Από το κλάμα στο χειροπιαστό πράμα! | dete

Από το κλάμα στο χειροπιαστό πράμα!

Γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης

Η αντίδραση μιας πολιτισμένης χώρας όπως η Ελλάδα, απέναντι στις προκλήσεις που δέχεται στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, δεν μπορεί παρά να είναι αυτονόητο καθήκον των συντεταγμένων οργάνων της πολιτικής. Η εκκλησία έχει λόγο και ρόλο και πρέπει να έχει ασφαλώς, μέχρι εκεί που το θρησκευτικό συναίσθημα αρχίζει να παράγει πολιτική.
Το ζήτημα της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί δεν είναι θρησκευτική διαφορά Χριστιανών και Μουσουλμάνων ούτε σε στενά πλαίσια Ελλήνων και Τούρκων. Είναι και πρέπει να είναι ζήτημα πανευρωπαϊκής και παγκόσμιας αφύπνισης και αντίδρασης του πολιτισμού, της ειρήνης και της δημοκρατίας, απέναντι στη βαρβαρότητα, το σκοταδισμό και την οπισθοδρόμηση. Καλώς έγιναν λειτουργίες στους ναούς και χτύπησαν καμπάνες πένθιμα, αλλά τα πράγματα είναι πιο σοβαρά από μια στιγμιαία Εθνική θλίψη ....
Συμφέρει τους Τούρκους και τον Ερντογάν να λένε στο εσωτερικό της χώρας τους ότι εμείς κλαψουρίζουμε γιατί νομίζαμε ότι θα ξαναπάρουμε κάποτε την πόλη, αλλά όταν έσκασε μύτη στη Μεσόγειο το αμερικάνικο αεροπλανοφόρο, μαζεύτηκαν σαν τις βρεγμένες γάτες. Δεν ξεχνάμε την Ιστορία μας και δεν παζαρεύουμε την πίστη μας, αλλά η εικόνα μιας χώρας που απειλείται έξι αιώνες από τον χειρότερο γείτονα στον πλανήτη, δεν μπορεί να είναι μόνο δέκα γριές στα ρεπορτάζ των καναλιών που κλαίνε για την Αγία Σοφιά.
Χρειαζόμαστε επιθετική προπαγάνδα εικόνας και λόγου, τέτοια που να απολυμάνει επιτέλους την Τουρκία στα μάτια, τα αυτιά και τις συνειδήσεις του γεωστρατηγικού χώρου που ανήκουμε. Κι αυτό είναι δουλειά της ελληνικής διπλωματίας η οποία έκανε μεν βήματα προόδου τον τελευταίο καιρό αλλά έχει πολύ δρόμο μπροστά της, ακόμη για να σταθεί στο ύψος των μελλοντικών περιστάσεων που πιθανώς διαγράφονται γύρω μας...
Γιατί είχαμε αυτή τη χλιαρή έως και ύποπτα χλιαρή αντίδραση ομοδοτών χώρων στο θέμα της Αγίας Σοφιάς, όπως η Ρωσία και ορθόδοξες χώρες των Βαλκανίων και της Ανατολικής Ευρώπης; Κάτι δεν έχουμε κάνει σωστά. Και δεν εξαιρείται από αυτό και η Ελλαδική Εκκλησία. Πού ήταν ο Πατριάρχης όλες αυτές της μέρες; Εγώ τουλάχιστον δεν τον είδα πουθενά να ψέλνει τον Ακάθιστο Ύμνο, να θρηνεί στοιχειωδώς...Η Καθολική Ευρώπη γιατί περιορίστηκε σε μια μόνο φράση του Πάπα και το ‘ριξε στην κουλτούρα του διεθνούς μνημείου που θίγεται; Υπάρχουν πολλές τέτοιες απορίες και ερωτήματα εύλογα και αναπάντητα που δείχνουν ότι ήρθε η ώρα να ξανακοιταχτούμε στον καθρέπτη όλοι. Όταν ο άλλος δίπλα σου αποπειράται να ξαναγράψει την Ιστορίας και μάλιστα με την απειλή βίας, δεν τον αντιμετωπίζεις μεθ’ ολίγων φίλων, συγκινητική μνήμη της δικής σου Ιστορίας και οδυρμό. Απλώς, του «κόβεις τα πόδια». Και έχουμε τρόπο να το κάνουμε αυτό ως χώρα. Αθόρυβα αναίμακτα και αποτελεσματικά. Αρκεί να το ξέρουμε και να το θέλουμε. Με την κλάψα πας μια μέρα μετά. Δυστυχώς, όμως, για την Ελλάδα, σχεδιάζονται πράγματα γύρω της για πολλές μέρες μετά.... Ας ξυπνήσουμε όσο είναι καιρός....