ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΟΥΛΙΑΤΟΥ: “Εσύ, που ήσουν;” | dete

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΟΥΛΙΑΤΟΥ: "Εσύ, που ήσουν;"

Μέσα σε όλη αυτή την παραζάλη, γίνεται ευκολότερο να χάνεις την ουσία των πραγμάτων που συμβαίνουν δίπλα σου. Είναι και αυτή η επίπλαστη αίσθηση ενημέρωσης που σου δίνει η κοινωνική δικτύωση.

Όλος αυτός ο ποταμός πληροφοριών που σκάει ορμητικά πάνω σου και που αντί να σου βαθαίνει την γνώση, σου αδρανοποιεί την δυνατότητα πραγματικής αντίληψης και κατανόησης.

Και έτσι ενώ υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου, δικοί σου που διεξάγουν τον προσωπικό τους αγώνα και δίνουν την δική τους μάχη, εσύ το βλέπεις όλο αυτό είτε σαν έναν μακρινό απόηχο, είτε και αυτό είναι το χειρότερο, ωφελιμιστικά σε σχέση με σένα.

Θα μου πεις είναι θέμα χαρακτήρα. Ασφαλώς! Στα δύσκολα κρίνονται και οι άνθρωποι και οι σχέσεις. Για ποιό λόγο να κρατά κανείς κάτι γύρω του, όταν δεν έχει την βεβαιότητα ότι θα είναι δίπλα του όταν πραγματικά το χρειάζεται.

Όλα εκείνα που μπορεί να σου φαίνονταν διασκεδαστικά και χαριτωμένα, όταν αλλάξουν οι δικές σου συνθήκες, γίνονται γελοία και αποκρουστικά.

Φυσικά θα μου πεις, ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι για όλα τα πράγματα. Και ότι υπάρχουν πολλά επίπεδα σχέσεων και επαφών.

Οκ, δεν έχεις αδικο. Αλλά όταν συνειδητοποιήσεις ότι ο άλλος είναι περιορισμένης χρήσης, σχέσης και εμπιστοσύνης, τότε είναι σίγουρο ότι ακόμα και για εκείνη την σχέση, θα είναι λίγος και ψεύτικος.

Άσε που δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να διατηρούμε και να καλιεργούμε διάφορες εκκρεμότητες, κυρίως από δική μας ανασφάλεια. Είναι σαν τις αναμονές που άφηναν παλιά στις πλάκες των σπιτιών, ελπίζοντας ότι πάνω τους κάποια στιγμή θα μπορέσουν να στηρίξουν ένα μελλοντικό πανωσήκωμα.

Μόνο που με τον καιρό σκουριάζουν και σαπίζουν και όταν θελήσεις να στηριχτείς πάνω τους, ανακαλύπτεις την περιορισμένη τους φύση. Και το μόνο που κάνουν είναι να παραμένουν σκουριασμένα και σαθρά σκέλεθρα του παραλθόντος, που καραδοκούν να σου πληγώσουν τα πόδια κάθε φορά που έρχονται κοντά σου.

Και τα χρειάζεσαι τα πόδια σου. Τα θές για να στηρίζεσαι γερά και να σηκώνεις τα άρη και τις ευθύνες που η ζωή συνεπάγεται.

Τα θές για να κάνεις μακρινές βόλτες ανακαλύπτοντας νέους ανθρώπους, που μπορούν να καταλάβουν την περπατησιά σου. Τα θες για να πάρεις δύναμη και φόρα και να πηδήξεις ψηλά να ακουμπήσεις τα όνειρά σου.

Αν δεν ήσουν εκεί, δεν θα είσαι ποτέ. Και καλύτερα να ε΄ρχονται τέτοιες στιγμές. Τις ονομάζω νησίδες διαύγειας. Είναι σαν την κρυστάλινη καθαρότητα της ατμόσφαιρας μετά από μια δυνατή μπόρα, όπου διακρίνεις τον κόσμο και το τοπία, ιδίως από την θάλασσα, σαν να τα βλέπεις για πρώτη φορά.

Και πρόσεξε! Δεν έχει νόημα να θυμώνεις με τον άλλο για την ανεπάρκειά του. Ή την απόστση μεταξύ της ρητορείας και των πράξεών του. Γιατί κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να ανταποκρίνεται σε αυτό που εσύ θέλεις! Μπορεί να είναι στον κόσμο του και να περνάει εξαιρετικά εκεί. Άστον.

Σου έχω νέα! Κανείς δεν άλλαξε κανέναν. Ποτέ. Οπότε το μόνο που θα κάνεις είναι να κουβαλάς μια σχέση-μπαγκάζι στη ζωή σου. Και ξέρουμε τι κάνουν τα βαρια μπαγκάζια και οι ογκώδεις και άχρηστες αποσκευές. Σε κρατάνε πίσω, δεν σε αφήνουν να τρεξεις, να πετάξεις, να απολαύσεις το ταξίδι της ζωής σου.

Μην περιμένεις λοιπόν από τον άλλο να καταλάβει.

Και κυρίως, μην περιμένεις από τον άλλο να αντιληφθεί την δική σου αγωνία, τα δικά σου όνειρα, την δική σου πάλη και ελπίδα.

Αν το μπορούσε, θα το είχε κάνει ήδη.

Και θα ήταν εκεί!

του Δημήτρη Τουλιάτου, Συντονιστή ομάδας AREA 51 και υπεύθυνος θεάτρου ΛΙΘΟΓΡΑΦΕΙΟΝ