Ανασκόπηση στο Μακεδονικό ζήτημα, του Χαρίλαου Παπαδήμα, φοιτητή ΑΤΕΙ Πατρών

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο στις μέρες μας το ότι  τα Βαλκάνια αντιμετωπίζουν για μια ακόμα φορά  στην ιστορία τους μία ρευστότητα όχι μόνο στο θέμα των συνόρων των κρατών που τα συναποτελούν αλλά και στο θέμα της εθνικής ταυτότητας ενός μεγάλου μέρους των κατοίκων που τα απαρτίζουν. Μέσα στα πλαίσια της κινητικότητας των πληθυσμών η χώρα μας ευρισκόμενη σε ένα γεωπολιτικό σταυροδρόμι είναι υποχρεωμένη να υπερασπιστεί το αυτονόητο. Μιλάμε  για τον τοπικό προσδιορισμό <<Μακεδονία>> που ενώ για την Ελλάδα είναι ιστορικά δικαιωμένος  εν τούτοις για ένα γειτονικό κράτος αποτελεί στοιχείο αμφισβήτησης και διεκδίκησης.
Παρόλο που οι Μακεδόνες είναι αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας της  αρχαίας Ελλάδος , απόγονοι των Δωριέων και  η ρίζα της λέξης Μακεδόνας πηγάζει από το Μακεδνός που σημαίνει  εύρωστος, αργότερα η Μακεδονία κατοικούταν  από “πλήθος” διαφορετικών φύλων με αποτέλεσμα ένα μεγάλο κομμάτι της ήταν ένας αδιαμόρφωτος χώρος  δίχως εθνική ταυτότητα ή αυτή η ταυτότητα να είναι πολύ ρευστή..
Μετά την συντριπτική νίκη του στις εκλογές του 1910 ο Βενιζέλος  έστρεψε την Ελλάδα στους Βαλκανικούς πολέμους. Στον Ά Βαλκανικό πόλεμο, τα βαλκανικά κράτη είχαν συμμαχήσει και η Οθωμανική αυτοκρατορία ηττήθηκε. Στον ΄Β Βαλκανικό πολέμο η Βουλγαρία συντρίφθηκε.
Μετά  την Συνθήκη του Βουκουρεστίου, 1913, η Μακεδονία που διεκδικούσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος προσαρτήθηκε στο ελληνικό κράτος.
Μάλιστα, το 1914 η Ελλάδα έλαβε μέρος στον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο, γνωστό και ως Μεγάλο Πόλεμο στο πλευρό της ΑΝΤΑΝΤ. Αφού οι Έλληνες αμφισβήτησαν την συμφωνία για την προσάρτηση της Μκράς Ασίας (όπως όριζαν οι Συνθήκες και τα Σύμφωνα Ειρήνης μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου) θέλησαν να κατακτήσουν ολόκληρη την Τουρκία και  ήταν επόμενο οι βλέψεις για την Μεγάλη Ελλάδα να μην επιτευχθούν. Το 1923 υπογράφθηκε η Συνθήκη της Λωζάννης, ως συνέπεια της οποίας πραγματοποιήθηκε η ανταλλαγή των πληθυσμών με κριτήρια την ενδυνάμωση του εθνικού στοιχείου Ελλήνων και Τούρκων στις δύο πλευρές του Αιγαίου αλλά και στα Βαλκανικά εδάφη. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος γνώριζε πως στην Μακεδονία η εθνική ταυτότητα εξέλιπε και προκειμένου να ενισχύσει το ελληνικό στοιχείο εφάρμοσε ειδικά προγράμματα αστικής και αγροτικής αποκατάστασης. Εγκατέστησε τους πρόσφυγες στην ευρύτερη περιοχή γύρω από την Μακεδονία και μέσα σε αυτή. Έτσι ώστε να μπορούν να ζήσουν με την ασχολία της γεωργίας αλλά και η Μακεδονία να εξελληνιστεί, να αρχίσει να αποκτά εθνική υπόσταση.
Το 1940 η Βουλγαρία εντάχθηκε στη συμμαχία του Άξονα με σκοπό να λάβει ως ανταμοιβή την Γιουγκοσλαβική Μακεδονία και την Ελληνική Μακεδονία.
