Άσε με στη χλωρίνη μου , ρε.. | dete

Άσε με στη χλωρίνη μου , ρε..

Του Γιώργου Κοντογιάννη

Η καινούρια τάση ή μόδα στο internet είναι λέει να κάνουμε και να δημοσιεύουμε ημερήσιο μήνυμα, ημερολόγιο δηλαδή, καραντίνας όλοι οι χρήστες του διαδικτύου προκειμένου να ανταλλάσουν εμπειρίες από την αναγκαστική αλλαγή του τρόπου ζωής τους! Εγώ πάλι λέω τόσο πολύ έχει επηρεάσει τον τρόπο σκέψης και επικοινωνίας των ανθρώπων το διαδίκτυο που ακόμη και σε περίοδο πανδημίας, πραγματικός κόσμος θεωρείται  αυτό που περνάει από οθόνη ή πληκτρολόγιο; Θα μου πείτε η τεχνολογία και η εξέλιξη βοήθησαν πάρα πολύ τη ζωή μας και σαφώς συμβάλουν στην διευκόλυνση όσων περνάμε τούτο τον καιρό αλλά μην τρελαθούμε κιόλας. Ανοίγεις το παράθυρο, βγαίνεις σε ένα μπαλκόνι, λες απέναντι μια καλημέρα, βλέπεις το γείτονα που πάει το σκύλο βόλτα, ποτίζεις τα φυτά σου στη βεράντα, τινάζεις ένα σεντόνι ή μια κουβέρτα. Δεν μπορεί να είσαι μέρα νύχτα μπροστά σε μια οθόνη. Και στο κάτω κάτω της γραφής αυτά είναι τα στοιχεία ενός πραγματικού ημερολόγιου καραντίνας… Θα πω όταν θέλω, στο διαδίκτυο τι έκανα σήμερα. Δεν θα μου πει ντε και καλά αυτό τι να κάνω….

Εγώ παραδείγματος χάριν έχω αυτές τις μέρες του κορωνοϊου συνάψει μια ερωτική σχέση με τη χλωρίνη! Μπαίνεις στο σπίτι και θες μάσκα για τη μυρωδιά του χλωρίου. Τώρα έχω ανακαλύψει και την παχύρευστη με άρωμα λεμόνι! Ότι σώσω! Κάθε μέρα σφουγγάρισμα με μπόλικη χλωρίνη είναι μια δική μου μέθοδος αντικοροναϊκής συμπεριφοράς. Τι λέει επ΄ αυτού το διαδίκτυο; Σκοτίστηκα! Εγώ αυτήν ξέρω, αυτήν εμπιστεύομαι. Έτσι δεν έλεγε παλιά η διαφήμιση; Αν είναι δυνατό να περιμένω το ημερολόγιο του άλλοι στο internet να μου πει το μακρύ του και το κοντό του. Μετά φροντίζω τη διατροφή μου και την υγεία μου, ρίχνω και ένα «Παναγία βοήθα» και τελείωσε η φασαρία…

Ένα θέμα με τα γάντια είχα γιατί από τη δεκαετή γηροκομία, μου περίσσεψε ένα κουτί με καμιά εβδομηνταριά ζευγάρια και είπα να χρησιμοποιήσω τώρα. Ξέχασα όμως ότι αυτά ήταν για ηλικιωμένους και είχαν ταλκ και ότι έπιανα γινόταν κάτασπρο, με αποτέλεσμα να νομίζω ότι ήρθε ο ιός σε μορφή σκόνης! Τα κατάργησα εντελώς και τα αντικατέστησα με σχολαστικό πλύσιμο χεριών και συνεχή αντισηπτικά! Τώρα βάζω κρέμα γιατί απ’ την πολύ αντισηψία κάηκαν οι κόμποι στα χέρια μου και είναι λες και κατέβηκα τα βουνά της Αλβανίας το 1940! Όσο για τη μάσκα δυστυχώς έπεσα έξω στο νούμερο. Πήρα αυτή την ακριβή, την υφασμάτινη που την πλένεις και τη σιδερώνεις, μόνο που έχει κοντό και σκληρό λάστιχο και μου πετάει τα αυτιά έξω. Ο Γιώργος ο κλαπαύτης έχω γίνει. Κοίταγα χθες τον εαυτό μου στον καθρέπτη με μάσκα και δεν με γνώρισα. Έλεγα πως είχα αδερφό στην Αμερική με μεγάλα αυτιά!

Το χειρότερο απ’ όλα είναι που η τηλεόραση έκοψε τα σήριαλ. Πως θα μάθω τώρα εγώ τι απέγινε το μωρό της Δρόσως στις «άγριες μέλισσες»; Εκείνο το αποκορύφωμα αρρωστημένης ξυπασιάς  τις «8 λέξεις» δεν το βλέπω με τίποτα, οπότε ξέπεσα να χαζεύω στο Master Chef μια σαλταρισμένη στρίγγλα κι έναν Κύπριο που έχει βγάλει τα φρύδια τουμε το τσιμπιδάκι! Κι αυτό θα κοπεί σε λίγες μέρες. Τι άλλο να κάνω; Θα αρχίσω να πετάω απ’ το σπίτι πράγματα παλιά και χρήσιμα πια. Είναι τρεις ντουλάπες. Που θα μου πάει! Θα βγάλω όλο το «Μένουμε σπίτι» άνετα! Μήπως τελικά να καθίσω μπροστά στην οθόνη να κολλήσω όλη μέρα στο Internet να γράφω ημερολόγια, να ανεβάζω βιντεάκια και άλλα τέτοια; Α πα πα πα! Δεν μπορώ εγώ να στριμώξω το μυαλό μου και το λόγο μου σε ένα υπολογιστή κι ας με γράφουν καμιά φορά άλλοι να κάνω αστεία. Πάω να συνεχίσω το σφουγγάρισμα. Στην τελική, κάποτε ο ιός θα φύγει. Η χλωρίνη όμως θα μείνει για πάντα….