Ναταλία Γερμανού: Σιχαίνομαι τους κόλακες και τα βεντετιλίκια | dete

Ναταλία Γερμανού: Σιχαίνομαι τους κόλακες και τα βεντετιλίκια

Η Ναταλία Γερμανού είναι από τους ανθρώπους που όταν μιλάνε δεν μασάνε τα λόγια τους. Η γνωστή παρουσιάστρια σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Down Town της Κύπρου μίλησε για τον πατέρα της, Φρέντυ Γερμανό, το λόγο που ποτέ δεν καβάλησε το καλάμι λόγω του ονόματος της, αλλά και για το ποια ήταν η τελευταία φορά που της έκαναν παρατήρηση.

«Είμαι 53 ετών. Δεν κρύβω την ηλικία μου, τη λέω δημόσια. Το εκτόπισμα του ονόματός μου, ανήκει κατά 60% στον πατέρα μου και 40% σε μένα – σε ό,τι έχω κάνει τελοσπάντων. Από τη στιγμή που ο πατέρας μου ποτέ δεν χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι και ποτέ δεν είπε “τώρα θα γίνει το δικό μου!”, δε θα μπορούσα να το κάνω ούτε κι εγώ. Δεν είχε “αυλή”, δεν έκανε βεντετιλίκια.

Το να τα κάνω εγώ και να αρχίσω τα “ξέρετε ποια είμαι;”, το θεωρώ γραφικό. Θα ήμουν αστεία. Σιχαίνομαι τις “αυλές”, τους κόλακες και όσους θεοποιούν τους παρουσιαστές, τους τραγουδιστές κλπ. Ίσα-ίσα έχω ανθρώπους που με ξυπνούν από τον ύπνο της ματαιοδοξίας και με μαλώνουν. Μπορούν να μου μιλήσουν – και σκληρά κιόλας. Θα το εκτιμήσω πιο πολύ, από το να μου λένε “είσαι θεά. Προχώρα!”»

Ενώ στη συνέχεια αποκάλυψε πότε ήταν η τελευταία φορά που την επέπληξαν: «Τον Οκτώβριο που μας πέρασε. Όταν ξεκινήσαμε την εκπομπή, είχα παρασυρθεί από τη χαρά μου που γύρισα στον Alpha, οπότε είχα αρκετές στιγμές που έχασα την μπάλα. Από την υπερβολική χαρά, πέρασα στην αντιπαθητική ανυπομονησία τού να γίνουν όλα τέλεια όπως τα θέλω. Έχασα τη σωστή συμπεριφορά της Ναταλίας και βγήκε προς τα έξω μία Γερμανού κάπως “δύστροπη” και “ξινή”, αν μου επιτρέπετε να σας πω.

Είχα δίπλα μου τους σωστούς ανθρώπους που μου είπαν “παρ’ το αλλιώς, γιατί εδώ πάμε να κάνουμε κάτι από την αρχή και να το χαρούμε όλοι. Μην κάνεις μούτρα, μην γκρινιάζεις”. Όταν πέρασε ο “δύσκολος” Οκτώβριος, ηρέμησα. Βρήκα τις ισορροπίες μου και με τα υπόλοιπα παιδιά και βγήκε η Ναταλία προς τα έξω που ξέρετε όλα αυτά τα χρόνια. Ήταν ένας μίνι πόλεμος με τον εαυτό μου. Με ‘μένα τσακωνόμουν, όχι με άλλους».