισθητικής. Η Πάτρα, μοιάζει μια πόλη που γερνάει, που πολλαπλασιάζει τις ρυτίδες της και παλιώνει.

 

Οι θύτες- χρήστες και τα θύματα- παρατηρητές

 

ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ  αναζήτηση των αιτιών που προκαλούν αυτή την κατάσταση είναι η έλλειψη παιδείας. Ο πολίτης που δεν σέβεται την πόλη του είναι μια συνηθισμένη περίπτωση στην περιοχή. Όμως ο πολίτης βρίσκεται σε κατάσταση συνομιλίας με τις αρχές και τους φορείς. Δεν κάνει –συνήθως- μονολόγους. Και δεν μπορούμε να θυμηθούμε πότε ήταν η τελευταία φορά που στην Πάτρα είδαμε μια καμπάνια ευαισθητοποίησης των πολιτών για θέματα που αφορούν τον σεβασμό στο δημόσιο χώρο, την τήρηση του κανονισμού και την κινητοποίηση για τη βελτίωση της εικόνας που καθημερινά αντικρίζουμε όντες οι θύτες- χρήστες και τα θύματα- παρατηρητές.

 

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑΣ. Η παγιωμένη πλέον πεποίθηση ότι ο καθένας μπορεί να κάνει, ό,τι θέλει χωρίς να απειληθεί από πρόστιμο ή να κληθεί να καταβάλει το αντίτιμο των πράξεών του.  Αυτή είναι μια κατάσταση που οικοδομήθηκε με πολύ... κόπο και πολύ  χρόνο. Κάπου στη μέση αυτής της κουβέντας παρεισέφρησε και η συζήτηση περί ελεύθερης διακίνησης ιδεών και αποστολής μηνυμάτων, η οποία δημιούργησε νεφελώδεις καταστάσεις.

 

ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ π.χ. ορθή η αναγραφή συνθημάτων από την Επιτροπή Ειρήνης στους τοίχους του δημαρχείου, κτιρίου επίσης εμβληματικού για την Πάτρα, που παρουσιάζει μονίμως απαράδεκτη εικόνα; Αν είναι αποδεκτή και αν είναι αποδεκτή και η ανάρτηση πανό (που παραμένει επί ημέρες, παρά τις αντιδράσεις) από το Εργατικό Κέντρο στην πρόσοψη του δημοτικού θεάτρου, για αποστολή πολιτικών μηνυμάτων, τότε γιατί να μην είναι αποδεκτή και η αναγραφή συνθημάτων στις κολώνες του θεάτρου; Περί διακίνησης ιδεών σου μιλάμε και οι γνωστοί- άγνωστοι που δρουν ανενόχλητοι στην πόλη μουτζουρώνοντας.

 

Ένας φαύλος κύκλος

 

ΚΙ ΑΝ Η ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΩΣ ΠΡΟΣ την κίνηση ενός στοιχειώδους μηχανισμού ελέγχου για την επιβολή προστίμων θεωρείται αντιλαϊκή πράξη (νοοτροπία που καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα την περίοδο των Μνημονίων οπότε και οι πολίτες αντιμετώπιζαν προβλήματα άλλης τάξης ως προτεραιότητα), τότε πώς θα προασπιστεί ο δημόσιος χώρος σε μια περιοχή οι πολίτες της οποίας δεν έχουν μάθει να τον σέβονται και κανείς δεν τους καλεί να το πράξουν;

 

ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΕΝΑ φαύλο κύκλο όλο αυτό, δίχως τέλος και δίχως καμία προοπτική βελτίωσης της κατάστασης. Και όσο συνεχίζεται, τόσο θα πηγαίνουμε π.χ. στην Καλαμάτα και θα κοιτάμε έκπληκτοι τους καθαρούς τοίχους των δημοσίων κτιρίων της και τους καθαρούς της δρόμους. Τόσο θα μας εντυπωσιάζουν τα προφανή των ευρωπαϊκών πόλεων και όσα εξυπακούονται επί χρόνια για τους πολίτες τους και για μας παραμένουν ζητούμενα.

 

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ πάσχει. Στα social media οι πολίτες «βομβαρδίζουν» με εικόνες από μια πλατεία που ντροπιάζει την πόλη στους επισκέπτες της. Κάποιος ή κάποιοι πρέπει επιτέλους να ασχοληθούν σοβαρά. Το να τρέχουν πχ. τα συνεργεία μετά από μέρες να βάφουν τους τοίχους του «Απόλλωνα» για να τους ξαναγεμίζουν το αμέσως επόμενο λεπτό, είναι ένα αστείο, που έχει παρατραβήξει και εν τέλει είναι πασιφανώς αναποτελεσματικό. Δεν είναι αυτή εικόνα πλατείας, δεν είναι αυτή εικόνα πόλης.

(από τη στήλη "Η πρόκα" της εφημερίδας 7 Μέρες Ενημέρωση)