Στην κατεχόμενη Ελλάδα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ο ΕΛ.Λ.Α.Σ ενσωματώνει στις τάξεις του το ΣΝΟΦ (Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Μέτωπο) που αποτελούταν από Βούλγαρους κομμουνιστές και σλαβόφωνους “Μακεδόνες’’
Όμως, το 1943 το πέμπτο συνέδριο των Παρτιζάνων αποφάσισε την δημιουργία ανεξάρτητου ομόσπονδου κράτους της Μακεδονίας, με την συγκατάβαση και της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Επιπροσθέτως, το 1948 η Βουλγαρία δεν αναγνωρίζει  πως υπάρχει Μακεδονικό έθνος και πως στην Ελλάδα  δεν υπάρχει Μακεδονική μειονότητα
Ο Τίτο, ηγέτης της μεταπολεμικής Γιουγκοσλαβίας επεδίωξε και πέτυχε τη δημιουργία Μακεδονικού έθνους, δίχως τη συμμαχία της Βουλγαρίας. Για τον λόγο αυτό κατασκεύασε όλους τους παράγοντες που ενώνουν έναν λαό. Δημιούργησε την “Μακεδονική γλώσσα” , ίδρυσε αυτοκέφαλη ορθόδοξη “Μακεδονική” εκκλησία. Τέλος, κατασκεύασε την ιστορία με την οποία γαλουχήθηκαν οι <<Μακεδόνες>>.
Και φτάσαμε στο 1980,  όταν η Ελλάδα παραχωρεί αμνηστία στους Έλληνες που εκδιώχθηκαν από την χώρα τους μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Δέχεται, όμως, μόνο τους Έλληνες στο γένος.
Την ίδια περίοδο ο Τίτο αναγνώρισε το Μακεδονικό Έθνος και στην Ομόσπονδη Λαϊκή Δημοκρατία Γιουγκοσλαβίας συμπεριέλαβε την Λαϊκή Δημοκρατία Μακεδονίας με πρωτεύουσα τα Σκόπια.
Το ζήτημα της ονομασίας μίας περιοχής της πρώην Γιουγκοσλαβίας άρχισε να επιδεινώνεται με την διάλυση της το 1991 και η ΠΓΔΜ διακήρυξε πως θα ονομάζεται Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Η Ελλάδα αντιτίθεται στην χρήση ονομασίας Δημοκρατία της Μακεδονίας αλλά και στον προσδιορισμό της εθνότητας τους ως Μακεδόνες. Ακόμα το ελληνικό κράτος εναντιώθηκε και για τον προσδιορισμό της γλώσσας τους ως μακεδονική.
Αργότερα, η ΠΓΔΜ υπέβαλε αίτημα ένταξης στον ΟΗΕ με την ονομασία Δημοκρατία της Μακεδονίας. Η Βουλγαρία ήταν το πρώτο κράτος που αναγνώρισε την ΠΓΔΜ με αυτή την ονομασία. Άλλωστε, οι Βούλγαροι πάντοτε στην ιστορία της Ελλάδος προέβαλλαν ανθελληνικές διεκδικήσεις. Η ΕΟΚ θεώρησε πως η ΠΓΔΜ πληρούσε όλες τις προδιαγραφές για την αναγνώριση.
Η Ελλάδα αγωνιζόταν να μην αναγνωριστεί η καπήλευση του ονόματος, της ιστορίας των Ελλήνων της Μακεδονίας. Προκλήθηκε μεγάλη ένταση και η ΕΕ αναγκάστηκε να αναθέσει σε έναν υπουργό εξωτερικών να βρει συμβιβαστική λύση για τις δύο χώρες. Στον ελληνικό χώρο συγκαλείται συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών υπό την αιγίδα του προέδρου της Δημοκρατίας όπου  αποφασίζουν ομόφωνα για μια ονομασία που δεν θα περιέχει τον όρο Μακεδονία ή τα παράγωγά της.
