Βοήθειά μας «άγιε φοιτητή»… του Γιώργου Κοντογιάννη | dete

Βοήθειά μας «άγιε φοιτητή»… του Γιώργου Κοντογιάννη

Η πόλη μας βιώνει εδώ και πολλές δεκαετίες ένα μοναδικό, οικονομικό και κοινωνικό γεγονός. Το 20% του πληθυσμού της συντηρεί σχεδόν κατά το μεγαλύτερο ποσοστό, το υπόλοιπο 80% ! Είναι οι φοιτητές και οι φοιτήτριες του Πανεπιστημίου και του ΤΕΙ που η απουσία τους τις μέρες των διακοπών και μετά η επιστροφή τους γίνονται αισθητές με εξόφθαλμο τρόπο. Είναι τα μόνα έσοδα ενός αστικού κέντρου χωρίς επισκεψιμότητα, ανταγωνισμό και βιώσιμη παραγωγή. Οι φοιτητές φέρνουν απ’ έξω χρήμα στη πόλη και κινούν τη διαμονή, την εστίαση, την αναψυχή, το εμπόριο ειδών διαβίωσης τους και τη διασκέδαση της νύχτας. Όταν φεύγουν, η πόλη είναι λες και δεν κατοικείται από άλλους ανθρώπους. Μόνοι μας σκοντάφτοντας  ο ένας στο σεφτέ του άλλου, λογικό είναι πως αδυνατούμε να συντηρηθούμε.

Ποιοι είναι όμως όλοι αυτοί οι νέοι άνθρωποι που κάνουν στη Πάτρα αυτό το μικρό αλλά ζωτικής σημασίας θαύμα; Είναι συνήθως τρεις οι κατηγορίες αυτών που σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο και το ΤΕΙ. Πρώτοι από όλους  είναι οι Αθηναίοι: Παλαιότερα εννέα στους δέκα από τους νεαρούς φοιτητές που κατάγονται από την πρωτεύουσα είχαν δικό τους ΙΧ. Και να σκεφτούμε πως είχαμε έναν επικίνδυνο παλιόδρομο Πάτρας – Κορίνθου όταν είχαμε λεφτά! Τώρα έχουμε ένα εξαιρετικά ασφαλή και σύγχρονο αυτοκινητόδρομο αλλά μάλλον ούτε τέσσερις στους δέκα Αθηναίους φοιτητές δεν έχουν σήμερα στην αρχή των σπουδών τους τουλάχιστον, δικό τους αυτοκίνητο.  Τα τελευταία δύο χρόνια μάλιστα η κίνηση τους με τα λεωφορεία από και προς Αθήνα έχει αυξηθεί κατακόρυφα. Συνήθως έρχονται τελευταίοι το φθινόπωρο όταν λήγουν οι διακοπές και φεύγουν πρώτοι τον Ιούλιο. Αυτοί φέρνουν στις γκαρσονιέρες και τα δυάρια και τους πιο πολλούς επισκέπτες στο καρναβάλι.

Οι Κύπριοι: Είναι αρκετά μεγάλος ο αριθμός των φοιτητών από τη μεγαλόνησο και μάλιστα τα τελευταία χρόνια δεν ξέρω γιατί αλλά αυξάνεται ιλιγγιωδώς. Στους δρόμους του κέντρου, στον Άη Διονύση, την Αγυιά και τη περιοχή της Αγίας  Σοφίας ακούς πιο πολλά Κυπριακά από καθαρά Ελληνικά. Φεύγουν τελευταίοι τον Ιούλιο για διακοπές και έρχονται πρώτοι την επόμενη του 15 Αύγουστου. Ρώτησα έναν γείτονα Κύπριο φοιτητή γιατί συμβαίνει αυτό και μου απάντησε το εξής εντυπωσιακό αλλά όχι απίστευτο: «Εμείς δεν έχουμε σκοπό να μείνουμε στην Ελλάδα ούτε μια μέρα παραπάνω. Στόχος μας είναι μετά η Αγγλία ή το συντομότερο επιστροφή στη Κύπρο. Γι αυτό δίνουμε τα μαθήματα στην ώρα τους για να τελειώνουμε». Χρήσιμη η απάντηση του έτσι για να ξέρουμε τι γίνεται γύρω μας…

Οι υπόλοιποι: Συνήθως είναι από όλη τη χώρα όπως άλλωστε φαινόταν να καταγράφεται μέχρι το 2012 τουλάχιστον. Τώρα δεν νομίζω ότι έρχεται φοιτητής ή  φοιτήτρια από την Ξάνθη στην Πάτρα. Δηλώνει Θεσσαλονίκη ή στην χειρότερη ΤΕΙ Σερρών. Και εδώ να μπει, τότε γράφεται, φεύγει και ξανά δίνει εξετάσεις ή παίρνει μεταγραφή. Δεν φτάνουν τα λεφτά πλέον για σπουδές τόσο μακριά από το σπίτι. Αυτή η κατηγορία είναι μάλλον μικρότερη σχετικά με τις υπόλοιπες και η πιο «αθόρυβη» από τις άλλες δύο.

Σε αυτούς του 40.000 νέους και νέες που σπουδάζουν εδώ, οφείλουμε ότι κινείται κανένα φράγκο στη Πάτρα. Αυτές τις μέρες φαίνεται παντού. Από ότι βλέπω και ακούω από δημοτικούς άρχοντες και υποψήφιους, μάλλον δεν έχει κανείς καμιά άλλη ιδέα μήπως βρούμε έσοδα σαν πόλη από κάπου αλλού… Καλή χρόνια λοιπόν στα παιδάκια του κόσμου που μας καταδέχτηκαν και φέτος για σπουδές. Όσο για τους υπόλοιπους, καλά στερνά…