Το μέλλον της πόλης περνάει από τον ΟΛΠΑ… | dete

Το μέλλον της πόλης περνάει από τον ΟΛΠΑ...

Του Γιώργου Κοντογιάννη

Η Ελλάδα έχει μια πληθυσμιακή ιδιαιτερότητα με δύο στοιχεία. Πρώτον, μεγάλη συγκέντρωση πληθυσμού στην πρωτεύουσα όπου ζει το 55% του συνολικού πληθυσμού της χώρας και δέυτερον, έλλειψη τρίτου μεγάλου αστικού κέντρου του μισού εκατομμυρίου, μετά τη Θεσσαλονίκη. Αντί αυτού, έχουμε τρεις διάσπαρτες σε δύση, κεντρική χώρα και νησιωτικό Νότο σχεδόν ομοπλήθυσμες πόλεις. Την Πάτρα, τη Λάρισα και το Ηράκλειο της Κρήτης. Με την απογραφή του 2011 η πόλη μας έχει 214.000 κατοίκους, η Λάρισα 145.000 και το Ηράκλειο 140.730. Ένας αρκετά μεγάλος αστικός όγκος μισού εκατομμυρίου ανθρώπων που θα μπορούσαν να είναι σε μία πόλη όπως σε άλλες ευρωπαικές χώρες, μοιράζεται σε τρεις πρωτεύουσες Περιφερειών. Στις δύο από αυτές τις τρεις πόλεις, υπάρχει γύρω ισχυρός παραγωγικός ιστός που περνάει μέσα από τα αστικά τους κέντρα και αφήνει πολλά έσοδα με κάθε προέκταση και αξιοποίησή τους. Στη Λάρισα ο μεγάλος αγροτικός κλήρος τροφοδοτεί κυρίως τη πόλη και στο Ηράκλειο κατά το ήμισυ ο τουρισμός και το υπόλοιπο η αγροτική παραγωγή.

Η μόνη από τις τρεις πόλεις που δεν έχει γύρω της τίποτα από όλα αυτά που να αποτελούν γι αυτήν πηγές εσόδων, είναι η Πάτρα. Η ζωή της πόλης τα τελευταία 30 χρόνια τουλάχιστον, τροφοδοτείται από την κοινωνία των φοιτητών και αναπαράγει τα πενιχρά της έσοδα γύρω γύρω ζώντας με τους μισθούς των εργαζομένων και των συνταξιούχων και ενίοτε των περαστικών. Άλλοτε στο καρναβάλι και άλλοτε σε μικρότερα γεγονότα. Τα τελευταία χρόνια της κρίσης αλλά και πιο πριν υπολογίζεται ότι έφυγαν από την πόλη περίπου 15.000 άτομα για μόνιμη εγκατάσταση εύρεσης εργασίας αλλού. Στην Αθήνα όπου ζουν πάνω απο 20.000 Πατρινοί μερικοί από τους οποίους σπάνια κατεβαίνουν στην Πάτρα δυο ώρες δρόμο, τη νησιωτική χώρα και το εξωτερικό. Σήμερα στην Πάτρα ζούμε σκοτάφτοντας ο ένας πάνω στον σεφτέ του άλλου χωρίς επισκεψιμότητα και σοβαρά έσοδα και εκπροσωπούμαστε κατά τη σεβαστή στο ακέραιο βούληση των πολιτών, από μια πολιτική δύναμη αντίληψης ενάντια στις έννοιες κέρδος, κοινό όφελος και έσοδα, μετατρεπόμενοι αργά αλλά σταθερά σε κοινωνία διαμαρτυρίας.

Το ερώτημα είναι λοιπόν το εξής: έτσι θα ζήσουμε; Η απάντηση είναι εμφανώς εκκωφαντική κατά το σχήμα λόγου. Μάλλον έτσι θέλουμε να ζήσουμε. Οι άνθρωποι που ανησυχούν για ένα άλλο μέλλον αυτής της πόλης είναι όλο και πιο λίγοι όλο και πιο ανίσχυροι. Το πολιτικό χρήμα που μας μοίρασαν από τη δεκαετία του '80 μέχρι το 2010 δεν θα ξανάρθει και δεν θα φτιάξει "πρόσωπα και πράγματα". Το μέλλον μας στους οδικούς άξονες ακόμη και όταν γίνει η Πατρών-Πύργου δείχνει το δρόμο για το πώς θα φύγουμε από εδώ και όχι για το πώς θα έρθουν άλλοι. Κατά το βουνό σε μια παραλιακή πόλη δεν μπορούμε να στραφούμε. Κατά τη θάλασσα μάλλον χάνουμε το παιχνίδι λόγω ανταγωνισμού, αποστάσεων και άλλων έργων υποδομής πριν από τα δικά μας. Τι μένει λοιπόν; Να αξιοποιήσουμε την περιουσία μας. Σήμερα σοβαρή περιουσία στην Πάτρα έχουν ο Δήμος και ο ΟΛΠΑ. Ο Δήμος μέχρι το 2023 τουλάχιστον δεν προβλέπεται να έχει τέτοιες ανησυχίες... Επιβάλλεται συνεπώς να έχει ο ΟΛΠΑ.

Το εργαλείο που ακούει στο όνομα Πατραϊκή είναι ένας κοιμώμενος γίγαντας. Θέλει αξιοποίηση τώρα. Master plan εικοσαετίας που θα φέρει στην πόλη και στο λιμάνι έσοδα και θέσεις εργασίας με πολλαπλή διασύνδεση της περιοχής, της υπόλοιπης χώρας και του εξωτερικού. Όπως π.χ. μία Μεσογειακή Έκθεση Προϊόντων και Υπηρεσιών με τις 26 χώρες της Μεσογείου. Κάτι σαν μια νότια "άλλη ΔΕΘ" δηλαδή. Το τρένο και το αέριο θα έρθουν κάποτε. Λιμάνι όμως χωρίς παράλληλα έσοδα με τις υποδομές του να περιμένουν απλώς τα πλοία έτσι γενικά, είναι λιμάνι αγωνίας... Το μέλλον του λιμανιού μας είναι έξω από τη θάλασσα! Στη στεριά! Εσείς στον ΟΛΠΑ πάρτε το πάνω σας και δημιουργήστε ένα νέο μέλλον και στην Πάτρα. Περνάνε τα χρόνια...