Δεν είναι μακριά οι Σέρρες… του Γιώργου Κοντογιάννη

Με αφορμή την περιβόητη ιστορία του καθηγητή στο ΤΕΙ Σερρών, που για τα μαθήματα του εκβίαζε τις φοιτήτριες του αλλά και κάποιους φοιτητές, με οικονομικά ανταλλάγματα ή και σεξουαλικά, ήρθε ακόμη μια φορά στη δημοσιότητα ένα μοναδικό ελάττωμα της ελληνικής κοινωνίας: Η υποκρισία. Πρώτα απ’ όλα ο κυρίαρχος διαμορφωτής της κοινής γνώμης στην Ελλάδα, η τηλεόραση έκανε πως άκουγε πρώτη φορά τέτοια είδηση! Ύστερα οι κάτοικοι της επαρχιακής αυτής πόλης, που δηλώνουν ευθαρσώς στην κάμερα πως χρόνια το ήξεραν αλλά δεν υπήρχαν στοιχεία για να τον αποκαλύψουν και τέλος εκείνοι που ανοίγουν το στόμα τους εκ των υστέρων! Αυτοί όλοι δεν διαφέρουν από τις χαζοαμερικάνες που πέρασαν από το κρεβάτι εκείνου του τρισάθλιου παραγωγού για να γίνουν σταρ και αφού δεν έγιναν, τώρα στα σαράντα και κάτι τον καταγγέλλουν ότι τις παρενοχλούσε όταν ήταν 20!

Δεν υπερασπίζομαι κανέναν εκβιαστή και κανένα δούλο παθών που για να τα πετύχει μεταχειρίζεται παράνομα μέσα και πράξεις. Αυτό είναι έγκλημα και καλώς διώκεται. Όμως υπάρχει το έγκλημα γιατί υπάρχει κυρίως και η αποδοχή του. Μπορεί ο νόμος να θεωρεί τον εκβιαζόμενο ως θύμα, αλλά όταν ο εκβιαζόμενος ενδίδει καμιά εικοσαριά φορές και διαμαρτύρεται ή καταγγέλλει την εικοστή πρώτη, είναι εν μέρει και αυτός ένοχος. Αυτός ο καθηγητής  συνέχιζε τις πράξεις του ακριβώς επειδή υπήρχαν νέα παιδιά, κορίτσια κυρίως, αλλά και αγόρια, που ενέδιδαν και υπέκυπταν σ’ αυτές, για να κάνουν και αυτά τη δουλειά τους! Δεν υπήρχαν μικρόφωνα και κάμερες στις Σέρρες εδώ και κάποια χρόνια;

Σκεφτείτε αυτός να ήταν καθηγητής σε ανθρωπιστικές σπουδές ή ιατρικά επαγγέλματα και να έβγαζε στην κοινωνία γιατρούς επειδή τους έπιασε το στήθος ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο έκανε! Και το χειρότερο απ’ όλα: Πόσες φοιτήτριες και φοιτητές είναι αυτοί που συμμετείχαν στους εκβιασμούς, έκαναν τη δουλίτσα τους και τώρα ακόμη δεν τολμάει να μιλήσει κανένας απ’ αυτούς; Και για να πάμε παρά πέρα, πόσοι γονείς στέλνουν τα παιδιά τους για σπουδές και αυτά μεταχειρίζονται δεκάδες πλάγιους τρόπους, με σκοπό να πάρουν ένα πτυχίο με λιγότερο διάβασμα πάση θυσία… Και πόσοι νέοι άνθρωποι περνούν τη φοιτητική ζωή έχοντας ιδιαίτερες σχέσεις με καθηγητές τους χωρίς να μεσολαβήσει εκβιασμός ή άλλη έκνομη πράξη; Ασφαλώς η εκπαιδευτική κοινότητα λέει πως αυτά είναι μεμονωμένα περιστατικά και σίγουρα ελάχιστα μπροστά στην ακεραιότητα του δασκάλου και την ηθική του σπουδαστή. Συμφωνώ, αλλά σ’ αυτή τη δουλειά τόσα χρόνια έχουν δει πολλά τα μάτια μας και έχουν ακούσει πολλά τα αφτιά μας…

Πιστεύω ότι πέρα από την σοβαρή και ισχυρή παιδεία που να μην έχει ανάγκη από πλάγιους δρόμους και τρόπους, πρέπει να περάσουμε στην αναμόρφωση νόμων και δικαίου. Η φτωχοποίηση της χώρας και η ισοπέδωση της κοινωνίας χρειάζονται τη νομοθεσία της προληπτικής ηθικής… Να μάθουμε δηλαδή πως ευθύνη, και μάλιστα νομικά ελεγχόμενη, είναι και η ανοχή σε τέτοιες πράξεις και ασφαλώς η συμμετοχή. Μήπως γίνουμε κάποτε καλύτεροι και μήπως οι επόμενες γενιές ζουν σε μια άλλη Ελλάδα απ’ ότι εμείς σήμερα…