Η Ελλάδα παράλληλα αναζητά στον κύκλο της ΕΕ συμμάχους που συμφωνούν με θέσεις της Ελλάδος και υποστηρίζουν πως θα αναγνωρίσουν την ΠΓΔΜ με ονομασία που είναι αποδεκτή από το ελληνικό κράτος. Στην διάσκεψη κορυφής ανακοινώνεται και επίσημα πως δεν θα αναγνωρίσουν τα Σκόπια με το όνομα Μακεδονία. Τότε, η ΠΓΔΜ υιοθετεί ως σύμβολο της σημαίας του το δεκαεξάκτινο αστέρι της Βεργίνας και ονομάζουν το κράτος τους Δημοκρατία της Μακεδονίας έστω και μη αναγνωρισμένα.Η Ελλάδα πριν από το σύνοδο κορυφής στο Βουκουρέστι είχε δηλώσει πως δεν θα δεχθεί την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ από την στιγμή που δεν βρέθηκε ονομασία που να είναι αποδεχτή και από τις δύο χώρες. Επίσης, οποιαδήποτε λύση βρεθεί ανάμεσα στην Ελλάδα και τα Σκόπια θα πρέπει να είναι μόνιμη και όχι προσωρινή, καθώς θα πρέπει να έχει και την έγκριση του συμβουλίου ασφάλειας του ΟΗΕ.
Είναι φανερό από τα παραπάνω πως  ένα παιχνίδι σε βάρος της ελληνικής ιστορίας διακυβεύεται εδώ και δεκαετίες. Μολονότι είναι αυτονόητο αλλά και δεδομένο  ότι η ονομασία της συγκεκριμένης περιοχής δεν μπορεί να αμφισβητηθεί βάσει ιστορικών πηγών εν τούτοις διαπιστώνουμε πως στην πολιτική δεν υπάρχουν αυτονόητα. Και δεδομένα διαρκώς αλλάζουν, από την ψυχρή λογική της διεθνούς πολιτικής σκακιέρας οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων. Οι εκάστοτε κυβερνήσεις χωρίς οράματα, η αντιπολίτευση χωρίς συναίνεση σε εθνικά θέματα, μας οδήγησαν σε αδιέξοδα και τις περισσότερες φορές ο λαός διχασμένος. Όλα αυτά οδηγούν σε σκοτεινά μονοπάτια. Έχουμε και εμείς οι πολίτες ευθύνη για το μέλλον της χώρας μας.
Η Ελλάδα φαντάζει σαν το Διγενή που ψυχομαχεί και, τόσο αυτοί που πάλεψαν για την ελευθερία μας όσο  και  αυτοί που μόχθησαν και προήγαγαν τον πολιτισμό μας είναι παρόντες και παρακολουθούν ένα δίκαιο αγώνα. Η γης τρομάζει  όταν αντικρίζει την Ελλάδα να χαροπαλεύει. Από την μία το Μακεδονικό ζήτημα που η λύση του  δεν έγκειται στο να λάβουν το όνομα των Ελλήνων αλλά και την ιστορία της άλλοι, και από την άλλη κάποιες εθνικιστικές κορώνες που επί τη ευκαιρία  διατυπώνονται οφείλουν να αντιμετωπιστούν .
Χρέος του κάθε πολίτη  είναι η ενημέρωση  και η πολυπρισματική αντιμετώπιση της ιστορικής αλήθειας. Με αυτό τον τρόπο θα κατορθώσουμε ως έθνος να επαναπροσδιορίσουμε την θέση μας στην διεθνή πολιτική σκηνή και βεβαίως να συμβάλλουμε στην  αναγνώριση της παραγκωνισμένης και παραγνωρισμένης ελληνικής παράδοσης και αλήθειας. Γιατί το ζητούμενο είναι ο σεβασμός σε μια χώρα και μια ονομασία  που έχουν ρίζες βαθιές στο απώτερο παρελθόν και είναι γνωστό πως όταν ο άνθρωπος ξεχνάει το παρελθόν και τις ρίζες του μένει μετέωρος  και αναγκάζεται να το ξαναζήσει.  Οι ευθύνες ανήκουν στον ίδιο τον Έλληνα πολίτη που πρέπει να πάψει να μένει απαθής μπροστά στην συγκεκριμένη εξέλιξη και να απαιτήσει από τους πολιτικούς αλλά και από τους  ξένους ομολόγους του σεβασμό για την Ιστορία αυτού του τόπου.