Χώρα επιδομάτων… (Του Γιώργου Κοντογιάννη)

Μέχρι το τέλος του χρόνου μισθωτοί και συνταξιούχοι πρέπει να αποδώσουν στο κράτος τεσσεράμισι δις φόρους. Σε αυτούς προσθέτονται οι φόροι των επιχειρήσεων, του ιδιωτικού τομέα και τα τέλη κυκλοφορίας των αυτοκινήτων. Συνολικά δηλαδή το κράτος θα εισπράξει από τους φορολογούμενους πολίτες δέκα δις. Στο μεταξύ θα δώσει περίπου πέντε δις για μισθούς και συντάξεις μέχρι το τέλος του Δεκέμβρη και ένα σωρό μποναμάδες, επιδόματα και φιλανθρωπικού περιεχομένου παροχές. Δηλαδή αρχής γενομένης από προχθές με το επίδομα τέκνων, έχουμε ακόμη κοινωνικό επίδομα αλληλεγγύης, το περίφημο μέρισμα, την ενίσχυση με 400 ευρώ νέων ανέργων, το επίδομα πρόνοιας, το επίδομα στέγασης και με το καλημέρα του χρόνου τη πρώτη δόση του επιδόματος θέρμανσης και διάφορα άλλα…

Ασφαλώς σε περίοδο κρίσης το κράτος είναι υποχρεωμένο να φροντίζει τους κοινωνικά ασθενέστερους και κυρίως όσους η φτωχοποίηση της κοινωνίας έθεσε στο περιθώριο της παραγωγής. Στην Ελλάδα συμβαίνει κάτι μοναδικό που ίσως οι μελετητές και οι αξιολογητές των οικονομικών αναταράξεων στις χώρες που χρειάστηκαν βοήθεια και μηχανισμό στήριξης, πρέπει να ασχοληθούν αναλυτικά και να το αποκωδικοποιήσουν: Η δημιουργία της φτώχειας επάγγελμα και της φτώχειας ιδεολογία! Σιγά σιγά φτιάχνονται τάσεις στην ελληνική κοινωνία που παγιώνουν την αντίληψη ότι συμφέρει να είσαι φτωχός ή άνεργος με δύο τρία κουτσούβελα, παρά εργαζόμενος με έσοδα και υποχρεώσεις προς το κράτος. Και κυρίως με το δικό σου, ένα ή δύο σπίτια. Όλο αυτό γίνεται επίσης πολιτικό αφήγημα με συγκεκριμένους εκφραστές και δυστυχώς υποστηρικτές πλέον, με εξόφθαλμο τρόπο…

Δημιουργείται συνεπώς η σύγχρονη ελληνική κοινωνία των δύο ταχυτήτων: Η μια δουλεύει, παράγει, ξοδεύει όσο της επιτρέπουν και πληρώνει ότι της επιβάλλουν και η άλλη τρέφεται από όσα παράγουν οι υπόλοιποι. Σκεφτείτε ότι τη μεγαλύτερη επιδοματική ενίσχυση στην Ελλάδα της κρίσης την έχει μια κοινωνική ομάδα που εμφανίζει ταυτόχρονα ανησυχητικά στοιχεία αύξησης της παραβατικότητας! Οι Ρομά. Και δεν χρειάζεται να είσαι κοινωνιολόγος ή ίσως ρατσιστής για να το πεις αυτό επίσημα. Το λένε τα στοιχεία. Άρα λοιπόν τι καταφέραμε με όλη αυτή την υπερεπιδοματική πολιτική; Μια τρύπα στο νερό. Αντί να επιδοτούμε κυρίως το νεαρό άνεργο επιστήμονα και να του δίνουμε κίνητρα να μην φύγει από τη χώρα, επιδοτούμε μόνο όσους είναι χαμηλής παιδείας και αμφισβητούμενης κοινωνικής συμπεριφοράς ή παραγωγικής δραστηριότητας. Να μην χρειάζεται να σκέφτονται τίποτα άλλο δηλαδή παρά σε ποιον χρωστάνε χάρη που παίρνουν κανένα φράγκο… Στο μεταξύ τα σχολεία είναι Δεκέμβρη μήνα ακόμη με κενά εκπαιδευτικών, τα νοσοκομεία με χιλιάδες ελλείψεις γιατρών και ένα σωρό άλλα παρόμοια…

Έτσι στήνεται η άλλη Ελλάδα, μετά τη κρίση. Η Ελλάδα της εκμετάλλευσης της κρίσης. Χωριζόμαστε σε καταφερτζήδες, αραχτούς, αναξιοπαθούντες και ενισχυόμενους από το κράτος και σε παραγωγικούς πολίτες συνεταίρους του κράτους στη δουλειά, στο σπίτι και στη περιουσία τους. Οι πρώτοι δεν έχουν καμία ενοχή για την πορεία της χώρας, ούτε ανησυχία για το μέλλον. Ζούνε με το “δώσε υμίν σήμερον”… Οι δεύτεροι, ενοχοποιούνται διαρκώς και φορτώνονται ευθύνες και άγχη. Στο μεταξύ η πραγματική φτώχεια δεν φαίνεται. Είναι κρυμμένη στις ψυχές, στις κουζίνες και στις κρεβατοκάμαρες υπεράνω κάθε υποψίας, βιώνοντας το Γολγοθά της με αξιοπρέπεια και υπομονή. Το πολιτικό σύστημα διαλέγει στρατόπεδα και προσαρμόζεται σε ότι κατέφερε να φτιάξει τα τελευταία δέκα χρόνια. Έτσι όχι μόνο ζούμε σε μια χώρα που μας πληγώνει και μας εξαπατάει, αλλά προετοιμαζόμαστε να την παραδώσουμε στα παιδιά μας χειρότερη από ότι τη πήραμε στα χέρια μας. Ποιος νοιάζεται για το που πάμε θα μου πείτε… Σωστά. Βλέπεις πέθανε και ο Παϊσιος νωρίς!