Για το πλαστικό χρήμα και τη χάρτινη σακούλα… | dete

Για το πλαστικό χρήμα και τη χάρτινη σακούλα…

Του Γιώργου Κοντογιάννη

Το καλοκαίρι του 1992 συνοδέψαμε στην Γαλλία σαν επικεφαλείς εκπρόσωποι του Δημοτικού Συμβουλίου Πατρέων μαζί με τον καλό συνάδελφο και φίλο Γιώργο Κολυπέρα, την ορχήστρα νυκτών εγχόρδων του Δήμου μας σε ένα φεστιβάλ λίγο έξω απ΄ το Στρασβούργο. Στην Αλσατία δηλαδή.  Ασφαλώς μαζί μας ήταν και ο μαέστρος αείμνηστος πια Θανάσης Τσιπινάκης και οι δύο άλλοι μουσικοί δάσκαλοι με τριάντα περίπου νέες και νέους της ορχήστρας. Το ταξίδι ήταν με πλοίο στην Ανκόνα της Ιταλίας και από εκεί με το πούλμαν οδικώς στη Γαλλία μέσω Ελβετίας. Φθάσαμε στην Ανκόνα μεσημέρι περίπου και αφού φάγαμε ξεκινήσαμε να διασχίσουμε την Ιταλία μέχρι τα σύνορα. Λίγο πριν το Κόμο και ενώ είχε σουρουπώσει, μας προσπερνάει ένα περίεργο γκρί - σιέλ περιπολικό με φάρο και με την εξής επιγραφή στα πλάγια: GuardiadiFinanza και  κάνει στον οδηγό σήμα να σταματήσει. ¨Είναι οικονομική αστυνομία ¨λέει ο οδηγός και μαζεύει απ΄το ντουλαπάκι του όλες τις αποδείξεις διοδίων που είχαμε περάσει μέχρι εκεί. Σταματήσαμε, ήρθε ένας νεαρός Ιταλός που έμοιαζε αστυνομικός με μπλε μπουφάν και καπέλο και κίτρινα γράμματα στη στολή με τον ίδιο τίτλο. Πήρε τον αριθμό του πούλμαν και πήγε ξανά στο περιπολικό. ¨Τι περιμένουμε¨;ρώτησα τον οδηγό. Και μου απάντησε το εξής απίθανο για τα δικά μου αυτιά: ¨Ελέγχουν απ΄το κέντρο τους εάν ξαναμπήκα στην Ιταλία και χρωστάω καμία κλήση από παράβαση! Οι ίδιοι ελέγχουν και τους Ιταλούς εάν χρωστάνε στην εφορία!!

Το γεγονός κυκλοφόρησε σ΄όλο το πούλμαν και ασφαλώς δεν μείναμε με το στόμα ανοιχτό από θαυμασμό για την  οργάνωση του κράτους και το επίπεδο σχέσης πολιτών και κράτους, αλλα από χλευασμό! Γελάγαμε και λέγαμε : ¨Α ρε Ελλαδίτσα που είσαι παράδεισος!¨  Όποιος θέλει πληρώνει, κανείς δεν ελέγχει και κάνουμε ότι γουστάρουμε! Τότε κάποιος είπε το εξής μάλλον προφητικό: ¨Ποια κυβέρνηση  ρε παιδιά θα εφαρμόσει στην Ελλάδα τέτοιους νόμους; Θα τη ρίξουν σε μια μέρα!¨. Την επόμενη στην Γαλλική  πόλη που μέναμε έξω απ΄το Στρασβούργο πήγαμε τρία - τέσσερα άτομα σε ένα σούπερ μάρκετ να πάρουμε ψώνια γιατί φιλοξενούμασταν σε ένα ξενώνα νεότητας και μερικά τρόφιμα τα παίρναμε μόνοι μας. Όταν φθάσαμε στο ταμείο ζήσαμε δύο ψυχρολουσίες! Πρώτα απ΄όλα τρείς στους πέντε πελάτες πλήρωναν με κάρτα. Το 1992! Σε κάποια ειδικά μηχανήματα σαν ταμειακές λίγο πιο χοντρά και πιο ογκώδη απ΄τα σημερινά POS. Εμείς και μια άλλη παρέα πληρώναμε με μετρητά. Και μετά ήρθε η δεύτερη έκπληξη : Μας έβαλαν τα ψώνια σε μεγάλες χάρτινες σακούλες χρώματος καφέ ανοιχτό και επίσης γελάγαμε λέγοντας κάποιος πως θυμήθηκε τον Χατζηχρήστο στον μπακαλόγατο που πήγαινε με την τσάντα τα ψώνια της ¨γιατρέσας¨! Όλο αυτό το σκηνικό το ξανάζησα το 1999 όταν πήγαμε αποστολή στα ¨παιχνίδια χωρίς σύνορα ¨όπου στις δυόμιση το μεσημέρι ο Ιταλός οδηγός του πούλμαν μας κατέβασε γιατί έληξε το οχτάωρο του και εάν τον έπιανε έλεγχος στο δρόμο θα πλήρωνε πρόστιμο το ταξιδιωτικό γραφείο! Στη Βενετία μάλιστα είδα την οικονομική αστυνομία με πλωτά ταχύπλοα και στο Μοναχό το 2002 σε ένα τεράστιο Κααρσαντ, κάτι σαν τα δικά μας εμπορικά κέντρα σήμερα, μας έβαλαν τα ψώνια σε χάρτινη και γύρω όλοι σχεδόν πλήρωναν με κάρτα!

Και λέω βρε αδερφέ, όλη αυτή η φασαρία , τα μνημόνια , η φτώχεια και η συρρίκνωση του Ελληνικού κράτους και της κοινωνίας έγινε για το πλαστικό  χρήμα και την χάρτινη σακούλα; Γιατί βρε παλιάνθρωποι κουτόφραγκοι Ευρωπαίοι και επίσης αγύρτες Έλληνες πολιτικοί δεν δημιουργήσατε έστω πριν δέκα - δεκαπέντε χρόνια τις συνθήκες , την παιδεία και την εμπιστοσύνη που χρειαζόταν στο Ελληνικό κράτος και στους Έλληνες πολίτες  για να τα έχουμε εμπεδώσει όλα αυτά και άλλα που μας περιμένουν,  χωρίς να ξεφτιλιζόμαστε και να διαλυόμαστε έτσι; Γιατί όλοι θέλατε φυσικά να πετύχετε το δικό σας σκοπό. Οι Ευρωπαίοι να μας αφήσουν να χρεωθούμε για να μας ξεζουμίσουν από τόκους και να μας έχουν στην πρίζα και αυτοί που μας κυβερνούσαν να μας κουκουλώνουν αδυναμίες και παρανομίες ακόμη,  για να τους ψηφίσουμε! Ο θεός να φυλάει να μην κινδυνέψουμε στο μέλλον από άλλα χειρότερα….  Η κάρτα και η σακούλα ας είναι το λιγότερο….