Το άσυλο μας μάρανε… | dete

Το άσυλο μας μάρανε…

Του Γιώργου Κοντογιάννη

Είχα μια κουβέντα περί πολιτικής με φίλο την προηγούμενη εβδομάδα και μέσα σε όλα μου διατύπωσε την απορία για το τι θέση θα πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα στην αντιπολίτευση, για την κατάργηση του ασύλου στα Πανεπιστήμια. Δεν χρειάστηκα πάνω από τριάντα δευτερόλεπτα και του απάντησα το εξής: «Θα αρχίσει το ποίημα για το αστυνομικό κράτος της δεξιάς». Πέντε μέρες μετά ο πάλαι ποτέ κυβερνητικός εκπρόσωπος της προηγούμενης κυβέρνησης Δημήτρης Τζανακόπουλος δήλωσε ακριβώς το ίδιο πράγμα! Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι εγώ είμαι σοφός ή μάντης. Σημαίνει ότι όποιος μπορεί να παρακολουθεί την πολιτική στην Ελλάδα ξέρει ότι είναι απελπιστικά προβλέψιμη και επαναλαμβανόμενη. Άλλωστε το σημερινό κόμμα της αντιπολίτευσης την τελευταία πενταετία έκλεινε το μάτι σε κάθε είδους μπάχαλο με το πρόσχημα της ελεύθερης διακίνησης ιδεών αλλά και της κάποιας μακρινής έστω ιδεολογικής συγγένειας. Γνωστή σε όλο το πανελλήνιο είναι επίσης η φράση του Γιάννη Δραγασάκη πριν δυο χρόνια όταν διέκοψαν κάποιοι με βία την ομιλία του στην περιφέρεια, «αφήστε τους είναι δικά μας παιδιά…»

Είναι ασφαλώς αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε κόμματος σε μια δημοκρατία να προσδιορίζει τις σχέσεις του με κάθε μορφής άκρο ή ακραία έκφραση και να επιλέγει τον τρόπο που θα διαχειρίζεται κάθε παρόμοιο γεγονός. Και είναι επίσης καθήκον ενός δημοκρατικού πολιτεύματος το οποίο συγχωρεί ακόμη και τους αμφισβητίες του, να αφήνει «όλα τα λουλούδια» να ανθίζουν στα πλαίσια του αλληλοσεβασμού ιδεών και θέσεων. Αυτό είναι όμως το πρόβλημα; Είναι δηλαδή θέμα διαφοράς αντίληψης του ενός κόμματος και του άλλου για το τι σημαίνει ελευθερία έκφρασης και διακίνησης ιδεών; Μακάρι να ήταν τόσο απλά τα πράγματα αλλά δεν είναι. Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει, κάνει πως δεν το καταλαβαίνει ή κρύβεται πίσω από ξύλινες χιλιοειπωμένες θέσεις, μόνο προσωρινές φθηνές εντυπώσεις κερδίζει…

Το άσυλο στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας καταργείται από ανάγκη και από αδυναμία. Όχι από πολιτική ή ιδεολογική θέση. Η ανάγκη προέκυψε από το γεγονός ότι μερίδα οργανωμένου εγκλήματος το χρησιμοποιεί εξόφθαλμα και αυταπόδεικτα σε σημείο που κοντεύουν να εκδιωχθούν από τα Πανεπιστήμια οι φοιτητές και οι καθηγητές και να εγκατασταθούν μόνιμα παραβάτες του πονικού δικαίου. Η αδυναμία επίσης προέκυψε από το γεγονός ότι η εκπαιδευτική και η φοιτητική κοινότητα της χώρας δεν μπορούν πλέον να προστατευτούν και το κράτος δεν έχει άλλο τρόπο άμυνας γύρω από την παραβατικότητα. Μακάρι να είχαμε ισχυρά και αυτόνομα ΑΕΙ και τέτοια αντίληψη περί παιδείας σ’ αυτή τη χώρα, που να μη χρειαζόμαστε ούτε κατοχύρωση ασύλου πριν ούτε νόμο για την κατάργησή του μετά. Αντί αυτού όμως έχουμε τεράστιο έλλειμμα σεβασμού σε δεκάδες θεμελιώδεις αρχές μιας σύγχρονης κοινωνίας και το πολιτικό μας σύστημα το εκμεταλλεύεται για να επιβιώσει.

Όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης στο βάθος πιστεύουν ότι ήρθε η ώρα να τελειώνουμε με αυτή την τελευτώσα πληγή στην καθημερινή λειτουργία της χώρας. Προσέξτε όμως τι δηλώσεις θα κάνουν για να καταλάβετε πως η πολιτική σκοπιμότητα γυρίζει τη χώρα κάθε φορά πίσω ανάλογα με τους πάνω και τους κάτω… Έχω την αίσθηση ότι αυτή τη στιγμή η κοινωνία είναι ένα βήμα μπροστά και αναπτύσσει δικά της αντανακλαστικά πέρα από τα κόμματα. Δεν μένει παρά να το δούμε…