Ένα δημοσίευμα, μια αυτοκτονία και η ευθύνη των ΜΜΕ

Της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου

H διερεύνηση της συνάρτησης μιας αυτοκτονίας με ένα ροζ δημοσίευμα και μάλιστα με σημείο αναφοράς την Πάτρα, φέρνει στο φως με τρόπο εκκωφαντικό, ιστορίες του δημοσιογραφικού …πορνό, έτσι όπως αυτό άνθισε τις εποχές που η κρυφή κάμερα έκανε διείσδυση στις κρεβατοκάμαρες και ακολούθως απασχολούσε το πανελλήνιο, εισάγοντας ήθη και μεθόδους που ορισμένοι αρνούνται πεισματικά να εγκαταλείψουν, έστω και αν έχουν οδηγήσει ανθρώπους στην απόγνωση ή ακόμη και στην αυτοχειρία, μετά από μια, συνήθως θηριώδη, διαπόμπευση.
Ένα ανώνυμο σημείωμα κάτω από τις πόρτες των εφημερίδων με ένα επίσης ανώνυμο κείμενο συνοδευόμενο από σκηνές ερωτικού περιεχομένου, κατέληξε πρωτοσέλιδο πανελληνίου εντύπου διανθισμένο από μια εσάνς εργασιακού σκανδάλου, που σαφώς δεν αποδεινύεται με την δημοσίευση χυδαίων φωτογραφιών από μια υφαρπαχθείσα σκηνή, κάπου, κάπως, κάποτε, στην οποία τίποτε δεν στοιχειοθετείται, πέρα από τη διάθεση ενός εντύπου να πουλήσει, ακολουθώντας το σενάριο «αίμα, στέμμα, σπέρμα», για την επιβίωσή του, άνευ όρων, άνευ ερεύνης και άνευ ηθικής.
Και όλα αυτά σε ένα καθεστώς πρωτοφανούς ατιμωρησίας, με τους αναγνώστες να βρίσκονται κατά καιρούς έρμαια μιας «ενημέρωσης» τερατολόγου που δεν έχει σχέση με την είδηση αλλά με την κατασκευή της, που δεν έχει, σχέση με την κοινή λογική (θυμηθείτε τα περί θανάτου του Χριστόδουλου λόγω μαύρης μαγείας), αλλά με την διαταραχή του γράφοντα, που δεν ανοίγει τα μάτια του αναγνώστη αλλά τα κλείνει και που, ορισμένες φορές, «σφραγίζει» και ζωές, όπως όλα δείχνουν ότι συνέβη με την υπόθεση της αυτοκτονίας στην Πάτρα συγγενικού προσώπου ατόμου που διασύρθηκε σε πανελλήνια κλίμακα.
Η δημοσιογραφία είναι ταγμένη στο να προσθέτει στη ζωή και να την υπηρετεί. Όταν την αφαιρεί, ή συντείνει στην αφαίρεσή της δεν ονομάζεται δημοσιογραφία. Ονομάζεται έγκλημα. Και πρέπει να αντιμετωπίζεται με αυτόν ακριβώς τον τρόπο, εντός και εκτός δικαστικής αίθουσας.

(ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΘΕΤΟ, 7 ΜΕΡΕΣ, ΣΤΟ 7 ΜΕΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ)